Even dacht ik in De Deelen eindelijk weer eens getuige te zijn van de paringsdans van een futenpaartje …
Het kon niet mooier, want er stond nog een bankje aan de waterkant ook, en dus ging ik er eens goed voor zitten …
Het werd helaas een tegenvaller, ze lieten het bij een paar schijnbewegingen en zwommen daarna nog even treiterig voor me langs …
Een stuk verderop verdwenen ze samen met een paar kuifeenden uit beeld …
Iemand moet het doen, ook op zondag …
Tijdens mijn achteraf bekeken veel te lange rit over het Friese platteland zag ik donderdagmiddag in de buurt van De Deelen een paar zwanen door een weiland lopen …
Het leek erop alsof het stel bonje had, want al snel wendde het mannetje zich van zijn partner af …
Lenig stapte hij onder de draad aan de rand van het weiland door, waarna ik getuige was van een soepele tewaterlating …
En zo vervolgde ieder zijn weg, de ene zwaan over het land, de andere over het water en ik in de auto …
Zodra de kieviten terug zijn, zie je her in der mensen door de Friese weilanden scharrelen, beoefenaars van de oude Friese traditie van het eieren rapen, aaisykje in goed Fries …
Zelf heb ik niets met deze traditie, die vaak van vader op zoon overgaat, omdat ik er niet mee ben opgegroeid. Ik trek er op een mooie voorjaarsdag liever op uit om wat plaatjes te schieten van de kieviten. Vandaag was daar een uitgelezen dag voor …
De eerste kieviten die zich net binnen het bereik van mijn camera ophielden, trof ik aan bij de Tjonger. Op de bovenstaande foto is te zien dat er een paar kieviten lekker aan de waterkant zaten te zonnen, eentje was er aan het pootjebaden, en een vijfde exemplaar zette net de landing in …
Ongeveer anderhalf uur later trof ik in de omgeving van Aldeboarn een kievit aan, die zich wat dichter bij de weg ophield. Hij bleef rustig staan om zijn kleurrijke verenpakket en z’n fraaie kuif even te showen …
Mijn dag was weer goed!
Zo, het gaat de goede kant op met de rietfilm. Nu alleen nog een ontwerpje maken voor de opdruk van de dvd en het doosje.
Tenminste … als de heren rietteler tevreden zijn met wat ik zie als het eindresultaat …
Terwijl ik dus ook deze derde grijze dag op rij weer doorbracht in mijn computerhoekje, was een spreeuw zo vriendelijk om zijn glanzend gespikkelde tenue even te showen bij het voederhuisje, zodat ik vandaag toch weer een paar actuele foto’s kon publiceren …
Het was prachtig weer vanmorgen, en dus liep ik aan het eind van de ochtend even met mijn camera en een kop koffie naar buiten. Ik was nog maar net op het terras gaan zitten, toen ik een vlinder zag fladderen. Nadat hij de omgeving had verkend, streek hij uiteindelijk neer op een onmogelijk en allerminst fotogeniek plekje onder de dakgoot. Omdat het mijn eerste vlinderwaarneming van het jaar was, en omdat hij gelukkig nog net in het zonnetje bleef zitten, heb ik toch maar even een plaatje van deze eersteling geschoten. Meteen daarna was hij ook weer verdwenen …
Aan het begin van de middag trok de lucht ineens weer helemaal dicht. Ik had me voorgenomen om even een ritje naar de Deelen te maken, maar daar heb ik bij nader inzien toch maar van afgezien. Met de huidige benzineprijzen kan ik mijn ritjes voorlopig maar beter beperken tot wat meer zonnige en fotogenieke momenten. Foto’s van grijze landschappen heb ik de afgelopen maanden tenslotte al genoeg kunnen maken.En ach, als ik een beetje oplet, dan zijn er met wat geluk in en rond huis ook wel aardige plaatjes te schieten.
Terwijl ik achter de computer zat, streek ‘ons’ roodborstje even na tweeën op het onderste deel van de voedertafel neer. Omdat Aafje in het weekend de ramen van de schuifpui weer een poetsbeurt had gegeven, kwam het weer eens goed uit dat de camera altijd naast mijn werkplek voor het grijpen ligt. Zonder al te veel moeite kon ik het roodborstje even portretteren …
Drie kwartier later ben ik nog weer even op het terras gaan zitten, het was er een stuk minder aangenaam dan toen aan het eind van de ochtend de zon nog scheen. Maar de beloning die me ten deel viel mocht er zijn, een pimpelmeesje hing geruime tijd aan het laatste netje met zonnebloempitten …
Toen ik donderdagmiddag ten oosten van Aldeboarn over de Beetsterdyk huiswaarts reed, zag ik een grote zilverreiger door het laaggelegen polderland links van de weg stappen. Om het schuwe dier niet meteen te laten schrikken, besloot ik nog een stukje door te rijden en de auto iets verderop rustig in de berm te laten uitrollen. Daarna ben ik stapvoets achteruit gereden, totdat de reiger en ik ongeveer tegelijkertijd bij een sloot arriveerden. Daar was ik getuige van de volgende scène, waarin de zilverreiger een visje wist te verschalken …
Afanja's Weblog 