Het ziet er niet naar uit dat we de zon op deze grijze en druilerige zondag nog te zien krijgen. Om dat gemis een heel klein beetje goed te maken, laat ik even een foto zien die ik op 5 november heb gemaakt, toen de zon rond het middaguur heel voorzichtig door de mist heen probeerde te prikken …
Vorig jaar zag ik ze vlak nadat Sinterklaas ons land weer had verlaten, donderdagmiddag zag ik ze enkele dagen voorafgaand aan de intocht van Sinterklaas, hele weilanden die te lijken voorzien van een laagje engelenhaar …
Duizenden spinnetjes hebben fijne spinnenweefsels gecreëerd, die als een tapijt bovenop het gras lijken te zweven. Deze weefsels bevinden zich eigenlijk het hele jaar wel in weilanden, maar je kunt ze vooral herfst en winter goed zien, omdat de zon dan laag staat. In tegenlicht levert het vaak een prachtig schouwspel op …
In een Brits onderzoek heeft men eens berekend dat er bij een dichtheid van 50 spinnen per m2 op een weiland of een stuk landbouwgrond meer dan een miljoen spinnen per hectare kunnen voorkomen, en dat de insecten die door alle Britse spinnen worden verdelgd, meer wegen dan alle bewoners van het eiland samen …
Maar hoeveel spinnen er ook verantwoordelijk zijn voor dit gigantische spinsel, het levert altijd weer een feeëriek schouwspel op om die schitterende zilveren draadjes zacht in de wind op en neer te zien dansen …
Dat ik ditmaal zo’n glanzend weiland aantrof, terwijl er wat veel liep te grazen, maakt het beeld helemaal af …
Zodra de bladeren van de bomen beginnen te wapperen, laten buizerds zich weer meer zien. Ze verlaten de bosschages en verkiezen op zoek naar voedsel graag paaltjes in weilanden en palen langs wegen als uitkijkpost. Gistermiddag trof ik in de buurt van Earnewâld weer een paar fraaie voorbeelden aan …
De eerste buizerd zat op een dampaal aan de linkerkant van de weg en liet zich in eerste instantie alleen bij tegenlicht fotograferen. Zodra ik hem passeerde om een paar foto’s te maken vanaf de zonnige kant, vloog hij op van zijn uitkijkpost om een stuk verder in het weiland weer neer te strijken. Daar kreeg ik alsnog de kans om hem even mooi in het zonnetje te zetten …
Toen ik ruim een uur later over dezelfde weg terug reed, zat er aan de andere kant van de weg verderop in de weilanden tussen de koeien, ganzen en een blauwe reiger een buizerd op een paaltje …
Gezien de locatie zou het best eens om dezelfde buizerd kunnen gaan, maar dat valt helaas niet te controleren. Ik ben in elk geval blij met deze foto’s, want ik blijf het prachtige dieren vinden …
Vrijdag ben ik aan het eind van de middag nog even naar de Bokkumer Mar tussen Akkrum en Grou gereden. Daar aangekomen was ik net op tijd om nog even een flauwe bijzon te zien (links in beeld) …
Afgelopen zomer heb ik hier diverse keren lekker aan de waterkant gezeten om wat verkoeling te zoeken, ditmaal kwam ik ergens anders voor …
Op deze prachtige vrijdagmiddag waren er rond zonsondergang nog diverse fietsers op pad om nog even een nazomers rondje te maken …
Gestaag zakte de zon naar de horizon …
Tegen vijven kwam er van alle kanten leven in de lucht, hier was ik voor gekomen …
– Wordt vervolgd –
Nadat ik gisteren rond het middaguur een tamelijk vruchteloos en teleurstellend bezoekje had gebracht aan de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder, werd mijn dag op de terugweg in fotografisch opzicht gered door een tafereeltje in een weiland aan de Tsjollen tussen Oudega en Earnewâld …
In het weiland aan de linkerkant van de weg stond een ree te grazen. Terwijl ik daar een eerste foto van maakte, kwam er van rechts een tweede ree het weiland in lopen …
En nog weer een moment later kwam er een derde ree tevoorschijn. Een passerende fietsster fleurde het wat grauwe en niet echt fraaie beeld van de stallen en schuren op de achtergrond wat op met haar rode jas …
Attent als altijd kwamen de kopjes van de grazende reeën regelmatig even omhoog om de omgeving te scannen op tekenen van gevaar of ander onraad …
Nadat de reeën zich een minuut of zeven later hadden teruggetrokken, heb ik mijn ritje vervolgd …
Voordat ik vrijdagmiddag koers zette naar Pean om daar aan de waterkant te genieten van het heerlijke nazomerweer, kwam ik in de buurt van Terband langs een weiland waar een koe ook de waterkant had opgezocht …
Ik vond de setting van de bomenrij aan de rand van het weiland met de koe op de oever van de fraai weerspiegelende sloot mooi genoeg om de auto even in de berm te zetten om wat foto’s te maken …
Nieuwsgierig als koeien over het algemeen plegen te zijn, hief ook deze grazer de kop meteen naar me op, toen ik uit de auto stapte om tegenover haar aan slootkant een plekje te zoeken om wat plaatjes te schieten …
Door een meter of wat naar links te lopen, kon ik ook de paarden in een aangrenzend weiland in beeld brengen. Dat maakte het nazomerse plaatje in het Friese weidegebied voor mijn gevoel compleet …
De koe aan slootkant, die me zojuist aandacht had bekeken, leek mijn aanwezigheid intussen al te zijn vergeten. Ze richtte zich weer volledig op haar belangrijkste bezigheden: grazen en herkauwen …
Een aantal koeien maakte het wel erg bont, zij zochten de schaduw van de bomen op alsof het geen 21, maar toch zeker 30 graden warm was. Maar ook dit misstond niet in het beeld van deze nazomerse dag …
Mijn blik werd intussen getrokken door hetgeen er in de verte op de achtergrond gebeurde, maar op de foto’s net niet te zien zien is: ook hier werd hard gewerkt om de maïsoogst binnen te halen …
De thermometer geeft nog vrijwel dagelijks aangename nazomerse temperaturen aan …
Maar lucht en landschap vertonen steeds meer herfstachtige trekjes met laag hangende bewolking en nevelslierten die over het land trekken …
