Een zittend bestaan

Bertie schreef gisteren een mooi blog over de plek die een mooie oude rookstoel vroeger had in Huize Bertjens. Dat deed mij eraan denken, dat we er vroeger ook eentje hadden. Die rookstoel is, nadat mijn ouders nieuwe meubels hadden gekocht, zelfs op mijn verzoek gemigreerd naar mijn kamer. Op de foto linksonder kun je net een reepje van mij en mijn stoel zien …

Naar mate mijn onderdanen me als gevolg van de MS langzaam maar zeker meer in de steek begonnen te laten, ging ik stilaan meer een zittend bestaan leiden. Om naast mijn fotokuiers in de natuur ook binnenshuis de gelegenheid te hebben om te bewegen, heb ik tien jaar geleden een hometrainer aangeschaft. Als ik niet achter mijn bureau zit, maak ik daar zeker bij slecht weer nog steeds regelmatig gebruik van. Zo heb ik vanmorgen de Vaalserberg nog beklommen …

Maar ja, na een half uur fietsen blijven er nog de nodige uren over, die ik goeddeels achter mijn bureau doorbreng. Dat deed mijn benen de laatste tijd ook geen goed. Daarom heb ik deze week een ‘Ellipse Fit’ in gebruik genomen. Dat is een fietsapparaat voor onder mijn bureau. het is beslist geen vervanger voot de hometrainer, maar het voelt wel goed om nu ook achter mijn bureau wat in beweging te kunnen blijven. Omdat hij met een stevige handgreep ook makkelijk te verplaatsen is, zal hij volgende week tijdens de Olympische Winterspelen ook aan de andere kant van de kamer goed van pas komen …

Een witte wereld

Nadat ik de drone had laten opstijgen, maakte ik eerst op een paar meter hoogte een paar foto’s van de directe omgeving. Op de eerste foto zijn van links naar rechts onze hazelaar, de Japanse kers en de onder een laag sneeuw diep door gebogen bamboe te zien …

Even een blik naar links, waar de fietsen van de buren in de sneeuw staan. En dan een blik naar rechts, waar nog rechts mijn weerstation te zien is …

Vervolgens laat ik de drone verder stijgen. Op een hoogte van ca. 80 meter maak ik eerst een foto in zuidoostelijke richting waar linksonder nog net een deel van de kinderboerderij te zien is. De laatste twee foto’s geven een blik in noordelijke richting, waar net een sneeuwbui passeert …

Ik had gehoopt vandaag even buiten Drachten te kunnen vliegen. Maar na het dikke pak sneeuw van vanmorgen is het hier nogal een puinhoop op de weg. Eerst de tuin maar even in.

Maandagmiddag bij de Leijen

Gistermiddag hebben fotomaatje Jetske en ik voor het eerst sinds de vakantie weer een paar fotokuiertjes gemaakt. De eerste bestemming was de vogelkijkhut bij de Leijen. Bij aankomst stonden er drie fietsen tegen het hek. Het was druk in de hut, maar we kregen al snel een zitplekje aangeboden bij een kijkluikje van mensen die op het punt stonden te vertrekken …

Hoewel we de ijsvogel en de bruine kiekendief weer hadden gemist, viel er genoeg te zien. Het belangrijkste nieuws was, dat er momenteel daadwerkelijk wordt gewerkt aan het herstel van het boomeilandje ‘de Kninepôle’. Verder probeerde een meeuw vóór de hut dobberend de show te stelen, maar hij had de pech dat hij werd overtroefd door de Koninklijke Luchtmacht, die op dat moment een showtje voor ons kwam opvoeren met een aantal C-130H-toestellen …

Daarna besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en voor te stellen om toch ook nog maar even een kijkje te nemen in de Jan Durkspolder. Ook daar kwamen we niet voor niks, maar dat is voor later. Op dit moment geniet ik vooral na met eindelijk weer een soort van ‘gezonde spierpijn’ in mijn bovenbenen.

Terug op de fiets

Jetske kwam gistermiddag op de proppen met een aantal foto’s, waarop ik op de fiets te zien ben. Voordat we in 2009 op Terschelling waren, had ik mijn fiets al een tijdlang aan de kant gezet, omdat mijn benen de trappers steeds moeilijk rond konden krijgen. De kennismaking met de gehuurde e-bike bracht daar verandering in. In die drie dagen op Terschelling heb ik meer gefietst dan de vier jaar ervoor. Deze foto laat zien, dat ik op die e-bike zelfs weer een surplace kon maken …  😉

Terug thuis hebben we de kogel binnen een maand door de kerk gejaagd. Mede omdat Aafje gebruik kon maken van een fietsplan op haar werk, konden we een mooie e-bike aanschaffen. Daarmee heb ik die zomer diverse ritjes rondom Drachten gemaakt. Erg ver begaf ik me nooit van huis. Hoewel het licht fietst op zo’n gloednieuwe e-bike, heb je met MS altijd een zeker gevoel van onzekerheid. Je weet nooit wanneer een vrijwel alle kracht absorberende vermoeidheid je kan overvallen. En dan is het ook op een e-bike zwaar trappen. Maar niet ver van huis heb ik die zomer weer diverse mooie plekjes bezocht waar ik al lang niet meer was geweest, omdat ze met de auto niet bereikbaar zijn …

Nadat ik een jaar later een schub kreeg – zeg maar een achteruitgang van de MS – waarvan ik nooit helemaal ben hersteld, kwam er een eind aan mijn fietsavonturen. Sindsdien gaat Aafje dagelijks op de e-bike naar haar werk en heb ik de beschikking over de auto. In 2011 heb ik op Terschelling nog eens een e-bike gehuurd, maar dat was geen succes. Daarom hebben we tijdens onze laatste korte vakantie op Terschelling in 2017 de auto maar meegenomen …

Orchideeën in de duinen

– Een virtuele vakantie 26 –

Sneller dan verwacht reden we weer in de duinen. Onderweg kwamen we langs een orchideeënveldje waar het dinsdagochtend plensde van de regen toen we daar passeerden. Van fotograferen was op dat moment ter plekke dus niets gekomen. Dit buitenkansje moesten we dus ook maar even meepakken. Een luidkeels “Ho …” mijnerzijds was voldoende om onze kleine karavaan halt te doen houden. Een kenner ben ik niet, maar vermoedelijk zijn het gevlekte orchissen …

Tussen de weilanden

– Een virtuele vakantie 25 –

Zodra we de dijk waren overgestoken waande ik me eigenlijk weer bijna thuis. Met in de verte hier en daar een dorpje tussen kruidige weilanden, zouden we net zo goed in het zuiden van Fryslân of in de kop van Overijssel kunnen zijn. Dat zou echter al snel weer veranderen, nadat de tureluur ons na een korte fotostop uitgeleide had gedaan uit het weidegebied …

Een schaapje op ’t droge

– Een virtuele vakantie 24 –

We hebben in Fryslân enkele bijzondere dierenrassen. Het meest bekend is waarschijnlijk het Friese paard, het meest bijzonder is zonder meer het Friese stamboek dijkschaap. Fietsend langs de dijk passeerden we nogal wat van die wonderlijke schapen. Aan het eind van dit logje kom ik hier nog op terug. Hieronder zie je er alvast eentje lekker in zon en wind op de dijk liggen.

Na een half uurtje kwamen we op het punt waar we de zee de rug toe moesten keren om onze tocht landinwaarts te vervolgen. Nog even een laatste rondblik over winderige Waddenzee …

En dan nog even een kleine ‘terzijde’ …

De Friese troubadour Pieter Wilkens heeft een ode gebracht aan het Friese dijkschaap, ‘It dykskiep’, waarvan je hieronder een live uitvoering kunt bekijken en beluisteren. Een Nederlandse vertaling van de tekst, waarin het dijkschaap nader wordt beschreven, kun je hier lezen: Vertaling ‘Dykskiep’