Het was stil in de jachthaven van Earnewâld. In de noordelijke hoek van de haven lag een klein motorbootje aan de kade en een stuk verderop was in het tegenlicht de schim van een skûtsje te zien. Verder werd het beeld bepaald door meerpalen en lege aanlegsteigers …
Van dat beeld besloot ik gebruik te maken. De mooiste foto’s van de lege meerpalen en aanlegsteigers foto’s heb ik omgezet naar zwart/wit. Zie hier de uitgebreide fotoserie …
Jetske en ik begonnen ons ritje vrijdag bij de jachthaven van Earnewâld. Waar over een paar maanden de toeristen weer zorgen voor levendigheid in en rond de haven, werd het beeld nu bepaald door meeuwen. En zelfs zij waren erg rustig, ze hadden allemaal een meerpaal uitgekozen om lekker wat te zonnen …
Ik heb één van de meeuwen uitgekozen om even wat te spelen met het licht ….
Ik ontdekte nog een paar zonnige foto’s uit eind oktober. Nadat het ’s ochtends grijs en bewolkt was, brak de lucht halverwege die middag nog even open …
Ten noorden van Earnewâld heb ik op dat moment even een korte tussenstop gemaakt om een paar foto’s te maken van de windmotor aan de Hooiweg met zijn weerspiegeling …
De laatste sneeuwbui van de winterse periode trok voorbij, toen ik onderweg was naar de Hooidammen. Ik heb er even een tussenstop voor gemaakt om een paar foto’s en een videoshot te maken …
Daarna heb ik me tijdens het ritje door de omgeving vooral gericht op de deels witte weidse vlakten. De laatste foto heb ik gemaakt bij It Krûme Gat tussen Smalle Ee en De Veenhoop, waar ijs en sneeuw zich al langzaam leken terug te trekken …
Na een korte wandeling in de Jan Durkspolder heb ik mijn ritje voortgezet. Bij Earnewâld stond deze blauwe reiger met de kop in de harde wind in een weiland. Op de achtergrond zie je de kerk van Warten …
Veel viel er in het grijze weer onderweg niet te zien en te beleven. Wat nog wel noemenswaardig is, is dat er tegen de achtergrond van de ‘witte schimmel’ van Nes een groepje van vijf ‘overwinterende’ ooievaars in een weiland liep. Omdat ze ver uit elkaar liepen, kon ik ze niet alle vijf bij elkaar op de foto krijgen …
Weer een stuk verderop kwam ik aan de Bornego bij Haskerdijken (Google Maps) langs een lange rij silhouetten van een boerenfamilie en een deel van hun levende have in een weiland. Ik herinnerde me dat ik er al eens eerder een foto van had gemaakt. Thuis zag ik later dat ik de tweede foto op 24 december 2010 heb gemaakt. Kijkend naar het lage standpunt van waaruit ik die foto heb gemaakt, was ik toen nog wat leniger dan tegenwoordig …
Voor de laatste stop ben ik nog even naar It Krûme Gat (Google Maps) tussen De Veenhoop en Smalle Ee gereden. Daar dobberden alleen wat eenden op het water en er blies een kille wind. Ik vond het welletjes, tijd om op huis aan te gaan …
Toen ik halverwege de middag nog even op het terras met mijn nieuwe camera zat te spelen, werd ik nog verrast door het roodborstje, dat op het dak van het voederhuisje achter in de tuin ging zitten. Een mooie afsluiting van een grijze dag …
Na het treffen met de grote zilverreiger besloot ik mijn ‘rondje Earnewâld’ nu eens niet linksom te maken, maar rechtsom. Op die manier kijk je toch weer net even anders tegen de wereld aan. Dat bleek in dit geval een gelukkige keuze te zijn. Toen ik ergens halverwege het rondje een biddend torenvalkje zag, zat ik aan de goede kant om hem netjes in beeld te kunnen brengen …
Netjes is in dit geval betrekkelijk. Het terugzetten naar de fabrieksinstellingen van mijn camera heeft niet mogen baten om de scherpte terug te brengen. Pakweg 2/3 van de foto’s kwam ook nu weer niet lekker scherp uit de camera tevoorschijn …
Afijn, dit tweede treffen met een torenvalk in ruim een week tijd maakte de gemiste kansen van eerder dit jaar om er foto’s van te kunnen in eens helemaal goed. En dat is tegen het eind van het jaar ook wat waard …
Het liep tegen tweeën toen mijn ritje over het licht winterse Friese platteland op zijn eind liep. Vanuit het zuidwesten schoof op dat moment een mistveld over de weilanden dichterbij …
Op de nadering van het mistveld landde een groepje ganzen in het stuk land ten oosten van Earnewâld waar ik stond. Daarna viel er rust en stilte over het land, zoals dat eigenlijk hoort bij mist …
Ik reed nog een stukje verder. Aan het eind van de Alle Om Slachte (Google Maps) parkeerde ik de auto nog een keer om nog eens om me heen te kijken. Ik liet de ochtend nog even de revue passeren. Met achtereenvolgens een groepje reeën, een mooi uitzicht over de dunne ijsvlakte in de Jan Durkspolder, een goudhaantje dat niet wilde meewerken aan een fotosessie, een rond struinende ooievaar, een fijne ontmoeting met een torenvalk en tot slot een grote zilverreiger die een muis wist te vangen, was het een echt een prachtig ritje geweest. Tijd om naar huis te gaan …
Afanja's Weblog 