Oftewel: de lepelaar is terug op zijn plek …
Vorige week vrijdag heb ik even een ritje gemaakt naar de Jan Durkspolder. Een kuiertje naar de grote vogelkijkhut werd beloond met een aantal foto’s van de eerste twee lepelaars die terug zijn op hun zomerresidentie …
Met opwaaiende kuiven werd het verendek uitgebreid gepoetst. Een van de twee was zo slim om daarbij gebruik te maken van zijn of haar eigen windscherm …
Ook op de derde dag na de zware sneeuwval van 2 maart 2005 heb ik weer een ritje door de provincie gemaakt. Het was weliswaar mooi zonnig weer, maar het was wel de tweede ijsdag op rij, want de temperatuur kwam overdag niet boven het vriespunt. Dat dikke pak sneeuw zorgde samen met een hogedrukgebied voor een winterse situatie waarin het die week enkele nachten streng vroor …
Hieronder nog een deel van de foto’s van die rit door de besneeuwde Friese vlakten. Het was ook de laatste dag waarop ik nog foto’s van de sneeuw heb gemaakt. In het weekend volgde een periode met guur, herfstachtig weer. Daarna viel geleidelijk de dooi in …
Omdat verschillende mensen nogal gecharmeerd waren van de meeuw die hier gisteren in vrijheid boven zee zeilde, vandaag opnieuw een foto van een boven zee vliegende meeuw. Behalve de mooie blauwe tinten vind ik ook het hoge camerastandpunt hier erg mooi. Zo vaak zie je een meeuw tenslotte niet onder je door vliegen …
Ja, en als je het dan over vrij als een vogel hebt, dan past het pas in 1995 uitgebrachte ‘Free as a bird’ van The Beatles daar prima bij. Huh …, 1995 …? Jawel, de single van dit nummer werd 25 jaar nadat de Beatles uit elkaar waren gegaan uitgebracht. Hoe dat zit, kun je lezen op de Wikipediapagina over ‘Free as a bird’ …
In de verte voeren regelmatig boten voorbij. Dichterbij zagen we meestal meeuwen passeren, zeilend op de wind …
Op deze regenachtige zondag voeg ik er een bijpassend stukje muziek en film over een zeezeiler bij uitstek aan toe: “Albatross” van Fleetwood Mac …
Ik had hem al een paar keer door het geboomte zien scharrelen …
Gelukkig keek ik maandagmiddag net met de camera de goede kant op. Daar was hij weer … zou ’t dan toch …?
– wordt vervolgd –
Het is niet koud voor de tijd van het jaar, maar als gevolg van de defecte thermostaat in mijn lijf begonnen mijn benen na een kwartiertje toch vrij snel af te koelen. Daarom besloot ik de vogelkijkhut te verlaten en mijn ritje te vervolgen met het gebruikelijke rondje aan de noordkant van Earnewâld …
Daar was ik er korte tijd later getuige van dat een ooievaar in één van de petgaten een smakelijk hapje gevangen leek te hebben …
Even netjes afspoelen en weg was het …
Hé … zwemt daar nu ook nog wat voorbij …?
Dat viel blijkbaar tegen, waarna hij rechtsomkeert maakte en met ferme pas aan de terugweg begon. Ik startte mijn mobiele kijkhut weer en vervolgde mijn weg …
Zoals ik gisteren al schreef, was het vrijdag heerlijk rustig en haast onwerkelijk stil op en rond de plas bij de grote kijkhut in de Jan Durkspolder. Bijna surreëel in die wereld van grijstinten …
Alleen door flink in te zoomen, kon ik zien dat er aan uiterste zuidkant onnoemlijk veel eenden ronddobberden …
Vanuit een ooghoek ontwaarde ik na enige tijd dat er dichterbij, aan oostkant van de hut ineens iets gebeurde. Eén van de twee grauwe ganzen die daar al een tijdlang zij aan zij in het water stonden, begon omstandig met zijn vleugels te slaan …
Zodra hij in de gaten leek te hebben dat ik de camera op hem had gericht, wisselde hij van plaats met zijn partner. Parmantig ging hij recht voor me staan, waarna hij opnieuw met zijn vleugels begon te gesticuleren alsof hij dirigent was. Gelukkig bleef het bijbehorende gegak van een gans ganzenkoor uit. Dat zou ik pas later op de dag horen …
Afanja's Weblog 