Gistermiddag heb ik in het lange gras een tijdlang verstoppertje gespeeld met sprinkhaantjes …
Dat is altijd weer een leuke, maar vermoeiende bezigheid …
Het was dan ook geen wonder dat mijn bovenbenen me vanmorgen vertelden, dat ik dat beter niet had kunnen doen …
Een motje had heel slim een warm en droog plekje weten te vinden. Terwijl de schuifpui gedeeltelijk open stond, was ze – goed beschermd door het vaste raam – lekker op het glas van de deur gaan zitten …
Met het oog op de naderende regen heb ik de schuifpui toch maar voorzichtig gesloten. Daarmee was het motje haar droge plekje wel kwijt, maar ze bleef lang genoeg zitten voor een korte fotosessie. Boven het bovenaanzicht, en onder het onderaanzicht. Dat is logisch, hè …
Sinds vorige week zie ik regelmatig één of meerdere libellen in ons tuintje vliegen …
De meesten zijn nogal onrustig en vliegen op zodra je met de camera in de buurt komt …
Een enkeling had gelukkig wel even zin in een kortdurende fotosessie …
Met deze libel heb ik een tijdlang oog in oog gestaan, en dat leverde weer een aantal fraaie platen op, al zeg ik het zelf…
Met temperaturen tussen 20 en 25 graden is het momenteel op het terras goed toeven, en daar profiteer ik dan ook ten volle van. Dankzij het zonnige weer laten zich ook in ons tuintje dit weekend geregeld vlinders zien, en dat komt goed uit in dit nationale vlindertelweekend. Grote aantallen vlinders zitten er nooit in ons tuintje, maar de variëteit valt me helemaal niet tegen. Ik heb dit weekend tot nu toe zeker 5 soorten gespot, waaronder dit geaderd witje op de ijzerhard (Verbena officinalis) …
Dankzij de warmte in juli hebben de druiven een flinke groeispurt gemaakt. Ik vrees alleen, dat op zijn minst een deel van de oogst ook dit jaar weer ten prooi zal vallen aan meeldauw …
Ook de kattenstaarten (Lythrum salicaria) zijn in trek bij diverse insecten. Vooral witjes, blauwtjes en diverse zweefvliegen en hommels laten zich daar veelvuldig zien. De onderstaande hommel had de neiging om helemaal in de bloemetjes te duiken …
Voordat we opnieuw in de greep van de warmte zouden komen, konden mijn fotomaatje Jetske en ik gisteren nog net even een mooie fotokuier maken. Daarbij kozen we voor een gebied waar Jetske nog niet eerder was geweest: de Diakonievene (kaartje Google Maps). De diakonie van Nijeberkoop is de naamgever van het gebied. De kerkelijke armenzorg ‘had het goed voor met de armen’ en vond dat de plaatselijke bevolking ’s winters geen kou moest lijden. Uit de Diakonievene werd daarom turf gegraven. Wat er van deze vervening is overgebleven, zijn de restanten van dat graafwerk in een grote pingo-ruïne. Er omheen ligt een stuifwal met bomen, die de omgeving een heuvelachtige aanzien geeft …
Het werd een kuier met hindernissen. Om te beginnen maakten de glooiingen in het terrein het lopen hier en daar niet makkelijker. Daarnaast bleek het pad op verschillende plekken te zijn afgezet met hekken en borden, die aangaven dat het pad was gestremd voor doorgaand verkeer …
Daar trokken wij ons uiteraard niet al teveel van aan. Ik had mijn zinnen erop gezet om het bankje op de oever van de grote pingoruïne te bereiken, en dus liepen we maar om de hekken heen. Waarom die hekken er stonden werd even later duidelijk: er werd in opdracht van It Fryske Gea groot onderhoud uitgevoerd …
Uiteindelijk bereikten we het bankje op de oever van de pingoruïne. Daar hebben we heerlijk zitten lunchen, terwijl we konden genieten van het uitzicht over het water …
Terwijl we daar zaten, streek er een rode libel op Jetske’s bovenbeen neer. Omdat de juffers en libellen tot op dat moment uiterst onrustig waren geweest en zich niet lieten fotograferen, zag ik mijn kans schoon om eindelijk eens een close-up te maken van Jetske’s bovenbeen een rode heidelibel, want dit beestje was niet weg te slaan. Kijkend naar de ‘hangsnor’, denk ik dat het een steenrode heidelibel is …
Na dit hoogtepuntje van de dag was het tijd geworden om de terugreis te aanvaarden. Het was weer een mooie, zij het tamelijk vermoeiende fotokuier, waar we na afloop allebei met plezier op terug konden kijken …
Het bleek gistermiddag een goede keuze te zijn geweest om de witjes in het Weinterper Skar maar te laten fladderen zonder te proberen om ze te fotograferen. Witjes zie je tenslotte vrijwel overal wel in het rond dartelen, daar hoefde ik op dat moment geen energie in te steken …
Toen ik aan het eind van de middag nog even op het terras zat, streek er een koolwitje op een blad van de druif neer. Henk Jonkvorst toonde zaterdag een foto van een paar mooie ogen op zijn weblog, maar zeg nu zelf, de ogen van dit koolwitje mogen er ook zijn …
Het is hier wisselend bewolkt vandaag, en uit de bewolking ontstaat af en toe spontaan een zomers buitje. Tussen die buitjes door is het meteen weer zonnig en warm, voor het vee is dat voldoende reden om meteen weer de schaarse schaduwplekjes te bevolken …
Langs het zuidelijke pad in het Weinterper Skar leek een wantsje te twijfelen tussen zon en schaduw. Met zijn kop naar beneden gericht liep hij over de rafelige zijkant van een blad …
Iets verderop was een lieveheersbeestje bezig met het poetsen van zijn antennes. Daarbij leek hij zijn best te doen om de druppeltjes, die het buitje op zijn schildjes had achtergelaten van zich af te schudden …
Toen ik weer terug was bij de weg, streek er een schorpioenvlieg op mijn linkerhand neer. De laatste tijd heb ik al verschillende keren tevergeefs geprobeerd om het achterlijf van een mannelijke schorpioenvlieg, dat nogal lijkt op dat van een schorpioen goed op de foto te krijgen, Nu werd die kans me bijna letterlijk in de schoot geworpen …
Langs het pad aan de noordkant dartelden diverse vlinders door de lucht. De vele witjes heb ik maar mooi laten fladderen, in plaats daarvan heb ik mijn aandacht enige tijd gericht op een landkaartje, maar die wilde niet even gaan zitten …
Het oranje zandoogje op de laatste twee foto’s wilde wel even voor me poseren, zodat ik al met al toch weer met een mooie verzameling klein spul thuis kwam …
Afanja's Weblog 