Een punt achter 2025

Het is weer tijd om een punt achter het jaar te zetten. En dat vind ik in dit geval helemaal niet zo erg, Ik vond het weer geen fantastisch jaar met alle vreemde politieke ontwikkelingen en wendingen, zowel nationaal en internationaal.

Op het persoonlijke vlak heb ik niet echt te klagen gehad dit jaar. Ja, ik sukkel langzaam maar zeker verder achteruit, met name mijn onderdanen laten het wel eens wat te vaak afweten. Maar daar doe je met MS verder niks aan. Gelukkig houdt Aafje me thuis met de meeste zaken nog steeds uit de wind, anders zou de strijd een stuk groter zijn.

Mede dankzij mijn trouwe fotomaatje Jetske is het ook in fotografisch opzicht toch best weer een aardig jaar geworden. Hieronder even een kort overzicht met voor elke maand een foto …

Dank aan alle lezers, likers en reageerders. Zonder jullie bijdragen zou het hier een saaie boel zijn. Mede namens Aafje wens ik jullie allen een rustige & veilige jaarwisseling en een gelukkig & gezond 2026.

Op dun ijs

Zo, dat was weer een winterprikje van korte duur. De minimumtemperatuur steeg gisterochtend vroeg weer boven tot boven het vriespunt. Voeg daarbij mistig en vochtig weer, dan weet je dat het met de draagkracht van het ijs snel gedaan was …

De vaste meelezers weten dat ik me zelden zorgen maak over schaatsers op dun ijs in het ondergelopen polderland. Maar zo af en toe maak ik wel eens een uitzondering. Zo zag ik Eerste Kerstdag o.a. een paar volwassenen die met een kind achter een stoel op het ijs bezig waren. Ook zag ik een paar kinderen die zo te zien ongeveer voor het eerst op de schaats stonden. Verder werd er een klein kind op een slee voortgetrokken, als het gezelschap al in beweging was tenminste. Met meerdere personen op één plekje stilstaan, is op dun ijs helemaal uit den boze.

In dat soort gevallen vind dat ondergelopen land toch een slecht gekozen locatie. Er lopen tenslotte ook wat slootjes door het gebied waar het wel wat dieper is dan een halve meter. Je wilt toch niet dat kind en slee daar door het ijs zakt. Een ijsbaan lijkt me in dergelijke gevallen een geschiktere locatie om na anderhalve nacht met licht tot matige vorst het ijs op te gaan …

In februari 2012 heb ik me eens echt opgewonden over onverantwoord gedrag op het ijs.

Op en rond het ijs

Gisteren liet ik hier al de eerste schaatsers van deze winter zien. Daar ging op Eerste kerstdag ook al wat ijspret aan vooraf, maar dan in het klein rond de vijver in onze tuin.

Het roodborstje daalde Eerste Kerstdag ’s middags af naar de waterkant. Twijfelend bleef hij even op de laatste steen staan. Hij strekte zich eens goed en keek alert om zich heen. Merelmans was nergens te zien. Zou hij het er dan maar op wagen om als eerste op het ijs te stappen …?

Nou, reken maar dat hij het erop waagde! Eerst hipte hij naar het laagste steentje rond de vijver, dat nog net boven het ijs uitstak. Daarna was het nog maar een klein sprongetje … en daar stond hij. Fier keek hij om zich heen. Hij stond toch maar mooi als eerste op het ijs dit jaar!

Lang duurde de pret echter niet. Al snel verscheen merelmans. En merelmans heeft de laatste tijd de onhebbelijke gewoonte om geen andere vogels in de tuin te dulden. Het roodborstje werd dan ook vrijwel meteen weer verjaagd.

De merel leek het niet aan te durven om het ijs op te stappen. Hij bleef op een steen aan de rand staan. Zich diep voorover buigend, lukte het hem om het puntje van zijn snavel in het natte randje tussen ijs en walkant te steken om zo wat te drinken. Slim! Langs de walkant is het ijs altijd het zachtst. Zodra er wat zon is, ontstaat er tussen de walkant en het ijs wat dooiwater, daar maakte de merel slim gebruik van …

Het koolmeesje even later leek op safe te spelen. Terwijl merelmans aan de rand van het ijs bezig was, streek het koolmeesje neer op de rand van een drinkschaal achter in de tuin. Al snel volgde hij het voorbeeld van het roodborstje door op het ijs te gaan staan. Zo kon ook hij wat beter bij het vochtige randje langs de kant van het ijs …

Gezellige drukte

Het was de laatste tijd rustig in de tuin. Daar kwam de afgelopen dagen geleidelijk verandering in. Om te beginnen waren de merels ineens actief. De heer en mevrouw merel waren gisteren druk bezig met het lostrekken van het mos op de tegels en de stenen rond de vijver. Het is dan wel zacht voor de tijd van het jaar, maar ze zullen nog niet bezig zijn met de bouw van een nest toch …!?

Nadat ik de voederplekjes in de tuin wat had herschikt en aangevuld, werd het plotseling een tijdlang gezellig druk rond de voederplekjes. In korte tijd verschenen de merels, het roodborstje, het pimpelmeesje en de koolmees voor de camera. Nu de rest nog …

Ganzen, reeën en boerennatuur

In maart van dit jaar kreeg ik een vraag van de Stichting KNNV Uitgeverij of ik een foto beschikbaar wilde stellen voor het uit nieuw te geven boek ‘Canon van de Nederlandse boerennatuur’.

Voor een van de hoofdstukken was de uitgever op zoek naar foto’s van een weiland met ganzen waarin vlaggen of andere afweermiddelen staan. De strekking van het verhaal in het boek is, dat dit niet of weinig helpt. En dat klopt ook met mijn eigen waarneming. Ik had daar in november 2013 een blogje over geschreven: ‘Langs vlaggen en vaandels’. Natuurlijk wilde ik daar wel een foto voor beschikbaar stellen …

Wat is natuur en wat is cultuur? Is een koe in de wei, of een tulpenveld ook natuur? Hoe verhouden landbouw en natuur tot elkaar? En is ‘boerennatuur’ niet met zichzelf in tegenspraak? Waar de één een ongerept natuurgebied ziet, daar ziet een ander een cultuurlandschap. Wat kunnen boeren, overheden en wij zelf doen om de natuur te helpen?

Onlangs kreeg ik als dank voor mijn bijdrage een exemplaar van het boek toegestuurd …

In de Canon van de Nederlandse boerennatuur maakt Dick de Vos (ook auteur van de Canon van de Nederlandse natuur) duidelijk dat in ons land de natuur vrijwel nergens volledig autonoom is en dat ook het boerenland altijd een relatie heeft met de natuur. Deze canon toont vooral aan dat er ondanks alle problemen nog altijd veel te genieten valt op het platteland.

En dan nog even dit …

In het boerenland dat ik hier regelmatig doorkruis, hebben ook reeën hun plek. In het boek mis ik het ree helaas. Dat gemis werd echter ruimschoots gecompenseerd, toen ik in september een leuk verzoek kreeg. Iemand wilde graag een foto van twee reeën in een weiland gebruiken als fotobehang. In ruil daarvoor stelde hij voor om een donatie te doen aan het Nationaal MS Fonds. Dat leek mij een mooie ruil. En hieronder zie je het resultaat. Ik vind het mooi …

Zicht op de Weerribben

Gisteren liet ik hier het rechtlijnige boerenland aan de oostkant van de Wetering zien. Vandaag laat ik iets van de westkant zien. Daar liggen De Weerribben. Meer dan een paar shots vanuit de verte kan ik hier niet tonen, want drones zijn niet toegestaan boven Natura 2000 gebieden. Verder dan de groenstrook hieronder mag ik niet naar links oftewel naar het westen vliegen met de DJI Flip …

Rechtlijnigheid kom je in De Weerribben een stuk minder tegen dan in het moderne boerenland. Rietvelden, plassen en broekbossen bepalen er het beeld zover het oog reikt. Waar de boeren het water liefst zo snel mogelijk kwijt raken, proberen ze dat in De Weerribben liever zo lang mogelijk vast te houden …