Het heeft lang geduurd dit jaar, maar dankzij het warme weer is het ineens weer volop macrotijd, en dus loop ik tegenwoordig weer wat beter kijkend langs boomwallen en struiken …
In het Weinterper Skar zag ik vorige week dit snuitkevertje op een frisgroen blaadje zitten. Nadat ik een paar foto’s ‘en profiel’ had gemaakt, draaide het beestje zich om, zodat ik ook nog even een portretfoto van hem kon maken …
Mede vanwege de warmte was het weer een hele kuier, maar ik ben gistermiddag toch weer tot bij het bankje bij de zuidelijke vennetjes in het Weinterper Skar gekomen. Onderweg had ik al een paar kikkers gefotografeerd, daarna werd ik op het bankje getrakteerd op een heus kikkerconcert. En er was meer moois …
Dankzij het warme weer zijn ze er ineens weer volop: juffers en libellen. Ze waren gisteren nog niet allemaal bereid om even mee te werken aan een aardig portretje, maar met deze eerste libel ben ik al weer heel tevreden …
Bij het hoogwater-kanon van Blankenham staat aan de voet van de oude zeedijk een klein gebouwtje. Het is een in 1991 gebouwde replica van het originele kruithuisje, waarin in vroeger jaren het kruit voor het hoogwater-kanon werd bewaard …
Het is een bakstenen gebouwtje dat met rode dakpannen is belegd. Het kruithuisje heeft een bijzondere bouwconstructie. Het houten zadeldak ligt min of meer los en in de muren zitten grote ronde gaten. Bij een eventuele explosie zou het dak omhoog vliegen en de lucht uit de gaten ontsnappen. Zo zou schade in de directe omgeving door rondvliegend puin kunnen worden voorkomen …
Het kruithuisje is vrij toegankelijk voor bezoekers. Zodra de deur wordt geopend staat men in een klein portaaltje. Een tweede ruimte wordt afgeschermd door een gesloten glazen deur, daarachter bevindt zich een manshoge vitrine of een mini-museum …
Achter die glazen deur bevinden zich stormlampen, een kruitvat, kruitzakjes en andere attributen die herinneren aan de overstroming van 1825. Het kruithuisje is een gemeentelijk monument …
Gisteren schreef ik al kort iets over de dijkdoorbraken en overstromingen, die er in vroeger jaren met een zekere regelmaat plaatsvonden langs de Zuiderzeekust. Als getuige daarvan zijn er op diverse plaatsen langs de oude zeedijk tussen het huidige Overijssel en Flevoland nog altijd kleine en grotere waterpartijen te zien. Deze zogenaamde kolken zijn de overblijfselen van dijkdoorbraken. Aan de zuidkant van het voormalige Zuiderzeedorp Blankenham kwamen we dinsdag langs één van de grotere kolken …
In 1776 en 1825 vonden twee grote overstromingen plaats, die grote vernielingen aanrichtten langs de kust van Overijssel en zuidwest Fryslân. In de winter van 1825 was er een combinatie van een noordwester storm, springtij en een hoge waterstand van rivieren en Zuiderzee. In de nacht van 3 op 4 februari kwam het water zo opzetten, dat het in Lemmer door verscheidene straten en stegen spoelde. ’s Avonds om zes uur waren mijn geboortedorp Echten en Oosterzee door het water helemaal van de buitenwereld afgesloten. Tussen Lemmer en Schoterzijl waren verscheidene doorbraken, waarvan men een gedeelte nu nog in het landschap kan terugvinden. De zeedijk bij Blankenham bezweek op zes plaatsen, zodat het veen- en moerasland bij Giethoorn en de Weerribben geheel blank kwam te staan. Boerderijen en huizen werden ondermijnd of stortten in, en bruggen en dammen spoelden weg …
Om voor toekomstige rampen gewaarschuwd werden er tussen Vollenhove en Kuinre een aantal kanonnen geplaatst. De kanonnen werden bediend door leden van de dijkwacht. De kanonniers dienden bij dreigend hoog water de bevolking te waarschuwen, door eenmaal een schot af te vuren. Tweemaal betekende een dreigende dijkdoorbraak en driemaal betekende ‘wegwezen, want de dijk is doorgebroken’. In 1928 schoot de kanonnier van der Linde voor het laatst met dit kanon …
Bij Blankenham werden twee kanonnen gestationeerd, één van die kanonnen staat nog steeds aan de Blokzijlerdijk. Het kanon, een zogenaamde twaalfponder van gietijzer, is in 1817 gegoten in de Lambert Sevart wapenfabriek in Luik. Het tweede kanon is door het Waterschap Vollenhove aan Museum Schokland geschonken …\
Bron: De ramp van 1825
Na een zachte winter volgde een eerste lentemaand die aan de koude kant was. Vooral aan het begin van de maand was het koud en dook de temperatuur ’s nachts regelmatig onder het vriespunt, zodat er zeker ’s ochtends weer regelmatig een dun laagje ijs op de vijver lag. In de eerste nacht van de maand werd met -5,4 ºC meteen de laagste temperatuur van de maand bereikt …
Naast deze nacht met matige vorst kon ik nog 12 maal een nacht met lichte vorst noteren in maart. Omdat we een groot deel van de maand te maken hadden met een noordelijke stroming, bleven de temperaturen overdag veelal onder de tien graden hangen. De hoogste temperatuur werd op 26 maart bereikt met een maximum van 14,5 ºC. Met een gemiddelde temperatuur van 4,8 ºC was het net wat kouder dan het langjarig gemiddelde van 5,0 ºC over de periode 1971-2000, maar het was bijna een volle graad kouder dan maart 2015 …
Neerslag van betekenis viel er vooral aan het begin en het eind van de maand. Met helder blauwe luchten leek het van achter de ramen bij de warme cv vaak alsof het heerlijk voorjaarsweer was, maar dat viel eenmaal buiten toch vaak tegen …
De meeste neerslag viel in maart aan het begin en aan het eind van de maand. In totaal viel er in ons tuintje in maart 59 mm regen, waarmee maart qua neerslag als een normale maand de boeken in gaat …
Wat me in maart toch vooral weer blij stemde, was dat de ooievaarsnesten rond Earnewâld in de loop van de maand vrijwel allemaal weer bewoond werden …
Zo lang het nog kan, maak ik nog wekelijks een paar maal een ritje over de Nije Heawei door het Weinterper Skar. Hoe lang dat nog duurt, is maar zeer de vraag, want dat de weg er in het kader van natuurcompensatie rond de verdubbeling van de N381 uit gaat, lijkt wel duidelijk. Het duurt alleen allemaal wat langer dan oorspronkelijk gepland, omdat er nog een bezwaarprocedure loopt. Van die vertraging maak ik maar zo lang mogelijk gebruik. In de maanden mei t/m juni is de natuur hier het mooist, daar hoop ik de komende tijd dan ook volop van te kunnen profiteren zo lang het nog kan …
Toen ik er vorige week vrijdag langs kwam, stond er centraal in het gebied een ree …
Af en toe hief ze haar kop op om mij even in ogenschouw te nemen. Zodra duidelijk was dat ik schijnbaar geen kwaad in de zin had, graasde ze rustig weer door. Wat me opviel was dat ze een nogal vlekkerig uiterlijk had, daarnaast lijkt ze knap rondlijvig. Zou het kunnen dat ze ‘op alle dagen’ liep …
Na enige tijd dook een stuk achter de ree ineens ook een reebok op uit het struweel …
Ook meneer de bok nam duidelijk geen aanstoot aan mijn aanwezigheid, want ook hij nam alle tijd om rustig grazend in oostelijke richting verder te gaan …
Weer even later draaiden ze zich allebei om, om vervolgens in hetzelfde rustige tempo weer in de richting van de bosrand te scharrelen. Daar bleven ze nog een tijdje dralen, totdat ze de amazone te paard zagen naderen, die ik hier gisteren heb geportretteerd …
Het was weer een prachtige ontmoeting, die bijna twintig minuten heeft geduurd. Het zal duidelijk zijn, dat mijn dag niet meer stuk kon. 🙂
Vanuit mijn mobiele schuilhut zat ik al enige tijd een paar reeën te observeren. Ze hadden me al lang en breed gezien, maar stoorden zich niet aan mijn aanwezigheid. Plotseling hieven ze vrijwel gelijktijdig hun kop op om vervolgens de blik in dezelfde richting te wenden …
In de buitenspiegel zag ik wat hen schijnbaar verontrustte, vanuit oostelijke richting naderde een paard met een amazone. Daar waren de reeën blijkbaar niet op gesteld, want toen ik weer opkeek, waren ze in het kreupelhout verdwenen …
Vriendelijk groetend passeerde de amazone even later. Ik weet dat ze geen kwaad in de zin heeft, want we treffen elkaar hier wel vaker. De reeën zijn daar kennelijk minder van overtuigd …
Afanja's Weblog 