Hoopvol perspectief

“Vraag niet hoe ’t kan, maar profiteer ervan …”

Dat is eigenlijk het enige wat ik kan zeggen over de Qutenza-behandeling die ik bijna vier weken geleden heb gehad tegen de zenuwpijn in mijn buikwand oftewel Acnes. Het was precies zoals de verpleegkundige me na afloop van de behandeling bij het verlaten van de Pijnpoli nogmaals op het hart drukte, de eerste dagen gebeurde er niets. Maar daarna was het alsof er een warme, pijnstillende deken over mijn buik was gelegd …

Hoewel ik moet blijven opletten met strak zittende kleding en goed moet gaan zitten om in de auto geen last te krijgen van de veiligheidsgordel, is het goeddeels verdwijnen van de pijn een ferme stap voorwaarts. Alle voorgaande pogingen om me van de pijn af te helpen, boden hooguit enkele dagen verlichting. Dankzij de Qutenza ben ik nu al een paar weken grotendeels vrij van pijn en heb ik eindelijk weer wat meer bewegingsvrijheid. Nu is het een kwestie van afwachten hoe lang de pijn wegblijft, in principe kan de werking ongeveer 12 weken aanhouden …

Hoe lang de werking ook aanhoudt, de afgelopen weken heb ik in elk geval eindelijk weer eens een paar mooie fotokuiers kunnen maken. En dat hoop ik de komende tijd – ijs en weder dienende – ook te kunnen doen. We zien wel waar het schip strandt.

Een weiland vol zilverreigers

Nou ja, vol is misschien een klein beetje overdreven, maar zaten in elk geval veel meer grote zilverreigers in dat ene weiland dan normaal te doen gebruikelijk is. Ik heb er zeker 34 kunnen tellen …grote zilverreigers - 1

Het waren er voor mij in ieder geval genoeg om de auto even veilig weg te zetten, zodat ik in alle rust even wat foto’s kon maken …

Het was alleen wat jammer dat ze bijna allemaal achterin het weiland stonden. Zelfs met de 50 x zoom viel er dit grijze weer weinig van te maken. Maar ach, het gaat om ’t idee …

grote zilverreigers - 5

Even herpositioneren

Op één van de weinige grijze dagen die we begin september hadden, reed ik in westelijke richting tussen Warten en Grou over It Leechlân, toen ik aan de linkerkant van de weg een weiland zag met een nogal opvallende bevolking. Daar moest ik eigenlijk toch wel even een foto van maken. Omdat er zowel van voren als van achteren meerdere auto’s naderden, vond ik het echter niet verantwoord om ter plekke te stoppen. Er zat niets anders op dan maar even door te rijden en bij de Greate Kritewei rechtsaf te slaan en daar ergens te keren …

Zo gezegd, zo gedaan. Bij de eerste de beste boerderij draaide ik de auto. Tot mijn grote vreugde viel ik daarbij weer met mijn neus in de boter. In de verte zat een grote, goeddeels witte buizerd aan de waterkant op een paaltje. Op de eerste foto is hij slechts te zien als een stipje, maar met de 50 x zoom van de Powershot kon ik hem toch weer mooi in beeld vangen. Na die ene foto vond de buizerd het om wat voor reden dan ook welletjes. Met krachtige vleugelslag verhief hij zich van het paaltje om vervolgens op statige wijze weg te wieken …

De bonus had ik voor vandaag al binnen, nu terug naar It Leechlân om de vangst te vervolmaken …

– wordt vervolgd –

Diner voor twee

De meeste foto’s die ik vanuit de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder maak, geven een beeld van het oostelijke en het zuidelijke deel van de plas. Onlangs heb ik eens een paar foto’s in westelijke richting gemaakt …

Daar was een juveniele lepelaar – wadend door het water – op zoek naar voedsel …

Enkele meters verderop dobberde een eend op het licht rimpelende wateroppervlak …

Zonder ’t zich bewust te zijn, vormden ze samen – parallel foeragerend – een mooi fotogeniek diner voor twee …

De rust keert terug

Nadat alle vogels verschrikt waren opgevlogen was het een kakofonie van geluid in de lucht, niet alleen veroorzaakt door het gekrijs van de vogels, maar ook en vooral van het naderende geluid van geheel andere aard …

In eerste instantie ging ik ervan uit dat er weer één of meerdere legerhelikopters naderden. Die hadden de voorgaande dagen al heel wat mensen en dieren hier in het noordoosten de stuipen op het lijf gejaagd door in het kader van de legeroefening Falcon Autumn regelmatig akelig laag over de landerijen te vliegen. In dit geval was het geen legerhelikopter, maar het was wel een vergelijkbare herriebak die naar mijn idee ook veel te laag vloog …

Zodra de helikopter was verdwenen, namen de aalscholvers hun plek op de landtong weer in, die lieten zich niet gek maken. De andere vogels bleven zekerheidshalve nog enige tijd rondcirkelen …

Pas toen de kust na enige tijd echt weer veilig leek, keerden ook de ganzen terug naar hun plekje op het water …

Daarna zag ik de lepelaars verschijnen, waarvan ik dacht dat ze al naar (nog) warmere oorden waren vertrokken …

Het zijn niet de allermooiste foto’s, maar omdat het de eerste keer was dat ik zo’n grote groep lepelaars zag vliegen, neem ik ze toch maar even mee in dit logje …

De lepelaars streken tussen de ganzen neer, waar de meesten eerst hun veren schikten voordat ze begonnen te foerageren …

Uiteindelijk keerde rust weer teug in de Jan Durkspolder …

Paniek in de polder

Het zonnetje scheen volop en er stond een zacht briesje uit zuidoostelijke richting. Verschillende groepjes ganzen dobberden in de verte op het water en de aalscholvers hadden zich in slagorde opgesteld op de langwerpige uitloper van het eilandje. Kortom, het was weer goed toeven in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder …

Plotseling werd de landelijke rust verstoord door een grote groep ganzen die in de verte luid krijsend het luchtruim verkoos boven een verblijf in het weiland …

Het duurde niet lang voordat ook de ganzen die hier zojuist nog rustig rond dobberden ook opvlogen …

Terwijl ik de laatste ganzen nakeek, maakten ook de aalscholvers dat ze weg kwamen …

Toen alle vogels het luchtruim hadden gekozen, werd al snel duidelijk wat de onrust had veroorzaakt …

– wordt vervolgd –

Torenvalk op jacht

Boven een weiland tussen Oudega en Earnewâld hing enige tijd geleden een biddende torenvalk. Of het hem is gelukt om wat te vangen, weet ik niet, want na drie foto’s moest ik ruimte maken om een grote tractor van het plaatselijke loonbedrijf te laten passeren. Nadien was de vogel gevlogen …

Deze slideshow vereist JavaScript.