Terwijl ik donderdag tussen de buien door even een ritje door het Friese weidegebied maakte, zag ik in buurt van Warniahuizen een grutto (Limosa limosa) op een paaltje zitten …
Voorzichtig heb ik even een omtrekkende beweging gemaakt om meer dan alleen een megastal op de achtergrond te krijgen. En zo heb ik mijn eerste paalzittende grutto dit jaar toch een maand eerder kunnen fotograferen dan vorig jaar …
Dit lytse beukerke …
Dit kleine peutertje …
Dizze stoere jongfaam …
Deze stoere meid …
Dizze ranke juffer …
Deze ranke juffrouw …
Dizze mem …fiert hjoed har tachtichste jierdei …
Deze moeder …viert vandaag haar tachtigste verjaardag …
Fan herte lokwinske, mem!
Dit plekje heb ik wel vaker laten zien, ook bij Skywatch Friday wel, maar omdat het zo’n fijn plekje midden in de natuur is, waar het altijd goed toeven is, schotel ik jullie vandaag nog maar eens een drieluik voor van de dobbe in het Weinterper Skar …
I have shown this place more often, even in Skywatch Friday, but because it is such a nice place in the middle of nature, where it is always good to stay for a while, I’m presenting another triptych of this small pond in the Weinterper Skar …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
De Boorne of De Boarn, zoals de Friezen plegen te zeggen, is een riviertje dat in het oosten van Fryslân bij Bakkeveen ontspringt als het Ouddiep of het Koningsdiep. Tussen Beetsterzwaag en Aldeboarn verandert de naam van het riviertje in de Boarn. De onderstaande foto’s heb ik gemaakt tussen Aldeboarn en Nes-Akkrum, waar een eenzaam bootje wacht op de zomer, waar boerenzwaluwen laag over het water scheren en waar een boer in de verte op zijn land aan het werk is …
Eigenlijk mag het niet sinds de Alde Ie in 2012 is afgesloten voor alle verkeer m.u.v. fietsers en voetgangers, maar gistermiddag kon ik het toch niet laten om even heen en weer te rijden over het smalle en uiterst hobbelige landweggetje …
Het plas-dras gebied links en rechts van de weg maakt het tot een paradijsje voor weidevogels. Die lieten zich echter niet van harte zien gisteren. Er duikelden wat kieviten door de lucht, veldleeuweriken zongen letterlijk en figuurlijk het hoogste lied, er stapte een enkele grutto door het water en de wulp liet zijn waterfluitje regelmatig klinken, maar het was allemaal te ver weg om er een acceptabele foto van te kunnen maken …
Ook zonder dat ik foto’s van weidevogels kon maken, was het echter al de moeite om daar een tijdje in zon en wind te staan. Het frisgroene gras doorweven met grote aantallen dotterbloemen kleurde Fryslân hier op zijn mooist …
Plotseling zag ik vanuit een ooghoek iets bewegen, alsof er iets neer dwarrelde … Toen ik mijn blik die kant op draaide, zag ik een vogeltje op een dampaal zitten. Dit was de beste foto die ik van hem heb kunnen maken, daarna was de vogel weer gevlogen. Nu is het alleen even de vraag wat voor vogel ik hier heb ‘gevangen’ … Ik mis het kenmerkende kuifje, maar zou het een veldleeuwerik kunnen zijn? In dat geval is het de eerste keer dat ik een veldleeuwerik heb kunnen fotograferen …
Volgens mij zou dit kleine ding best wat ondeugende huppelsprongetjes en ander kattenkwaad willen uithalen achter moeders rug om …
Maar met ook tante in de buurt, zou dat toch nog wel eens lastig kunnen worden …
Bovendien houdt pa ook voortdurend een oogje in het zeil … dat wordt voorlopig niks, kleintje … 😉
Toen ik vorige week na een bezoekje aan de Jan Durkspolder huiswaarts reed, zag ik tussen Oudega en Earnewâld in een weiland grenzend aan het erf van een rietdekkersbedrijf een groepje reeën staan grazen. Ze stonden ver weg en ik heb wel eens reeën in een fotogenieker decor gefotografeerd, maar ik ben er toch maar even gaan staan, want ik vind zo’n groepje sierlijke reeën altijd weer de moeite waard …
Afanja's Weblog 