Nee, dit zijn niet de ingrediënten van het voorbije kerstmenu, maar drie dieren waar ik in augustus en september bijzondere ontmoetingen mee had. Mijnnikonenik vroeg zich n.a.v. het vorige logje over Aardige ontmoetingen in 2012 al af waar de adder bleef … Natuurlijk mag de onverwachte ontmoeting, die ik op een mooie vrijdag in augustus op de Merskenheide met een adder had, niet ontbreken. De afgelopen jaren heb ik daar wel eens vaker een adder kunnen fotograferen, maar ditmaal werd ik er echt door verrast 🙂
Terwijl ik over het zuidelijke pad wandelde, lukte het me die middag eindelijk weer eens om een paar andere vlinders te fotograferen dan de gebruikelijke witjes. Al doende wierp ik ook regelmatig even een blik op het pad voor me en hield ik ook de voet van het struikgewas links naast het pad in het oog, want het was typisch zo’n dag waarop daar wellicht ergens op een zonnig plekje een adder zou kunnen liggen. Dat bleek die dag echter niet het geval te zijn …
Nadat ik het zuidelijke pad achter me had gelaten, zette ik halverwege het oostelijke pad de pas er even extra in, toen ik het bankje aan het eind van dat pad in zicht kreeg. Met de blik op het bankje gericht, zag ik onder in mijn blikveld amper een halve meter voor me plotseling een schim bewegen op het pad. Ik zou net mijn rechtervoet neerzetten om de volgende stap te maken, toen ik me realiseerde dat er vanuit de heide een adder van rechts naar links het pad overstak. In plaats van die voet neer te zetten, zette ik intuïtief flink af met mijn linkerbeen om over het beest heen te springen. Geloof me, als je maar genoeg adrenaline in je lijf hebt, dan kun je ook met MS in geval van nood nog een flinke sprong maken. Het was weer zo’n moment dat nog steeds op mijn netvlies staat, maar de adder -een njirre in goed Fries- staat gelukkig ook goed op een aantal foto’s. Van deze ontmoeting heb ik weer geleerd, dat je je bij de Merskenheide ook op de paden geen onachtzaamheid kunt veroorloven …
Bijna anderhalve maand later zat ik op een zonnige zaterdagmiddag even op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar. Ook hier zag ik na enige tijd vanuit mijn ooghoeken weer iets bewegen. Over de lange grashalmen naast het bankje kroop een hagedis omhoog, die zich aan het andere uiteinde gezellig naast me op het bankje in de zon nestelde. Het viel me op dat het beestje een aparte staart had, ik ging er op dat moment van uit dat hij wellicht aan het vervellen was, maar dat bleek toch niet het geval te zijn …
Geert van Geert sines schreef ’s avonds in reactie op mijn foto’s van deze opvallende hagedis het volgende:
“Er is iets bijzonders met jouw hagedis.
Twee jaar geleden schreef ik over “Caudale autotomie”. Ik heb er een hekel aan om in mijn reacties links naar mijn eigen blog te zetten, maar hier moet het toch maar:
http://geertsines.wordpress.com/2010/09/24/caudale-autotomie/
Op de laatste foto op dat blog is een hagedis te zien met afgetrokken staart. De laatste zin in mijn blog is:
“Als het goed is krijgt deze wel een nieuwe, echter veel kortere staart.”
De hagedis die jij hebt gefotografeerd heeft zo’n kortere, opnieuw aangegroeide staart.
Dit soort foto’s zie je eigenlijk nooit, jij hebt volgens mij een unieke foto gemaakt.”
Als Geert dat zegt, dan neem ik dat graag aan, en daarmee zijn deze foto’s zeker bijzonder genoeg voor een speciaal plekje aan het eind van het jaar …
De laatste en meest aaibare ontmoeting die ik nog even in herinnering wil roepen, is die met een grazende ree bij het Diakonieveen. Het verslag van dat tripje begon met: “Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag …”
Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik maandag 17 september aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Het werd een dag vol cadeautjes. Dat begon al voordat ik bij het parkeerplaatsje arriveerde, toen ik een ree in de berm zag staan …
Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen. Het hief het schrandere kopje even naar me op, waardoor we oog in oog kwamen te staan. Nadat ze me even had opgenomen, boog de ree zich weer voorover om onverstoorbaar, maar absoluut attent weer door te graan met grazen …
Bijna drie minuten lang stonden we tegenover elkaar, zij grazend en kijkend … ik klikkend en kijkend. Pas toen er vanuit een pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken, verdween de ree met enkele soepele sprongen in het bos …
Ik prijs mezelf een rijk mens, dat ik ondanks -misschien zelfs wel dankzij- die rotziekte waar ik mee zit opgescheept het afgelopen jaar weer een aantal van dit soort fraaie ontmoetingen mee heb mogen maken. Mijn fotokuiertjes worden weliswaar steeds wat korter en de beperkingen nemen gestaag toe, maar als 2013 op vergelijkbare wijze verloopt dan teken ik daarvoor!
Maar we zijn nog niet aan 2013 toe. Eerst neem ik jullie morgen weer even mee terug naar “De lange witte winter”, waarin we morgen in deel 7 o.a. de jaarwisseling van 2009-2010 meemaken en een prachtige whiteout in gaan.
