Het ging dus even mis met de drone boven het rietland. Jammer, maar het is niet anders. Ik heb er weer van geleerd en met een beetje geluk krijg ik nog wel een herkansing om ’t werk van de rietsnijders met de drone vast te leggen …
Om de nadruk te leggen op de grijsheid in het mistige rietland, heb ik een deel van de foto’s omgezet naar zwart-wit. Die wil ik jullie niet onthouden …
De rietsnijders waar we al een aantal jaren te gast zijn in het seizoen, waren zaterdag weer aan het werk op een plek die goed bereikbaar is met de auto. Daarom hadden fotomaatje Jetske en ik het plan opgevat om daar weer eens wat foto- en video-opnamen te maken. Dat pakte echter net wat anders uit dan we hadden verwacht …
Nadat we hier in het noorden dagenlang achter elkaar code rood en geel hadden gehad vanwege gladheid door ijzel, hadden we zaterdag code geel wegens dichte mist. Daardoor ging ik een uurtje later van huis dan gepland. Maar dat maakte weinig uit. Toen we rond met middaguur bij het rietland aan kwamen, was het nog steeds mistig. We werden er welkom geheten door drie rietsnijdersdochters, die op een hoopje rietafval lagen. Het leek wel een familiedag, behalve drie rietsnijders waren ook vrouwen en kinderen aanwezig in het rietland. Omdat het lunchtijd was, konden we meteen aanschuiven …
– wordt vervolgd
Een bevroren druppel … Veel is het niet, maar het is buitenshuis ook niet veel soeps momenteel. Ook vandaag wordt met code oranje weer gewaarschuwd voor gladde wegen i.v.m. ijzel. En een matige oostenwind maakt het met een graadje lichte vorst nog steeds gemeen koud …
Na het bijzondere treffen op de kleine begraafplaats van Baarlo werd het langzamerhand tijd om in rustig tempo terug te keren naar de basis. Via het dorpje Nederland reden we terug in de richting van Jetskes’ huis. Onderweg stopten we nog even bij het bruggetje van Nederland, waar de Veldhuisweg overgaat in de Rietweg (kaart OpenStreetMap) …
Tegenwoordig telt het dorp Nederland nog ongeveer 20 inwoners, maar in de 19de eeuw was het dorp veel groter. Het bestond uit Noord-Belt, Nederland en Zuid-Belt. De bewoners leefden voornamelijk van het veen. Er werd turf gestoken en riet gesneden. En er was, zoals we hoorden, een school. Maar die tijd is voorbij. Tegenwoordig staat de tijd er stil. Alleen wanneer het riet wordt gesneden, wordt de weg weer druk bereden …
Het was een mooie, maar frisse dag voor een fotokuiertje bij de Leijen. Bij gebrek aan kracht van mijn onderdanen, heb ik me maar niet te ver op het glibberige paadje naar de vogelkijkhut gewaagd. Een korte rondvaart kon ook geen uitkomst bieden, de boot had net wat teveel water gemaakt. Maar het was goed. Ik had een frisse neus gehaald en er was genoeg om even van te genieten. Eigenlijk had ik voldoende aan het glanzende riet met hier en daar een mooie volle pluizige pluim …
Nadat we de Opsterlandse Compagnonsvaart hadden gevolgd tot Lippenhuizen, stelde ik voor om een laatste stop te maken aan de Alde Ie (OpenStreetMap). De natte weilanden aan weerszijden van deze smalle, door het landschap slingerende landweg waren in het voorjaar vaak een klein paradijsje voor weidevogels. Hoe dat tegenwoordig is, weet ik niet, want sinds de weg in 2011 is afgesloten voor alle doorgaande verkeer, kom ik er niet zo vaak meer …
Terwijl ik woensdagochtend in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder zat, zag ik rond het middaguur een reegeit tussen het riet verschijnen. Terwijl ze aan de waterkant rond scharrelde, kwam even later ook haar kalf uit het riet tevoorschijn …
Een filmpje voor de zondag …
