De onderstaande foto’s heb ik woensdag 7 december gemaakt tijdens een wandeling in de Jan Durkspolder. Sindsdien heb ik geen glimpje van de zon meer gezien, omdat het hier voortdurend bewolkt, grijs of mistig is …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Nadat ik vorige week woensdag naar het ziekenhuis was geweest voor een onderzoek, ben ik nog even naar de Jan Durkspolder gereden om een kuiertje te maken …
Vanuit de vogelkijkhut heb ik een paar foto’s gemaakt van de pasteltinten in de lucht, die perfect werden weerspiegeld op het roerloze wateroppervlak …
Omdat ik mijn camera bij het ziekenhuis liever niet in de auto laat liggen en ik ook geen zin had om hem mee naar binnen te nemen, ben ik eens zonder camera van huis gegaan. Dat doe ik vrijwel nooit, maar nood breekt wet. En ach, voor een keer kunnen foto’s die met de iPhone zijn gemaakt er toch ook wel op door, zeker omdat ze de sfeer van het moment goed weergeven …
Nadat we onder het genot van koffie en koek een uurtje hebben genoten van het uitzicht vanaf het Oudemirdumerklif, besluiten we verder te gaan. Er staan tenslotte nog twee kliffen op het programma. We volgen het Minne Minnespaad terug naar de auto, en zoals altijd op deze plek, kan ik het ook nu halverwege het pad niet laten om nog even achterom te kijken. Onze volgende pleisterplaats ligt bij het bos helemaal rechts aan de horizon …
Bij het hek en de stroommat halverwege het pad doe ik nog even een paar stappen zijwaarts om nog even zicht te krijgen op de zuidkant van de zuidelijke tuinwal langs het pad …
Maar belangrijker nog is dat dit de kans biedt voor een laatste blik op het IJsselmeer en de paaltjes die het eind van het Oudemirdumerklif ter plekke markeren. Eventueel grazend vee zou zonder die afscheiding mogelijk enkele meters naar beneden kunnen tuimelen …
Deze aanblik … dat weiland, die paaltjes en daarachter die grote leegte met hooguit af en toe één of twee passerende zeilboten … Ik kan daar elke keer wanneer ik hier ben weer van genieten. En dat geldt nog net wat meer wanneer de zon het water even lekker laat glinsteren …
Maar niet langer gedroomd … op naar het Mirnser Klif!
Aan het eind van het door tuinwallen omgeven Minne Minnespaad komen we na enige tijd op het Oudemirdumerklif (kaart Google Maps) aan en krijgen we vanaf bijna 8 meter hoogte een prachtig uitzicht over het IJsselmeer …
Samen met een ouder paar, dat een verdieping lager op één van de zeven bankjes zit, genieten we een tijdlang van de leegte op het zonovergoten IJsselmeer …
Nou ja, leegte … echt helemaal leeg is het IJsselmeer zeker in de zomermaanden maar zelden. Woensdag zagen o.a. een fraaie driemaster tussen ons en Enkhuizen richting Lemmer koersen …
Gestaag voorbij drijvende wolken zorgen intussen voor een mooi lichtspel van donkere vlakken die over het wateroppervlak glijden …
Als we de blik in zuidelijke richting wenden, zien we dat de leegte aan de horizon boven de vlakke Noordoostpolder voorgoed is verdwenen …
Daar is in de afgelopen jaren het grootste windmolenpark van ons land verrezen, dat op 21 juni jl. door minister Kamp van Economisch Zaken is geopend …
Helemaal klaar lijkt het park nog niet te zijn, want met een enorme kraan worden nog werkzaamheden uitgevoerd bij één van de enorme turbines …
En voor wie nu denkt: “Ach, die paar windturbines, dat valt toch wel mee …” Nee, het valt niet mee, want het zijn er gigantisch veel, 86 om precies te zijn. Hieronder zie je nog maar een deel van het totale park. Maar ja, we zullen toch aan duurzame energie moeten werken en wennen. En laten we eerlijk zijn, die krengen moeten toch ergens staan …
Er zit weinig anders op dan af en toe maar eens de andere kant op te kijken of een oogje dicht te knijpen, vrees ik. In dit geval richten we de blik gewoon maar weer samen met het oudere paar op de nog steeds maagdelijk lege vlakte van het IJsselmeer in westelijke richting …
Ondanks die windturbines houd ik nog steeds van dit unieke stukje Fryslân!
Toen Jetske en ik dinsdag in de Rottige Meente van de parkeerplaats naar de vogelkijkhut liepen, wist ik al vrijwel zeker dat ik daar eerder was geweest. En dat werd even later bevestigd met het uitzicht vanuit de vogelkijkhut over de Rottige Meente …
Ik dacht dat het wel een jaar of 20 geleden zou kunnen zijn, maar dat was gelukkig wat overdreven. In mijn fotoarchief ontdekte ik al snel dat ik er was geweest op 22 februari 2003. Ook toen maakte ik in mijn vrije tijd al regelmatig fototochtjes, dit was op een mooie winterse zaterdagmiddag …
Behalve het grote verschil in het weer op de eerste en de tweede foto valt vooral het gebrek aan begroeiing op de legakkers op, dat zijn de stroken land in het water waar vroeger het uitgebaggerde veen op te drogen werd gelegd om er turven van te maken. Omdat ik op die dag in februari 2003 de camera ook nog wat verder naar westen heb gericht, is te zien dat de begroeiing door bomen vanaf die kant toen al begon op te rukken …
Omdat ik eind 2002 ben begonnen met het vastleggen van de weercijfertjes in onze tuin, kan ik zelfs nog precies vertellen dat het de nacht daarvoor 5,7 ºC had gevroren, en dat de maximum temperatuur op zaterdag 22 februari 2003 opliep tot 5,4 ºC. Het liep tegen het eind van de koudste winter die we sinds de laatste Elfstedentocht van 1997 hadden gehad …
Het KNMI schrijft over de winter van 2002-2003: “Met in De Bilt een gemiddelde temperatuur van 2,4 °C over de drie wintermaanden tegen een langjarig gemiddelde van 3,3 °C was de winter koud. Een koude winter was sinds de winter van 1996/97 niet meer voorgekomen. Opvallend was dat alle drie de wintermaanden koud verliepen. Reeds in de eerste helft van december beleefden we een vorstperiode. Deze werd gevolgd door een periode met kwakkelweer waarbij het soms zeer glad was door ijzelvorming. Rond de Kerst was het zeer zacht. In januari viel de winter voor de tweede keer in. Van 4 tot en met 11 januari vroor het tijdens de nachten lokaal streng (temperatuur lager dan –10, 0 °C) …”
Voor vandaag sluit ik af met een paar foto’s van de fraaie patronen in het ijs, die ik in februari 2003 heb gemaakt vanuit deze vogelkijkhut in de Rottige Meente. Woensdag liet ik hier een paar foto’s zien van een zwanenkoppel, dat vlak bij de vogelkijkhut in een vaart voort dobberde. Toeval of niet, maar ook op die bewuste zaterdagmiddag in februari 2003 heb ik hier wat foto’s van een paar zwanen gemaakt. Die zal ik jullie hier morgen voorschotelen …
Hoe goed ik het kreupelhout naast het pad ook afspeurde, een adder kreeg ik er dinsdag helaas niet te zien. Adders moet je natuurlijk ook niet gaan zoeken, daar moet je op gepaste afstand onverwachts tegenaan lopen …
Toen ik bijna aan het eind van het zuidelijke pad was, besloot ik nog maar even door te zetten en naar het bankje aan de oostkant van de heide te lopen. Eigenlijk was dat weer net wat teveel van het goede, maar rechtstreeks teruglopen zonder even te rusten was ook geen optie …
Uiteindelijk was het heerlijk rustige uitzicht over de heide enige extra vermoeidheid wel weer waard, en ondanks de frisse wind was het er goed uit te houden …
Ook op grijze oktoberdagen als gisteren en vandaag is beweging en wat frisse lucht van belang, daarom ben ik even naar de Jan Durkspolder gereden, waar een flauw zonnetje af en toe net even door de bewolking wist te prikken …
Langs de picknicktafel en de bankjes ben ik over het door wilgen omzoomde pad naar de oude en grootste vogelkijkhut gelopen …
Aan het eind van het pad doemt ineens de ingang van de met riet bedekte vogelkijkhut op …
Binnen nestel ik me op één van de bankjes voor de openstaande luikjes. Met uitzondering van een enkele meerkoet valt er weinig leven op de plas te zien …
Als ik de blik naar het oosten richt, lijkt het even wat op te klaren, maar al snel is het blauw weer verdwenen in de grijze grauwheid …
Meer dan wat koeien bij de boerderij en een paar groepjes overvliegende ganzen in de verte krijg ik niet te zien …
Tijd om terug te gaan en uit te kijken naar zonniger momenten.
