Terwijl ik nog wat foto’s van Klaas Jan bij de kammachine maakte, was Jetske al verder het rietland in gelopen. Even later volgde ik haar. Onderweg kwam ik een klein mannetje in overall tegen. Het is de zoon van de rietsnijder, die zichzelf graag ziet als zijn leerling en assistent. …
Zoals Jetske in haar jongste jaren als het even kon met haar vader het rietland in ging, zo is dat ook bij de jonge Klaas het geval. Op deze zaterdag kon Klaas ’s ochtends niet meteen met zijn vader mee, daarom was hij na de fotosessie bij de lammetjes met Jetske en mij meegereden …
In eerste instantie liep hij me slenterend tegemoet, maar al versnelde hij zijn pas, er leek haast bij te zijn …
Niet veel later zag ik rook omhoog kringelen bij de plaats waar de rietsnijder aan het werk was …
Als dat geen cliffhanger is, weet ik het ook niet meer …
Erg lang duurde de lunchpauze niet. Daar gunden zowel Klaas Jan als Jetske en ik ons de tijd niet voor, de omstandigheden waren te mooi om zo maar door onze vingers te laten glippen …
Klaas Jan nam zijn snit weer ter hand om zijn werk te hervatten. Dat ‘snit’ is het gereedschap op de foto hierboven. Aan een korte steel is een krom mes bevestigd. Hiermee snijdt de rietsnijder het touwtje door waarmee het gemaaide riet tot bosjes bijeen is gebonden. Daarna worden de bosjes één voor één m.b.v. een machine gekamd om het afval, de zogenaamde ‘ruigte’ uit het riet te kammen …
De laatste restjes ruigte worden er vervolgens met behulp van het snit zorgvuldig uit gehaald. Daarna kan het riet tot grote transportbossen bijeen worden gebonden, zodat de rietsnijder de oogst later thuis verder kan verwerken …
Voordat de mechanisering zijn intrede deed in de rietteelt, werd het riet met de hand gesneden, en ook dat werd toen gedaan met het snit. In het kader van een ca. 45 minuten durende documentairevideo heb ik in 2011 van rietsnijder Klaas en mijn fotomaatje Jetske een demonstratie gekregen van dat voor de rug funeste werk …
Na de fotosessie bij de lammetjes zetten we koers naar het rietland in De Weerribben. Nadat Jetske de auto had geparkeerd, besloten we diagonaal over het weiland te lopen naar de plek waar rietsnijder Klaas-Jan aan het werk was. Dat hadden we beter niet kunnen doen …
Bij het hek dat toegang tot het land gaf, hielden we even halt. Er zat een bordje aan dat we geen van beiden direct thuis konden brengen. Intussen ben ik erachter, het is het logo van ‘Natuurmonumenten’ …
Terwijl ik een paar foto’s van het hek en het bordje maakte, liep Jetske luid soppend al zo ongeveer halverwege het weiland. Lang niet overal zichtbaar stond er als gevolg van de overvloedige regen in februari hier en daar een laag water ter hoogte van de enkels op het weiland. Ik volgde Jetske op ruime afstand, toen ik Klaas Jan lachend hoorde roepen: “Gaat mooi zo! En dan moet je hier voor de sloot straks links aanhouden, want daar ligt de brug … :-)”
Ja, Klaas Jan heeft wel humor. Gelukkig kwam de waarschuwing voor mij mooi op tijd, zodat ik niet zo ver hoefde om te lopen om aan de andere kant van de sloot te komen. Daar lag een mooie stapel riet in transportbossen voor me klaar. De onderste bos bood mij een ideale zitplaats, zodat ik mijn onderdanen even wat rust kon geven …
Het zat er heerlijk, zeker toen de zon er lekker doorkwam. Ik nam het er dan ook nog even van, nadat Jetske me even later weer had ingehaald. Korte tijd later voegde ik me bij Jetske en Klaas Jan …
Zoals we vaker kwamen we weer op het juiste moment: lunchtijd. Alleen de schaftkeet met worstbroodjes ontbrak hier. Maar dat was ook niet nodig met dit mooie weer, en broodjes hadden we uiteraard zelf meegenomen. Zodra Klaas Jan zijn broodtrommeltje opende, stond vriend Rhena meteen aan zijn zijde …
Vorige week zaterdag ben ik samen met Jetske weer een dagje op pad geweest in de Kop van Overijssel. We hadden afgesproken om bij goed weer het rietland in te gaan. En gelukkig was het goed weer, het werd zelfs een stralende dag. Onderweg naar het riet, maakten we eerst nog even een tussenstop op het erf bij de rietsnijder thuis. Daar is namelijk de jaarlijkse lammerij weer begonnen …
Behalve een schaap met twee lammetjes die lekker lagen te slapen, was er ook een zwart schaap met een pas geboren lammetje. Zodra één van de twee witte lammetjes wakker was, nam hij snel de benen om eens te kijken wat er bij de buren toch allemaal gebeurde. Zijn nog wat slaperige broertje of zusje had het nakijken …
Terwijl zwart en wit elkaar ontmoetten bij het hek dat hun verblijven scheidde, begon het achtergebleven witte lammetje aan zijn ontbijt. Al snel mengde het tweede lam zich ook bij het buffet. Even kijken of er nog een plekje aan de bar was. Ja hoor … bingo …
Het korte, maar krachtige februariwintertje van 2021 was snel vergeten. Na het overheersende sneeuwwit volgde er in het voorjaar al snel een uitbarsting van kleur en fleur …
In dit laatste weekend van februari 2022, waarin het weer voor het eerst dit jaar aan voorjaar doet denken, neem ik jullie mee op de eerste van twee kuiers die ik vorig jaar in mei in de Ecokathedraal heb gemaakt …
Op weg van de kijkhut in de Jan Durkspolder naar huis werd ik na de onrust rond de plas verrast met de aanwezigheid van de eerste ooievaar in deze contreien dit jaar …
Enkele kilometers verderop zag ik ook dat één van de nesten langs de Kommisjewei in Opeinde weer bezet was …
Of het een zonnig en warm voorjaar wordt, valt nog af te wachten, maar alles wijst erop dat het in ieder geval weer voorjaar wordt …
Afanja's Weblog 