Op het land van boer Bartele Batstra werd deze week het Open Fries Kampioenschap synchroongrazen gehouden. Dat niet alle deelnemers toppers waren, was me al snel duidelijk …
Swarte Tryn Trije en haar dochter Lytse Tryn Trettjin gingen lang aan de leiding. Op onderstaande foto is echter te zien, dat zij zich wat al te makkelijk uit hun ritme lieten brengen door een groepje spreeuwen en enkele zwaluwen …
De jury kwam dan ook unaniem tot de slotsom, dat de titel en de erbij behorende wisselbokaal dit jaar naar de gezusters Reade Riek Ien en Twa gaat. Vooral hun sierlijke bochtenwerk werd geroemd …
Toen mijn fotomaatje en ik na ons bezoek aan Sint Jansklooster terug waren op de camping, wachtte ons nog een kleine toegift. Terwijl we wat zaten na te praten, streek er vlak voor ons een gehakkelde aurelia in het gras neer …
Dat was niet echt een fijn decor om hem in beeld te brengen, maar het was toch weer een mooie aanvulling op mijn vlindercollectie van 2021. Alsof hij zich dat leek te realiseren, verhuisde de gehakkelde aurelia vrijwel meteen naar een wat rustiger ondergrond op de voortent van de buren …
Tot slot even een vraag over de fotoseries zoals bovenstaande op mijn weblog. Sandra uit Limburg vertelde gisteren dat zij na het openen van één van de foto’s niet met een pijltje door kan gaan naar de volgende foto. Herkent iemand dit probleem?Zijn er meer mensen die daar last van hebben op mijn weblog?
Nadat we allebei genoeg foto’s van de koninginnepage hadden gemaakt, vroeg Jetske of er nog een kuiertje over het vlonderpad in zat. Omdat ik de vlinders goeddeels zittend had kunnen fotograferen, dacht ik het uitkijkplatform nog wel te kunnen bereiken. En het was alweer een tijdje geleden dat we hier samen zwarte sterns hadden gespot vanaf dat uitkijkplatform ….
En dus begaven we ons op weg over het vlonderpad. We kwamen daarbij langs de tjasker die vorig jaar bij een zware storm ernstig werd beschadigd. Dankzij de inzet van vrijwilligers is hij netjes hersteld …
Eenmaal bij het platform aangekomen, bleken de bankjes bezet te zijn door een paar jongedames, die zich daar uitgebreid hadden geïnstalleerd. We hadden er even werk van, maar na enige tijd lukte het toch om ze weg te kijken. En zo kon ik mijn onderdanen even wat rust geven en konden we genieten van het uitzicht …
Langs het licht hellende deel daalden we even later weer af naar het pad, dat verderop tussen en langs het riet verder gaat. De leuningen langs het hellend verhinderden dat ik vroegtijdig naar beneden zou sukkelen. Verderop begon mijn afwijking naar links me enigszins parten te spelen …
Door mijn koers regelmatig een paar graden te verleggen, wisten we uiteindelijk toch het startpunt van het vlonderpad weer veilig te bereiken. De steeds achter me lopende Jetske slaakte nog net geen zucht van opluchting … 😉
Veel meer en vooral ook mooiere foto’s, die langs dit mooie en dankzij een goede materiaalkeuze lekker lopende vlonderpad zijn gemaakt, kun je vandaag op het weblog van mijn fotomaatje zien: Schrijven met licht.
Zijn roem was de koninginnepage al een paar jaar vooruit gesneld en elk jaar kwam hij wat dichterbij. Toen ik hem vorige week dan eindelijk in werkelijkheid zag, werden mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen …
Hij was niet alleen opvallend groot met zijn spanwijdte van een centimeter of zeven, maar ook erg beweeglijk. Een paar maal had ik het geluk om twee exemplaren tegelijk in beeld te krijgen, waarvan eentje vliegend …
Die vlinders hadden trouwens ook geen beter plekje kunnen uitzoeken. Aan de voet van de vlinderstruik stond een picknicktafel waar we al gauw lekker konden zitten fotograferen. Voor Jetske was dat nog niet helemaal genoeg, zij besloot het even hogerop te zoeken. Maar voor alle duidelijkheid: dat was daar heel gebruikelijk geworden …
De koninginnepage heeft een erg mooie tekening, vind ik. Behalve de zachtgele ondergrond kun je er bijna geen eenkleurige vlakken vinden, de gekleurde vlakken zijn allemaal opgebouwd uit hele fijne stipjes …
Ik sluit af met een laatste foto en een dikke tút voor beide vrouwen die dit tripje mogelijk maakten …
Vorige week donderdag had ik weer een afspraak met mijn fotomaatje. Dat trof niet echt geweldig goed, want ik had die ochtend meteen al last van weigerachtige onderdanen. Omdat ik dan liever niet een hele dag met de auto op pad ga, bood Aafje heel lief aan om me te brengen. Jetske zou me aan het eind van de dag weer netjes thuis brengen, zo werd afgesproken. En zo had de dag al nauwelijks beter kunnen beginnen …
Het vervolg werd zo mogelijk nog mooier, toen Jetske me meenam voor een ritje naar het bezoekerscentrum De Wieden in Sint Jansklooster. Daar hadden we in het verleden al eens een paar flinke fotokuiers gemaakt, maar dat was nu niet nodig, zo beloofde Jetske me …
We gingen er ook niet zomaar naar toe, Jetske had er een week eerder de koninginnepage gefotografeerd en die kans wilde ze mij ook graag geven …
Zelf vond Jetske het duidelijk ook niet erg om die kleurige verschijning nog eens uitvoerig te fotograferen. Hier is ze geconcentreerd aan het werk met de 70-200 mm lens op haar camera …
Hoe het ook zij, Jetske maakte haar belofte ten volle waar. Na een kuiertje van amper vijf minuten stonden we bij een grote vlinderstruik waar we de koninginnepage in volle glorie konden bewonderen …
En we hadden geluk. Omdat we er mooi op tijd waren, was het er nog rustig. Dat bood ons alle tijd en gelegenheid om die mooie grote, steeds verder naar het noorden oprukkende vlinder te bekijken en te fotograferen …
Tot nu toe kende ik hem alleen van foto’s op internet, maar wat is dat een prachtige vlinder! En er vlogen zelfs minstens drie stuks rond. Ik raakte niet uitgekeken en uitgekiekt, daarom morgen meer …
Al zo lang ik blog trek ik regelmatig gewapend met mijn camera op safari de tuin in. Meestal tref ik onderweg alleen klein vliegend en kruipend wild aan, maar een paar weken gelden pakte dat anders uit …
Het startpunt van deze bijzondere safari lag op het terras. Daar had ik in de zomer al diverse keren vreemde geluiden gehoord in de klimop. Zelfs Oskar sloeg er op een middag op aan. Maar Oskar is niet zo’n held, dus hij deinsde al snel terug. Zelf ben ik ook een paar keer op zoek gegaan naar de bron, maar ik kon het niet vinden. Dit is wat ik hoorde …
Omdat ik er niet achter kwam wat het was, liet ik het er eerst maar bij. Totdat ik 30 juli ’s avonds rond 22:30 uur nog even de tuin in liep. Om de situatie wat te schetsen, hieronder even een paar foto’s van de situatie bij daglicht. Vanuit de hoek linksachter, in de buurt van de yuka, hoorde ik vanuit het duister hetzelfde geluid klinken, maar nu nog een stuk luider …
Met de camera in de aanslag sloop ik naar achteren. Heel misschien komt het onderstaande beeld de vaste volgers nog vaag bekend voor. We bevinden ons hier in het hart van last resort nr. 3, oftewel onze tuin. Dit is the place to be op dagen dat mijn benen de kracht niet hebben voor een echte kuier b.v. naar één van de andere last resorts. Hier heb ik altijd alles bij de hand en genoeg plek om te zitten. En er valt ook nog wel eens wat te beleven, zoals die avond …
Ik hoefde maar op het luid af te gaan. Maar omdat de duisternis al was ingevallen, zag ik pas toen ik het licht van mijn mobieltje had aangedaan, wat uiteindelijk de bron van het geluid was. Achter de yuka zaten twee luidruchtig snuivende egels. Ze mogen nog van geluk spreken dat ze zo ver zijn gekomen. Als ze aan de achterkant langs de vijver gelopen zijn, hadden ze ook zomaar te water kunnen raken …
Blijft alleen nog even de vraag wat die beestjes daar nou doen … hebben ze ruzie of is het juist de liefde voor elkaar die hen zo luidruchtig in beweging heeft gebracht …?
Ik was onderweg naar de Jan Durkspolder, toen ik onderweg weer eens werd opgehouden door een paar reeën. Dat overkomt me de laatste tijd weer vrij vaak op verschillende plaatsen langs deze route. Maar voor alle duidelijkheid: ik heb het nog nooit als lastig ervaren. Integendeel, prettiger oponthoud is nauwelijks denkbaar …
Eenmaal op het laatste deel van de doodlopende Westersânning is aan de linkerkant van de weg de grote vogelkijkhut van de Jan Durkspolder te zien. Hij staat aan het eind van een smalle, ca. 100 m lange landtong te midden, omringd door water …
Waar de weg overgaat in een onverhard pad laat ik de auto achter. Na een klein stukje lopen over het pad genaamd de Geau, sla ik aan het eind van de schaduwen over het pad linksaf …
Een ongeveer 100 m lang paadje slingert omgeven door knotwilgen in de richting van de kijkhut. Ergens halverwege heb ik de foto met de springbalsemien gemaakt, die hier onlangs voorbij kwam onder de titel ‘Last Resorts (2)’. Voorbij de bocht in het pad voert een houten plankier naar de vogelkijkhut …
Vanuit de hut heb je door een groot aantal kijkluikjes rondom uitzicht over de watervlakte. Dit jaar viel het aantal mooie observaties vanuit die hut wat tegen. Dat is in voorgaande jaren wel eens beter geweest, maar desalniettemin is deze vogelkijkhut mijn 2e last resort, omdat ik er na 150 m lopen altijd een droge zitplek heb …
Ditmaal viel de oogst niet tegen. In de verte, eigenlijk net wat te ver voor mijn camera, zat een flinke roofvogel in het topje van een boom. Ik ben geneigd te zeggen dat het een grauwe kiekendief is, maar het kan ook een buizerd zijn …
Ik stond net op het punt om de terugtocht te aanvaarden, toen er aan de westkant van de hut voor het eerst dit jaar een lepelaar dichtbij de hut verscheen. Erg lang liet hij zich niet zien, maar mijn dag was alweer goed …
Afanja's Weblog 