Na een regenachtige nacht was de lucht vanmorgen al snel helder blauw en scheen de zon lekker …
Na de koffie heb ik meteen een rondje door de tuin gemaakt om wat druppelfoto’s te maken …
Echt bijzonder zijn ze niet geworden, maar op de laatste kun je met een beetje goeie wil ons huis ontwaren …
Op zoek naar frisse lucht, wat beweging en af en toe een foto-onderwerp maak ik tegenwoordig dagelijks zeker een keer of 6-7 een kuiertje in de tuin. Op de voorlaatste dag van het jaar viel de uitgebloeide agapanthus achter in de tuin weer eens op …
Net als bij de serie die ik hier in december al liet zien, viel het zonlicht er vlak na het middaguur weer heel mooi op. Het waren vooral de fonkelende druppels die ditmaal mijn aandacht trokken …
Wetend dat dit soort situaties soms maar kort duurt, liep ik snel naar binnen om mijn camera te halen. Nadat ik onderweg de Raynox macro-voorzetlens op de camera had geklikt, leverden de schitterende druppels in combinatie met de donkere achtergrond korte tijd later deze serie op …
Hoe het elders in den lande was, weet ik niet, maar hier in Fryslân is het jaar lekker zonnig begonnen. En vandaag schijnt de zon hier alweer. Als daar maar geen klap op komt …
Na de zachte decembermaand staat de hazelaar al in bloei. Tussen de langwerpige, geelwitte mannelijke katjes die zachtjes in wind heen en weer wiegen, hangen de veel minder opvallende kleine rode vrouwelijke bloempjes …
Eén van de twee stammen waaruit de hazelaar bestaat laten we binnenkort neerhalen. Op warme zomerdagen ben ik nog altijd blij met zijn schaduw, maar intussen beslaat die schaduw een groot deel van de dag vrijwel de hele tuin. Er zijn grenzen …
“Moet er nog wat gezegd worden over 2020 …?” vroeg ik me af, terwijl ik naar de tuin in kerstsfeer zat te staren. Voorgaande jaren maakte ik in december nog wel eens iets van een jaaroverzicht, maar ik kan er nu niet echt toe komen. Corona heeft ons leven vanaf half maart flink in zijn greep genomen, dat is geen nieuws. Daar is eerst wel even genoeg over gezegd, wat mij betreft. In de aanloop naar de vaccinaties zal er nog genoeg te mopperen zijn, maar dat bewaar ik dan maar voor volgend jaar …
Op hoofdlijnen was 2020 een waardeloos jaar, maar was het daarmee een verloren jaar? Zeker niet, er waren nog genoeg kleurige lichtpuntjes en mooie momenten. Je moet er alleen oog voor hebben en je ervoor openstellen. Zo was er eind juli een leuke kennismaking met Omabaard en haar kleine reisgezelschap in de Ecokathedraal bij Mildam. Verder heb ik, zodra het leven in coronatijd wat in ‘nieuw normale plooien’ viel, toch ook weer een aantal gezellige dagen met mijn fotomaatje gehad …
En het klinkt misschien raar, maar dankzij corona is voor Aafje en mij de overgang naar haar pensionering achteraf bekeken heel soepel verlopen. Nadat Aafje tijdens de eerste lockdown volledig thuis had gewerkt, kon ze in de laatste maanden afwisselend thuis en op kantoor werken. En zo zijn we in feite heel harmonieus naar de nieuwe situatie gegroeid, waarin we huis en tuin vanaf nu niet alleen ’s nachts maar ook overdag delen …
Nee, verder hoeft er niet veel meer te worden gezegd, ik ben wel klaar met 2020. Eigenlijk hoef ik alleen mijn vuurwerkshow voor morgen nog maar voor te bereiden … 😉
De agapanthus is natuurlijk al lang uitgebloeid, maar nog lang na de bloei stond hij aan het eind van de ochtend in het juiste licht regelmatig even te pronken …
Na de bloemen van gisteren zijn vandaag de insecten aan de beurt, die ik de laatste dagen in de tuin heb aangetroffen. Om te beginnen een lieveheersbeestje dat een gerieflijk slaapplekje had gevonden …
Deze groene schildwants maakte maandagmiddag een ommetje over het glaswerk van de schuifpui. Wat een geluk dat de glazenwasser net was geweest …
Gistermiddag zag ik ineens een struiksprinkhaan in de hoek op het kozijn van de schuifpui zitten …
Rond half september zat de onderstaande vlinder op de hordeur van diezelfde schuifpui. ik denk dat het een buxusmot is. Blijkbaar heeft die schuifpui toch iets aantrekkelijks voor insecten …
De verzengende hitte overdag was in augustus duidelijk niet aan mij besteed. Het enige wat ik tijdens zo’n hittegolf eigenlijk echt kan waarderen, zijn die heerlijke avonduren. Tot diep in de avond lekker bij de vijver zitten, daar kan ik echt van genieten. En dat heb ik dan ook volop gedaan tijdens de hittegolf …
Af en toe eens een blik over de schutting om te zien of er buitenaards nog wat te beleven valt, is met die hoge minimumtemperaturen ook een aangename bezigheid. Op de foto hier links onder zie je de reuzenplaneet Jupiter schitteren in een mooie samenstand met de bijna volle maan. Op de rechter foto zie je de heldere rode planeet Mars, die zich momenteel bij heldere hemel ook mooi laat zien …
Een maand voordat we gebukt gingen onder de hittegolf ben ik er nog tweemaal rond middernacht op uit getrokken om foto’s te maken van de komeet Neowise. Deze komeet was weliswaar lang zo mooi niet als komeet Hale Bopp in maart 1997, maar het was wel de helderste komeet sinds Hale Bopp. Vooral door de verrekijker vond ik het toch weer een bijzonder gezicht om zo’n brok steen en ijs door ons zonnestelsel te zien razen. Mijn Powershot leent zich helaas niet echt voor nachtfotografie, maar Neowise staat erop. En belangrijker nog, ik heb hem met eigen ogen gezien …
Zoals wel vaker, kwam er een eind aan de hitte met een aantal pittige regen- en onweersbuien. Hoewel de meeste buien ook deze zomer weer langs ons zijn getrokken, kon de riolering het hier op 20 augustus even niet aan. De onderstaande bliksem heb ik op 16 augustus in beeld kunnen vangen, toen er tegen middernacht gelijktijdig een onweerscomplex ten oosten en één ten westen van ons voorbij trok …
Afanja's Weblog 