Het korte, maar krachtige februariwintertje van 2021 was snel vergeten. Na het overheersende sneeuwwit volgde er in het voorjaar al snel een uitbarsting van kleur en fleur …
In dit laatste weekend van februari 2022, waarin het weer voor het eerst dit jaar aan voorjaar doet denken, neem ik jullie mee op de eerste van twee kuiers die ik vorig jaar in mei in de Ecokathedraal heb gemaakt …
Oftewel: de ooievaar is weer thuis …
Op weg van de kijkhut in de Jan Durkspolder naar huis werd ik na de onrust rond de plas verrast met de aanwezigheid van de eerste ooievaar in deze contreien dit jaar …
Enkele kilometers verderop zag ik ook dat één van de nesten langs de Kommisjewei in Opeinde weer bezet was …
Of het een zonnig en warm voorjaar wordt, valt nog af te wachten, maar alles wijst erop dat het in ieder geval weer voorjaar wordt …
Het was een winderige en donkere dag in de aanloop naar Dudley, Eunice en Franklin …
In de luwte van de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder stonden een paar ganzen te dutten in ondiep water …
Plotseling ging er verder naar het oosten aan de andere kant van de plas een grote groep ganzen de lucht in …
Een paar andere ganzen kwamen vanuit noordoostelijke richting vlak langs de hut vliegen …
Intussen was er ook onrust ontstaan aan de zuidkant van de plas, daar kwamen de smienten massaal omhoog …
Even hoopte ik dat een zeearend de veroorzaker van de onrust was, maar dat viel tegen …
Het was een buizerd die laag over kwam vliegen. Daarna keerde de rust weer …
Het was ondanks de kille wind toch weer een fijn halfuurtje in de polder.
Een gruwelijk scenario is afgelopen nacht helaas waarheid geworden, er is een grote oorlog uitgebroken in Europa. Een dag om te markeren. Hoe groot en gruwelijk het zal worden, zal moeten blijken, maar nu in verschillende steden in Oekraïne de eerste burgerslachtoffers zijn gevallen, ben ik er niet gerust op. Dat we er allemaal op de een of andere manier door geraakt zullen worden, is nu al duidelijk.
Ik laat het vandaag bij een stemmig plaatje …
Nou, reken maar! Maar gelukkig niet bij ons. De schutting van één van de buren werd meteen bij de passage van storm Dudley op woensdagavond al geveld. Sindsdien ligt hij horizontaal gestrekt in de tuin. Uitgerekend die schutting werd in juni 2015 ook al eens geveld door een windhoos of een valwind …
Verder gingen er in de buurt aan verschillende kanten enkele bomen plat. Bij ons bleef het beperkt tot het regelmatig buiten zijn oevers treden van de vijver. Tijdens de zware buien stond er al snel een paar centimeter water op een flink deel van het terras …
Maar ja, dat is ook wel een beetje eigen schuld. Op ons verzoek heeft mijn meest handige zwager de afvoer van het regenwater vanaf het dak veranderd. Het water loopt daar nu via het dakje van het fietsenhok naar onze regenton. Wanneer de ton vol is, gaat het water via een ondergrondse overloop naar de achterkant van de vijver …
Onder normale omstandigheden gaat dat lang goed, maar bij de stormbuien van de afgelopen dagen loopt het nieuwe waterafvoersysteem tegen zijn grenzen. Zodra de vijver vol is, loopt het overtollige water het terras op, om zich daar te verzamelen in het zuidoostelijke kwadrant van het terras. Na enige tijd wordt een kleine verhoging aan de zuidkant van het terras overwonnen. Vanaf dat moment loopt het water langzaam over het paadje naar achteren. Waar het paadje bijna aan het eind van de tuin een bocht naar links maakt, vormt zich een grote plas. Als ook dat spaarbekken gevuld is, zoekt het water zich een weg naar de schuttingdeur. Daar loopt het vervolgens door de steeg naar de gemeentelijke regenwaterafvoer enkele meters verderop …
Uiteindelijk raken we het overtollige water dus wel kwijt, maar vanuit praktisch oogpunt is een ingreep op termijn wel het overwegen waard. Kijkend naar het leven in de vijver kan het vanuit oogpunt van natuur en milieu echter bijna niet beter functioneren dan op de huidige manier. De waterplanten tieren welig, en er hangen nu al twee dikke kikkers in de vijver rond …
Ook op grotere schaal valt het niet mee om het overtollige regenwater kwijt te raken. Daarom is het aloude Woudagemaal bij Lemmer weer onder stoom gebracht. De Leeuwarder Courant plaatste zojuist een filmpje over de werking van dit geweldig mooie stuk stoomtechniek:
Enkele volgers spraken tijdens deze serie hun verwondering uit over het feit dat de kerk van Kortehemmen geen toren heeft. Dat was in Noord-Nederland en vooral in Fryslân lange tijd heel gebruikelijk. Bij de bouw van kleinere kerken ontbrak in deze contreien vaak de financiële draagkracht om bij een kerk ook een klokkentoren te laten bouwen. Daar komt nog bij dat de ondergrond vaak zacht en veenachtig was, waardoor er met verzakking rekening gehouden moest worden. Een mooi voorbeeld daarvan is de Oldehove in Leeuwarden, die al tijdens de bouw scheef zakte. Tegenwoordig staat de nooit afgebouwde toren ongeveer 2,5 meter uit het lood. Om soortgelijke problemen te voorkomen, werd er vaak gekozen voor de houten constructie van een klokkenstoel …
Bij het kerkje van Kortehemmen stond al in 1750 een klokkenstoel met een schilddak. Eén van de financiers ervan was grietman Van Haersma. Zijn naam en die van de andere sponsoren zijn terug te vinden op de klok. De klokkenstoel is in 1950 volledig vernieuwd …
De klok is in 1750 gegoten door klokken- en geschutgieter Johan Christiaan Borchhard uit Groningen. De originele klok hangt er nog in. In 1944 werd de klok gevorderd door de Duitse bezetters, maar hij is na de oorlog gelukkig weer in Kortehemmen terechtgekomen. Tegenwoordig klinkt het geluid van de klok nog bij bijzondere gelegenheden zoals huwelijken en begrafenissen …
In Fryslân staan momenteel nog ca. 60 klokkenstoelen in verschillende vormen en formaten. Hier vind je er een overzicht van: Klokkenstoelen in Fryslân …
Dat alles gezegd hebbend, is het tijd om deze zevendelige serie over de Kleastertsjerke of Kloosterkerk met het omliggende kerkhof bij Kortehemmen af te ronden. Met een laatste glimp van kerk en klokkenstoel trek ik het hek achter me dicht …
Vandaag neem ik jullie mee op het tweede deel van mijn sneeuwwandeling in de Ecokathedraal in februari 2021. We beginnen bij de grote tegelwand ergens halverwege de Ecokathedraal, die met de mooie witte cirkels meteen de aandacht trekt. Daar vandaan gaan we door een mengeling van met sneeuw bedekte bouwwerken en natuur naar het hoogste en verste deel van de Ecokathedraal …
Afanja's Weblog 