Aan het begin van de middag konden we nog een bijzonder weersverschijnsel aanschouwen …
Vanuit het zuidwesten kwam met hoge snelheid van over de oceaan een rolwolk op ons af …
Fascinerend om dit bijzondere fenomeen gedurende een aantal minuten in volle glorie op ons af te zien komen …
Meestal wijst zo’n rolwolk op de nadering van onweer, maar dat bleef hier uit. Na de passage keerde de rust weer, voor zover er op en aan zee zee ooit sprake is van rust …
De laatste volle dag van onze virtuele vakantie begon met een loodgrijze lucht. Laaghangende bewolking belemmerde het uitzicht op de krijtrotsen in de verte. Maar het was droog, nog wel …
Dat laatste duurde echter niet zo heel lang. De volgende uren trokken er regelmatig buien over. Regen en windvlagen toverden daarbij weer een heel ander palet van kleuren op zee tevoorschijn. Ik heb het maar weer samengevat in een diashowtje …
Deze slideshow vereist JavaScript.
Zodra het ergste voorbij was, verscheen ons mannetje de visser weer op het strand aan de voet van de krijtrots voor het huis …
Terwijl grote delen van ons land zondagmiddag te maken hadden met zware buien en wateroverlast, zaten wij lekker in de zon op het terras bij de vijver …
Tegen het eind van de middag zagen we echter ook hier donkere wolken dichterbij te komen. Volgens de buienradar zouden we een flink staartje meekrijgen van de buien die in Drenthe voor wateroverlast zorgden …
De meeste regen leek echter te verdampen, voordat het de grond kon bereiken. Meer dan 0,5 mm viel er ’s avonds niet. Daar kwam in de nacht van zondag op maandag vervolgens nog welgeteld 1,8 mm bij. Kortom: de droogte is hier nog niet voorbij. Maar het was wel net genoeg om weer wat druppelfoto’s te kunnen maken … …
Na afloop van mijn fotokuier in de Ecokathedraal ben ik via landelijke wegen huiswaarts gereden. Daarbij heb ik eerst koers gezet naar Mondial bij Terband. Daar bleek het reuzenrad intussen te zijn gedemonteerd, we mogen er dan ook gevoeglijk vanuit gaan dat het volledige transport op tijd in Londen aan zal komen …
Van Terband ben ik doorgereden naar de Deelen, want dat lag nu toch op mijn route. Het kwam me eerlijk gezegd wel goed uit dat er vanuit het noordwesten net een flinke bui naderde. Nu had ik een goed excuus om mijn toch al vermoeide benen niet nog meer op de proef te stellen. Vanuit de auto kon ik net een paar foto’s maken. Een felle opklaring deed de herfstkleuren in de verte even oplichten. Terwijl dreigende wolken dichterbij kwamen, zochten enkele ganzen een goed heenkomen in het petgat. Daarna moest het raampje flux worden gesloten om niet heel snel erg natte bovenbenen te krijgen …