Zaterdagmiddag streek er een zweefvlieg neer op een van de stenen aan de rond van de vijver. Volgens Obsidentity zou het een gewone pendelzweefvlieg zijn. Ik geloof dat graag …
De pendelzweefvlieg wordt nogal eens verward met de wesp. Toegegeven, ze lijken in de verte wel wat op elkaar, maar voor de pendelzweefvlieg hoef je niet bang te zijn. Hij doet zogezegd geen vlieg kwaad …
Gisteren schreef ik hier al dat ik op de warmste zomerdagen overdag de koelte in huis zoek. Tegen de tijd dat het rond zonsondergang wat begint af te koelen, trek ik weer naar buiten en nestel ik me lekker op het terras bij de vijver …
Zo ook vorige week donderdagavond. De temperatuur was rond zonsondergang gedaald van ruim 28°C gedaald naar 23°C. Dan begin ik weer op te leven. Het duurde niet lang, voordat ik werd bekropen door het gevoel, dat ik werd bekeken. Dat is vaak verbeelding, maar in dit geval was het toch echt zo …
Rond speurend ontdekte ik al snel een kikker, die vanaf steen tussen de gele plomp en de campanula naar me leek te kijken. Zo hebben we nog lang samen lekker op het terras gezeten die avond …
Zou zo’n zaadje zich nou ook wel eens afvragen wat het beste is … ?
Blijven vastklampen aan de uitgebloeide paardenbloem of vertrouwen op ’t pluisje en meedrijven op de meest gunstige wind …?
Meneer ijsvogel leek enkele weken geleden een plekje te zoeken waar hij subtiel gecamoufleerd in de achtergrond op kon gaan …
Ik vond het een goede poging en was zeer tevreden met zijn poses en het zonnetje in zijn oog …
Na een verfrissend buitje opende de bloemknop van de gele plomp zich maandagmiddag …
Twee dagen later was hij op de warme woensdag op zijn mooist …
Vooral mussen en koolmezen nemen de laatste tijd bij het warme weer regelmatig even een verfrissend bad in de tuin …
Gistermiddag nam een koolmeesje wel heel letterlijk een duik in het water. Met het kontje omhoog zat hij even lekker te spetteren. Daarna schudde hij zich op de rand van het bad even uit, en begon hij zijn toilet te maken …
De slotscène speelde zich af op de kop van onze roestige grutto. Daar ging het koolmeesje gerieflijk in de zon zitten om verder op te drogen …
Na enige tijd hadden we het bij de Uitkijkpunt Ezumakeeg wel gezien. De meest interessante vogels zaten te ver weg voor onze camera’s …
We besloten nog een stukje verder te rijden om nog wat meer rond te kijken. Al snel kwamen we bij een soort broekbos terecht waar de bomen met hun voeten diep in het water stonden. Aan de rand daarvan bevonden zich vooral bergeenden en wilde eenden …
Jetske meende intussen aan de overkant van de weg iets boven het veld te zien vliegen …
Wat ze daar zag, weet ik niet, maar een lekker fleurig en kruidenrijk veld was het zeker …
Een met een wijde boog om ons heen vliegend visdiefje trok de aandacht na enige tijd op natuurlijke wijze weer terug naar het water …
Verderop in het water waren enkele foeragerende kemphanen en een paar slapende bergeenden te zien. Ook hier zaten de vogels eigenlijk weer net wat te ver weg. Een passerende kievit bracht daar verandering is. Met die kievit open ik morgen het laatste deel van deze serie over ons ritje door het Lauwersmeergebied …
