Het was vanmiddag overwegend bewolkt, maar wel droog. Omdat we dat laatste de komende dagen maar weer moeten afwachten, heb ik ondanks mijn nog steeds vermoeide benen toch maar even een ommetje gemaakt. Voor het eerst sinds lange tijd heb ik weer eens een fotokuiertje gemaakt op de heide in de noordwesthoek van het Weinterper Skar …
Langs de zuidelijke rand van de heide ligt een kwetsbaar stukje blauwgrasland. Het kan niet missen: dit gebied mag net als het blauwgrasland elders in het Weinterper Skar niet worden betreden …
Met een vlagerige wind werden afwisselend grijze en wollige witte wolken voortgedreven, in de verte bouwde zich een mooie cumulustoren op. Kortom: het was genieten op de hei …
Daar waar het pad over een wat hogere rug in het landschap loopt, ligt het er mooi droog en zanderig bij. Verderop zou het zeker in deze natte zomer heel anders zijn, zo bleek al snel …
Midden op de hei lagen drie van de heideschapen die het gebied begrazen vlak naast het paadje rustig te herkauwen. Ze keurden me nauwelijks een blik waardig …
Om me ook in lang gras maar zo goed mogelijk te wapenen tegen teken, draag ik sinds kort laarzen tijdens dergelijke fotokuiertjes. Dat kwam vandaag ook om andere reden wel goed uit, want het pad was her en der knap nat …
Zo nu en dan brak het zonnetje even door. Dat was ook het geval toen ik bij het Pieter Postma bankje arriveerde, dat maakte mijn verblijf bij dit welverdiende rustpunt extra aangenaam …
Morgen wat heideblauwtjes die ik na de pauze voor de camera heb gehad.
