Terwijl aan de zuidoostelijke kant van de Wolwarren(Google Maps) de schaatsers hun eerste rondjes maakten, was er aan de noordwestkant een aantal koeien naar buiten gekomen …
Die zullen ook gedacht hebben dat het weliswaar frisjes was, maar wel zonnig. En dan is een gezonde koe op zijn tijd ook graag even buiten …
Na dit leuke intermezzo besloot ik mijn tocht langs de mooiste schaatsplekjes in de omgeving weer voort te zetten. De volgende halte is bij de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder, die op de onderstaande foto nog net met zijn puntdak boven het riet uitsteekt …
Vorige week woensdag was een mooie najaarsdag om weer eens een kuier te maken bij Olterterp …
Terwijl ik over de Achterwei liep, schemerde de Sint Hippolytuskerk, voorzichtig door de beginnende herfstkleuren …
Tussen de stammen van de oude beuken die het kerkhof omringen, waren ook de eerste oude en nieuwere grafmonumenten in de verte te zien …
Tussen nog goeddeels groen loof, hier en daar afgewisseld door een struikje in kleurige herfsttooi, kwam de rond 1500 gebouwde kerk steeds meer in zicht …
Al snel stond ik voor het hekje dat me nog van de kerk en het omringende kerkhof scheidde …
Nadat ik maandag rond het middaguur letterlijk en figuurlijk lekker was uitgewaaid bij de Leijen, ben ik nog even naar de Jan Durkspolder gereden. Daar zag ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een sprong reeën …
Vorig jaar zag ik zeker maandelijks wel ergens een aantal reeën lopen. Dat was dit jaar een stuk minder. Nu de maïs weer van het land is, laten de reeën zich weer wat gemakkelijker zien in weilanden en akkers …
En dan nog even dit …
Gisteravond kreeg ik via Twitter van een entomoloog een reactie op mijn vraag wat voor klein beestje er op de heidelibel zat, die ik hier dinsdag liet zien. Het blijkt te gaan om een halmvlieg (Chloropidae) …
Een groepje koeien stond vredig te herkauwen in een weiland aan het eind van de doodlopende weg de Geasten(Google Maps) onder Oudega…
Het onderstaande duo, hierboven nog verborgen in de kleine kudde, wist me te verleiden tot het maken van een kleine serie dubbelportretten met een vleugje tegenlicht …
Best kans dat ze hier nu voor het laatst grazen, want dat wordt lastig in het nieuwe meer op een diepte van 2.50 m. En zeekoeien zullen hier wel niet gedijen …
Via de Alle om Slachte en het Nonnepaed – meest gebruikelijke route – zette ik koers naar huis. Nog voordat ik aan de splitsing van beide wegen toe was, was er een witte vlek in de mist te zien …
Nadat ik rechtsaf geslagen was, kreeg ik de grote zilverreiger beter in beeld. Op één poot stond hij fier rechtop tussen hekkelafval langs de sloot en molshopen in de verte …
Een zuchtje wind liet zijn kuifje af en toe zachtjes heen en weer dansen, verder was er geen beweging waarneembaar …
Nadat ik de drie paardjes achter me had gelaten, reed ik via de gebruikelijke binnenwegen huiswaarts. Ik hoopte rond dit tijdstip ergens langs de route nog een sprong reeën te kunnen spotten. Het was tenslotte zo ongeveer lunchtijd …
Ik moest er even op wachten, maar bij de laatste van de drie plekken waar ik langs deze route regelmatig reeën zie, was het geluk weer met me. Precies op het moment dat ik er passeerde, kwamen de vijf reeën die ik hier wel vaker heb gespot, voorzichtig en oplettend uit een kleine bosschage tevoorschijn. En weet je wat nog het mooist was? De scène speelde zich af aan lijzijde, zodat ik er enige tijd lekker met het zijraampje open naar kon zitten kijken …
En dan nog even dit …
Jullie hebben gisteren vast de beelden wel gezien van die enorme vulkaanuitbarsting onder de zeespiegel bij het eiland Tonga. Na die uitbarsting trok er een zware schokgolf over het aardoppervlak. Nadat hij met een snelheid van 1.000 km/u over de aarde was getrokken, werd de schokgolf gisteravond rond 20:00 uur geregistreerd door mijn weerstation. De luchtdruk daalde plotseling ruim 2 hPa, om daarna weer op te veren. Rond 2:00 uur vannacht kwam hij nogmaals langs, maar dan vanaf de andere kant van de aarde en een stuk minder duidelijk …
Toen ik na het maken van de laatste rijpmacro’s weer overeind was gekrabbeld, was het tijd om langzamerhand huiswaarts te keren. Ik besloot binnendoor via Tijnje en Nij Beets terug te rijden …
Ter hoogte van het stroompje It Mûdjip zag ik vanaf de Riperwâlden een paar zwanen in een berijpt weiland rondscharrelen. In eerste instantie zag ik alleen een volwassen zwaan en een wat jonger exemplaar zitten. Op de eerste foto is een stuk verderop nog een tweede witte stip te zien …
Ik had de auto nog maar net stil gezet, of het hele spul kwam in beweging. Vanuit de verte kwamen over It Mûdjip twee zwanen aangevlogen en ook de beide zwanen die het dichtst bij me in het weiland zaten, maakten een korte vlucht. Op de foto hier rechtsonder is nog net te zien dat er ijslandingen gemaakt moesten worden …
Die kunst leken ze prima te beheersen, want ze kwamen allemaal veilig aan de rand van het open water terecht …
Eén van de knobbelzwanen ging niet te water, hij leek het ijsoppervlak eens even goed te bekijken. Of zou hij even onderzoeken wie de vogelpoep daar op het ijs heeft gedumpt …
Het werd blijkbaar goed bevonden, want hij ging nog even mooi zitten voor de laatste foto …
Afanja's Weblog 