Volgens mij zou dit kleine ding best wat ondeugende huppelsprongetjes en ander kattenkwaad willen uithalen achter moeders rug om …
Maar met ook tante in de buurt, zou dat toch nog wel eens lastig kunnen worden …
Bovendien houdt pa ook voortdurend een oogje in het zeil … dat wordt voorlopig niks, kleintje … 😉
Toen ik vorige week na een bezoekje aan de Jan Durkspolder huiswaarts reed, zag ik tussen Oudega en Earnewâld in een weiland grenzend aan het erf van een rietdekkersbedrijf een groepje reeën staan grazen. Ze stonden ver weg en ik heb wel eens reeën in een fotogenieker decor gefotografeerd, maar ik ben er toch maar even gaan staan, want ik vind zo’n groepje sierlijke reeën altijd weer de moeite waard …
Met buizerds en torenvalken heb ik de laatste tijd weinig succes gehad, maar toen ik onlangs van De Deelen naar huis reed, kwam daar verandering in. In de buurt van Goëngahuizen zag ik ineens links voor me een torenvalk boven een weiland hangen. Zoals gebruikelijk in dit soort gevallen, liet ik de auto meteen uitrollen in de berm, waarna ik het raam naast me liet zakken. Ditmaal had ik geluk, de prachtige vogel gaf me ruimschoots de kans om te fotograferen hoe hij – met ferme vleugelslag biddend – boven het weiland bleef hangen …
De Nederlandse landgeit bepaalde eeuwenlang het gezicht van de geitenstapel in ons land. Het ras is goed aangepast aan ons klimaat. Door kruising met meer productieve buitenlandse rassen heeft de Nederlandse landgeit op het punt van uitsterven gestaan. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw waren er nog maar enkele exemplaren overgebleven. Vanaf die tijd heeft een groeiende groep enthousiaste fokkers het ras voor uitsterven behoed. Er zijn nu ongeveer 2000 geiten en 200 bokken ingeschreven in het stamboek van de Landelijke Fokkersclub Nederlandse Landgeiten (LFNL).
Rond Earnewâld kun je op verschillende plaatsen Nederlandse landgeiten aantreffen rond met rietkragen omzoomde petgaten. Dit welwillende exemplaar stond vorige week samen met een aantal soortgenoten aan de Dominee Bolleman Van der Veenweg …
Woensdag heb ik onder prachtige omstandigheden wat foto’s gemaakt bij zeilschool De Veenhoop (Google Maps) waar de zeilboten weer klaar liggen voor het nieuwe seizoen. Hoe verder ik de steiger op liep, hoe ruimer het zicht werd …
Wednesday I made some pictures under beautiful conditions at the sailing school Veenhoop (Google Maps) where the boats are ready for the new season again. The farther I walked at the landing-stage, the wider the view became…
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Nu de temperaturen weer wat hoger worden, is het ook aan de waterkant weer goed toeven. Nadat ik voor het eerst sinds geruime tijd weer eens een wat langere fotokuier in De Deelen had gemaakt, heb ik een tijdje lekker bij de picknicktafel aan de oever van het eerste petgat gezeten …
De boerenzwaluwen die in het botenhuis nestelen, waren me veel te snel, daarom heb ik me – af en toe even lekker wegdromend – maar bezig gehouden met rustiger zaken zoals wat riet en oude wingerd …
Maar de herfst en winter al geruime tijd voorbij, had ik natuurlijk ook oog voor de jonge, frisgroene voorjaarsverschijnselen zoals deze katjes, waarvan ik niet weet tot wat voor soort ze behoren …
Even dacht ik good old Loch Petgat vlak voor me te zien opduiken, blijkbaar gingen droom en fantasie met me aan de haal … Tijd om de thuisreis te aanvaarden …
Tot slot: over riet en waterkant gesproken: Jetske heeft weer een mooi vervolg gepresenteerd van onze intussen gezamenlijke series over het werk in het natte rietland in De Weerribben: “Een vervolg in het natte rietland“
Een kleine drie kwartier nadat ik het gruttopaartje had gefotografeerd, zette ik de auto op de parkeerplaats bij De Deelen. Omdat het nogal wat waaide, nestelde ik me lekker in de zon bij de meest beschutte van de vier picknicktafels in de buurt van de parkeerplaats …
Ik was niet de enige die dat had bedacht, want ik zat nog maar net, toen er een dagpauwoog neerstreek op de bank aan de andere kant van de tafel. Hoe voorzichtig ik het ook probeerde, het beestje wilde zich niet laten fotograferen met de macrolens, daarvoor was hij veel te onrustig en te schrikachtig. Maar met deze eerste foto’s van een vlinder in 2016 ben ik ook alweer heel tevreden …
Afanja's Weblog 