De ene brug is de andere niet …
Kan ik iemand verleiden om samen met mij deze brug over te steken …?
Categorie archief: bouwwerken
Terug in de Ecokathedraal
Rond half elf begon ik donderdagochtend voor de derde maal dit jaar aan een kuier door de Ecokathedraal bij Mildam. De eerste keer lagen de bouwwerken er in januari licht besuikerd bij onder een fijn laagje sneeuw. De tweede keer had ik het genoegen om matroos Beek en haar kapitein daar te leren kennen …
Na enkele maanden van pijn en stilstand was dit in feite de eerste echte fotokuier sinds begin juli. Dat maakte het vooraf al niet minder spannend en enerverend dan de voorgaande keren. Nadat ik gestapelde iglo weer even van binnen had bekeken, heb ik de Porta Celi – de hemelpoort – eens vanuit een ander perspectief gefotografeerd …
Het zonlicht kierde op verschillende plaatsen mooi door het al voorzichtig uitdunnende bladerdek. Licht en schaduw speelden in stilte hun spel op en rond de betonnen objecten …
lichtspel – 1
lichtspel – 2
lichtspel – 3
De kuier over oneffen, en hier en daar verraderlijk glibberig terrein liet zich al gauw voelen in mijn bovenbenen. Het bekende rustpunt waar naar verluidt ook Louis le Roy zelf wel eens zat te mijmeren, werd het eindpunt vandaag …
Na de rust en nog even een blik in de richting van de ‘Inca-tempels’ iets verderop werd het tijd om de terugweg te aanvaarden. Het was een vermoeiende kuier, maar het prettige weerzien maakte het opnieuw alleszins de moeite waard …
Een race tegen de klok
Als je momenteel in het weidegebied ten noordoosten van Heerenveen rijdt, zie je hem al van ver uit het vlakke land oprijzen: een enorm reuzenrad. Het is het tweede reuzenrad dat de fabriekshal van de firma Mondial in Terband (of is het misschien toch Luinjeberd …?) dit jaar verlaat. De afgelopen weken is er hard gewerkt om de 70 meter hoge attractie op tijd af te kunnen leveren in Londen …
Dat is nog wel even een dingetje, want met de nog steeds op 31 oktober dreigende Brexit was en is haast geboden. Als het volledige transport niet voor 31 oktober aan de overkant van het Kanaal is, dan kan dit nieuwe reuzenrad niet op tijd in Londen worden opgebouwd voor de kerstmarkt in Hyde Park. Die markt is van 21 november t/m begin januari, maar met de opbouw moet al begin november worden gestart …
Het reuzenrad dat begin dit jaar werd gebouwd bij Mondial, was ca. 35 m hoog en had 24 gondels. Dit nieuwe reuzenrad is 70 meter hoog en heeft 48 gondels, daarmee is het één van de twee hoogste mobiele reuzenraden ter wereld. De andere staat in Parijs en is ook door Mondial gebouwd. Het reuzenrad beschikt over luxe gondels, die voorzien zijn van verwarming, airco en geluid …
reuzenrad Mondial – 1
reuzenrad Mondial – 2
reuzenrad Mondial – 3
reuzenrad Mondial – 4
reuzenrad Mondial – 5
reuzenrad Mondial – 6
reuzenrad Mondial – 7
reuzenrad Mondial – 8
reuzenrad Mondial – 9
In Londen staat ook al een heel groot reuzenrad, ‘de London Eye’, dat nog groter is dan het demontabele rad dat in Terbant is gebouwd. ‘De London Eye’ is een vaste machine die op één locatie staat. Dit nieuwe reuzenrad is speciaal gebouwd om vervoerd te worden. Hij kan op zes grote trailers worden vervoerd waar ’t rad op staat, plus acht trailers voor de gondeltjes en de kassahuisjes. Na de Kerstmarkt in Hyde Park gaat het reuzenrad verder op tournee in Engeland …
Verslaggever Jeroen Boersma van Omrop Fryslân maakte half september tijdens de test- en keuringsfase een rondje samen met directeur Sibbele Douma van Mondial (even op ’t linkje klikken voor de video):
Het moet gezegd: het uitzicht over het vlakke Friese land is adembenemend. En dan dient zich toch de vraag aan: zou jij het gedurfd hebben om ook een rondje te maken …?
Alweer een reuzenrad
Tijdens het ritje dat donderdag werd gekleurd door buien en regenbogen, was goed te zien hoe nat het is op de landerijen. Het is niet voor niets dat het Woudagemaal de afgelopen dagen volop heeft staan draaien om overtollig regenwater af te voeren naar het IJsselmeer …
Tijdens het fotograferen van deze natte akker, kreeg ik ook mooi zicht op één van de doelen van dit ritje. Bij de firma Mondial in Terband wordt momenteel de laatste hand gelegd aan alweer een reuzenrad. Op het tweeluik hieronder zie je links het nieuwste reuzenrad en rechts het veel kleinere exemplaar dat ik er eerder dit jaar fotografeerde …
Het reuzenrad waar nu met man en macht aan wordt gewerkt is er één met een verhaal. Dat vertel ik morgen wanneer ik deze reusachtige schoonheid in close-up vanaf de andere kant laat zien …
– wordt vervolgd –
Ecokathedrale fotokuier 23
Een korte fotokuier op een mooie zomerdag in augustus. Behalve dat ik de koepel nogmaals van dichtbij heb bekeken, ben ik ook even neergeknield bij de kleine piramide die daarnaast was opgetrokken. Omdat mijn onderdanen die dag weer eens minder draagkrachtig waren, ben ik ergens halverwege de Ecokathedraal ter hoogte van de springbalsemien noodgedwongen ten halve gekeerd …
Een lhb-tje, een matroos en ’n kapitein
Sinds zondagavond had ik halverwege de maandagmiddag onverwachts een afspraak. Omdat ik na een actieve week en een pittig weekend nog in de ‘bijtankmodus’ stond, heb ik me na het plaatsen van mijn logje ‘Nattigheid’ in afwachting van het moment van vertrek naar die afspraak eerst maar weer lekker in mijn stoel genesteld …
Terwijl ik even later wat lag te sluimeren, bekroop me het gevoel alsof ik bekeken werd. Een blik door de ramen leerde dat daar niets te zien was. Het gegluur moest dus van binnen komen. En toen zag ik ineens vanuit een ooghoek iets bewegen … Op het tafeltje naast mijn stoel bleek een lieveheersbeestje bezig te zijn met rek- en strekoefeningen op mijn iPad …
De camera lag ook ditmaal weer niet ver weg, zodat ik nog even wat van zijn activiteiten vast kon leggen. Niet lang daarna klom het beestje via het oplaadkabeltje omhoog. Boven aangekomen, ontdekte hij dat dit een doodlopende weg was. Nadat hij vervolgens een paar maal van boven naar beneden was gelopen en weer terug, vloog hij weg …
1. onderweg naar boven
2. doodlopende weg
Omdat het nooit een straf is om wat eerder op de plek van de afspraak aan te komen en daar eerst wat rond te kijken, vertrok ik een kleine drie kwartier later. Daardoor kwam ik wat vroeger dan oorspronkelijk gepland, maar toch precies op het juiste moment op de plek van bestemming aan. Tegelijk met de vakantiegangers uit het zuiden des lands stapte ik op het kleine parkeerplaatsje bij de Ecokathedraal uit de auto …
Na een hartelijke kennismaking met medeblogger Matroos Beek en haar kapitein, die deze week tijdelijk voor anker zijn gegaan in het zuidoosten van Drenthe, begonnen we gedrieën aan een tocht door de in ’t groen gehulde Ecokathedraal. Terwijl de kapitein – zoals dat hoort – zijn eigen koers uitzette, loodste ik de matroos zo goed en zo kwaad als het ging door dit bijzondere stukje Fryslân …
Alsof we elkaar al jaren kenden, kletsten we intussen honderduit over allerlei zaken des levens. Om de beleving van de Ecokathedraal niet ongemerkt voorbij te laten gaan, hielden we af en toe bewust even stil. De matroos maakte hier en daar een foto, ik ben daar nauwelijks aan toe gekomen ditmaal. De gesprekken waren te mooi en te intensief om me ook nog met fotograferen bezig te houden. Ja, natuurlijk heb ik de foto nog, die ik van dat bijzondere stel maakte, terwijl we na afloop van de rondgang op de bankjes vooraan zaten na te praten …
Uit privacyoverwegingen koester ik die foto voorlopig echter in mijn privé-archief … 🙂
Matroos Beek & Kapitein, het was me een genoegen om kennis te maken. Dank voor de gezellige gesprekken. Ik vond het mooi om bepaalde beelden en ideeën bevestigd te zien worden. Snel zal het zich niet voordoen, maar bij gelegenheid zal ik een volgend samenzijn niet uit de weg gaan. Een hele fijne vakantie verder!
Ecokathedrale Fotokuier 22
Erg veel was er niet veranderd sinds mijn vorige bezoek aan de Ecokathedraal. Maar dat kon natuurlijk ook nauwelijks in minder dan twee maanden tijd. Maar ja, ook wanneer ik tijdens een ritje in de buurt van Mildam ben, zonder dat dat vooraf gepland is, maak ik er meestal even een tussenstop. Zo ook in januari 2017.
De in aanbouw zijnde koepel was weer een stukje opgehoogd. Hoewel hij vanwege de voortgaande werkzaamheden niet echt makkelijk te betreden was, heb ik er voor het eerst even binnen gekeken. Veel viel er niet te zien, maar ik moest het even gevoeld hebben.
De rest van deze grijze winterkuier stond goeddeels in het teken van mos. Want als er iets is wat het in alle jaargetijden goed doet in de Ecokathedraal, dan is het wel mos. In dit jaargetijde van de kale takken aan bomen en struiken waren de ‘Inca-tempels’ verderop in de Ecokathedraal weer van onder tot boven te zien …
Afanja's Weblog 