Categorie archief: Vogels

Mijn week van de grutto (2)

Geplaatst op door

Vanaf het kijkplatform heb je een mooi uitzicht over de Strobosser Mieden, maar het is niet de meest geschikte plek om mooie vogelfoto’s te kunnen maken. Daarvoor is een lager camerastandpunt beter. Daarom heb ik al snel een plekje in de berm opgezocht …

Ik nestelde me op een strategisch plekje van waar ik zicht had op drie hekken en het dubbele aantal palen. Daar hoefde ik niet lang te wachten, voordat er een grutto plaatsnam op de paal van één van de hekken. Of hij jeuk had of zijn toilet aan het maken was, weet ik niet, maar hij maakte er een mooi showtje van …

Nadat de klus geklaard was, keek de grutto nog eens spiedend in het rond. Toen duidelijk was dat er geen onmiddellijk gevaar dreigde, besloot hij even een knippertje te doen …

– wordt vervolgd –

 

Mijn week van de grutto (1)

Geplaatst op door

Eind mei ben ik nog eens naar de Strobosser Mieden onder de rook van Gerkesklooster-Stroobos gereden. Hier ligt nog een stuk oud weidegebied dat tegenwoordig eigendom is van Staatsbosbeheer. Vanaf een klein platform heb je een mooi uitzicht over het gebied …

Nadat ik daar in april samen met mijn fotomaatje een mooie fotoserie had gemaakt van o.a. grutto’s en kemphanen, had ik mezelf nog twee opdrachten gesteld:
1. een wakende grutto op een paal fotograferen
2. weer eens wat gruttokuikens in beeld vangen …

De beste kans van slagen om mijn opdrachten af te kunnen vinken ligt denkelijk in dit gebied. Ook eind mei waren de weilanden er nog mooi nat, zodat vogels er gemakkelijk wormen uit de grond kunnen halen. Hier en daar liep wat vee om voor de nodige natuurlijk bemesting te zorgen en dat is dan weer goed voor de bloemen die smakelijke insecten aantrekken voor de vogels …

Palen en grutto’s waren er ook in overvloed. Het lukte me dan ook al snel om een grutto op een paal te kunnen kieken. Daarmee kon ik de eerste opdracht in feite al afvinken. Maar het bleef niet bij die ene grutto op zijn paal. In de loop van de week zullen er hier nog diverse exemplaren voorbij komen …

En dan die andere opdracht, jonge grutto’s in beeld vangen … Laat ik het er eerst maar bij houden, dat ik eerder een grutto met een oranje zandoogje had gefotografeerd dan een grutto met jongen …

– wordt vervolgd –

Boerenzwaluwen en een rietgors

Geplaatst op door

Vandaag sluit ik de fotoserie over de fotokuier met mijn fotomaatje in het Weinterper Skar en bij de Leijen af.. Eerst nog maar even een rustgevende blik door één van de kijkluikjes in de hut over de Leijen. Het water lag er mooi bij onder een vriendelijk gebroken wolkendek …

Daarna richtte ik de blik opnieuw door de open deur naar de achterstaande wand. Daar namen de twee boerenzwaluwen alle tijd om voor me te poseren, zoals de witte kwikstaart dat eerder al had gedaan …

Zodra de zwaluwen gevlogen waren, liep ik naar buiten om te zien of er achter de schutting ook nog wat te fotograferen viel. Dat viel niet eens tegen. Helemaal niet toen Jetske zich even later weer bij me voegde. Terwijl ik doorschoof naar het noordelijke luikje in de schutting, ging Jetske voor het zuidelijk luikje staan. Vrijwel meteen verscheen er een rietgors, waar ik welgeteld één foto van kon maken. Maar de mooiste vangst aan de andere kant van de schutting was toch wel de jonge zwaluw die een stukje verderop op een tak zat …

rietgors
jonge boerenzwaluw

Ik sluit af met een vrolijke foto van mijn fotomaatje. Dit beeld zegt alles over hoe de sfeer tijdens deze zonnige gezamenlijke fotokuier was …

Een leeg zwaluwnest

Geplaatst op door

De Leijen (Google Maps) is één van de kleinste meren van Fryslân. Zoals veel wateren hier in de buurt is het ontstaan door de turfwinning. Het is een ondiep meertje met een aantal kleine eilandjes, sommige daarvan zijn waarschijnlijk restanten van de legakkers, waarop de turf werd gedroogd …

Nadat ik me enige tijd had gelaafd aan de aanblik van het meer, besloot ik eens rond te kijken in de hut. Jetske stond – nog steeds zwaar bepakt – rechts van me foto’s en een filmpje te maken van een bosrietzanger. Zodra ze merkte dat ik naar haar keek, zei ik: “We zijn er hoor .., je mag je rugzak wel even afdoen en neerzetten …”
“Je hebt gelijk,” zei ze even later, “dit voelt toch wel beter …”    😉

Mijn goede daad weer gedaan hebbend, richtte ik mijn blik naar links omdat ik daar vanuit een ooghoek beweging meende te zien. En dat bleek ook wel te kloppen. Net als vorig jaar zaten er weer een paar zwaluwen op de wand langs het vlonderpad …

Meteen vroeg ik me af of we mogelijk de route naar een nest met jongen blokkeerden. Een rondblik door de hut leerde al snel dat er hoog in een van de hoeken van de hut een nest zal. Er klonk geen geluid uit, maar zekerheidshalve maakte ik even bovenhands een foto om te zien of er mogelijk jongen in zaten. Dat bleek niet het geval …

– morgen meer zwaluwen –

Een kwikstaart bij de Blaustirns

Geplaatst op door

Zodra we het bosje achter ons hadden gelaten zagen we de vogelkijkhut, en tot mijn grote vreugde zag ik even later dat de hut gewoon open was. Er zat geen gesloten deur voor en er waren ook geen planken voor de ingang gespijkerd, zoals dat eind 2017 op deze plek het geval was bij de voorganger van de huidige kijkhut. Sterker nog, naast de ingang hing een mooi kleurrijk koord met onderaan een vriendelijk label ‘HOI’. We voelden ons meteen welkom …

vogelijkhut ‘de Blaustirns’
de deur is open

Voor twee personen was het geen probleem om de 1,5 m afstand aan te houden. Al snel zaten Jetske en ik allebei voor een van de kijkgaten op de uiteinden. Jetske zat voor het luik aan de westkant, ik zat aan de oostkant. Het luik in het midden lieten we vrij. En zo zaten we zeker op 1,5 m van elkaar. Perfect dus …

Het dreigde alleen wel erg vol te worden, toen er na enige tijd nog iemand binnen stapte. Het bleek te gaan om een toevallige passant die nieuwsgierig was naar wat er aan het eind van het pad te zien was. Hij had duidelijk geen kwaad in de zin, maar we waren wel blij dat we hem vriendelijk, maar snel weer naar buiten hadden gewerkt. In dit geval was vol echt vol …

Na bijna een jaar was het een prettig weerzien met de Leijen, want zo heet dit meertje. Voor de hut dreven zoals gebruikelijk weer veel bladeren van waterlelies op het wateroppervlak en verderop had het bomeneilandje nog altijd houvast weten te houden. Op één van de paaltjes die voor de hut in het water staan, stond een witte kwikstaart met een snavel vol lekkers voor zijn kroost. Ik had er een perfect model aan, pas nadat ik een mooie serie van hem had gemaakt, verdween hij …

kwikstaart 1
kwikstaart 2
kwikstaart 3
kwikstaart 4

– wordt vervolgd –

Mijn eerste waterhoen

Geplaatst op door

Zo, we zijn weer een persconferentie verder. Langzaam, maar zeker worden de teugels wat gevierd. Stapje voor stapje komt er meer ruimte om ons leven binnen de anderhalvemetersamenleving op te pakken. “We mogen vertrouwen hebben, maar moeten waakzaam blijven,” aldus onze Premier in Crisistijd. Voor mij persoonlijk betekenen de versoepelingen die in juni ingaan nog geen verruimingen. Maar gelukkig kunnen we hier nog steeds rustig de natuur in, en dat probeer ik ook nog steeds een paar maal per week te doen …

Maandag heb ik weer even een ritje naar de Jan Durkspolder gemaakt. Ook ditmaal was het er weer heerlijk rustig. Er stond zelfs geen auto geparkeerd bij het paadje naar de grote vogelkijkhut. En dus besloot ik voor het eerst sinds het begin van het coronatijdperk maar weer eens in de hut te kijken …

Hoewel het echt een grote hut is, waarin je prima met een man of 4 op anderhalve meter van elkaar kunt zitten, zit ik er momenteel toch liever niet tegelijk met anderen. Het voelde goed om er voor het eerst sinds een paar maanden weer van het vertrouwde uitzicht te genieten …

Ik zat er nog maar net, toen ik links van de hut een zwarte vogel door het water zag stappen. Vermoedelijk een meerkoet, dacht ik, maar toen ik er goed naar keek, zag ik dat het een waterhoen was. En het was niet zomaar een waterhoen … Het klinkt misschien raar, maar in bijna 15 jaar bloggen, was dit het eerste waterhoen dat ik voor de lens kreeg. Een primeur dus …

Tot mijn grote verdriet bleef het beperkt tot één goede foto, want het dier stapte naar de kant en verdween daar tussen gele lissen. ’t Had zo mooi kunnen zijn …

 

3-koppig comité van uitgeleide

Geplaatst op door

Terwijl we ons klaar maakten om terug te lopen naar de auto, ontdekte één van ons beiden hoog in de lucht een drietal vogels. Omdat ze zo hoog vlogen, dachten we – ook gezien de locatie – in eerste instantie aan ooievaars …

Pas toen ik maximaal inzoomde kon ik zien dat het lepelaars waren. Geen alledaags trio in deze omgeving, maar het was een prachtig comité van uitgeleide om de dag mee af te sluiten …