Nadat ik vorige week vrijdag wat van het onstuimige weer had opgesnoven bij de Leijen, ben ik nog even doorgereden naar de Jan Durkspolder …
Daar scharrelde bij de grote vogelkijkhut een grote zilverreiger rond …
Statig stapte hij door het water, voortdurend scherp om zich heen kijkend of er nog wat te eten was, maar dat leek tegen te vallen …
Op 17 december 2009 werden we hier wakker met een pak sneeuw van ruim 35 cm. De maximumtemperatuur kwam die dag in ons tuintje niet hoger dan -2,1 ºC. Dat was het begin van een lange, koude en vooral ook fotogenieke witte winter, waarin het laatste restje sneeuw pas na 69 dagen uit ons tuintje was verdwenen …
Hoe anders is het beeld vandaag. Het is de hele dag grijs en er valt vrijwel voortdurend motregen. Dit is echt het tegendeel van het fotogenieke weer van 5 jaar geleden. De maximumtemperatuur is in ons tuintje vanmiddag opgelopen tot 8,6 ºC, en de komende dagen lijkt het nog warmer te worden …
Omdat ik vandaag toch naar buiten moest om een paar zaken te regelen, heb ik vervolgens ook nog maar even een ritje over het platteland gemaakt. Een mens moet tenslotte toch wat …
Het overkomt me niet zo vaak, maar op deze druilerige dag heb ik echt niks interessants voor de camera gekregen. Daarom heb ik de foto’s van de grote zilverreiger en de buizerd, die ik twee weken geleden heb gemaakt op de Alle om Slachte bij Earnewâld, maar uit het archief getrokken. Aangezien het weerbeeld de komende dagen weinig beter lijkt te worden, heb ik besloten m.i.v. morgen maar over te schakelen op de eindejaarsmodus. Ik ben eerst wel even weer uitgekuierd, daarom zal ik hier de rest van het jaar wat (nog niet eerder gepubliceerde) foto’s uit het archief de revue laten passeren …
Eigenlijk had ik me donderdagmiddag voorgenomen om even een fotokuiertje te maken naar de vogelkijkhut aan de zuidelijk plas in de Jan Durkspolder, maar daar kwam ik niet aan toe. Terwijl ik over de Geau in de richting van de vogelkijkhut reed, zag ik een grote zilverreiger aan de rand van de plas neerstrijken …
Nadat ik de auto in de berm had laten uitrollen, zag ik hoe de grote witte vogel op gracieuze wijze tussen de beplanting door schreed …
Een stukje verderop stonden twee aalscholvers op een paar paaltjes. Met gespreide vleugels trachtten ze hun veren te drogen …
En zo had ik – zonder dat ik er al teveel voor hoefde te doen – ineens een mooi zicht over de zuidelijke plas in de Jan Durkspolder met een grote zilverreiger en twee aalscholvers. De windmotor aan de andere kant van de plas maakte het beeld compleet …
Ze zijn d’r weer … grote zilverreigers …
Het heeft even geduurd voordat ik een exemplaar tegen het lijf liep, dat wel even voor me wilde poseren binnen het bereik van mijn zoomlens …
Maar tijdens een ritje langs het Wikelslân bij Earnewâld was het onlangs toch zo ver …
Na drie foto’s vond hij het welletjes en scharrelde hij langzaam uit beeld.
De meteorologische herfst, die loopt van 1 september t/m 30 november, begon warm. Op 5 september liep de maximumtemperatuur vrijwel overal in ons land op tot boven de tropische 30 graden. We konden die avond dan ook een prachtige, bijna tropische zonsondergang aanschouwen aan het Wad bij Paesens-Moddergat. Daarna kreeg bewolking de overhand, maar koud werd het niet in september. Als getuige van de klimaatverandering heb ik eind september in de kop van Overijssel voor het eerst een wespspin kunnen fotograferen …
Na september was het ook in oktober en november warmer dan normaal. In oktober kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje zelfs 2 graden hoger uit dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. In De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur voor de herfst van 2013 uit op 11,1 ºC. In ons tuintje ben ik uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 10,9 ºC, tegen normaal ca. 9,8 ºC over de periode 1971-2000 …
Omdat het begin oktober in Oost-Europa een tijdlang erg koud was, streken er grote groepen ganzen en veel zilverreigers in Fryslân neer. Veel van die ganzen trokken zich later weer terug, maar met de toenemende kou in het oosten is de laatste dagen vooral in avond en nacht het gegak van overvliegende ganzen weer regelmatig te horen. Oktober was verder rijk aan paddenstoelen, en op 18 oktober heb ik in het Winterper Skar nog een mooie pantserjuffer kunnen vereeuwigen …
Landelijk gezien was er sprake van een zeer natte herfst. Volgens het KNMI viel er gemiddeld over het land 347 mm regen, dat is bijna 100 mm meer dan normaal in de herfst. In De Bilt viel 390 mm, goed voor een derde plaats sinds het begin van de metingen in 1906. In het noorden zijn we er wat dat betreft goed voor weg gekomen. In ons tuintje is deze herfst 243 mm regen gevallen, tegen normaal ongeveer 231 mm, een te verwaarlozen verschil dus …
Wat wind betreft hadden we een stuk minder geluk. Op 28 oktober trok er voor het eerst sinds jaren weer een zware herfststorm over ons land, die vooral in een groot deel van Fryslân ernstige schade heeft aangericht. De gemeente Smallingerland schat dat er alleen al in en rond Drachten ca. 1.000 bomen zijn geveld. Vooral de tuin van de familie Meijer in Houtigehage bood een zeer trieste aanblik. Daar werden 38 van de 40 grote abelen langs de oprijlaan geveld door de vliegende storm. November bood vervolgens een veel rustiger en veelal grijs weerbeeld. Voor mij stond de maand toch ook voor een belangrijk deel in het teken van de ontmoeting die ik een paar maal had met een zwarte ree …
Maandagmiddag wilde een grote zilverreiger in de buurt van Earnewâld niet even poseren voor de foto. Een paar minuten lang liet hij me alleen zijn witte koppie zien, daarna vloog hij onherroepelijk weg op zijn witte wieken …
Toen ik woensdagmiddag nogmaals over dezelfde weg reed, trof ik slechts een klein stukje verderop opnieuw een grote zilverreiger aan, waarschijnlijk gaat het om hetzelfde exemplaar. Terwijl hij aan de rand van het rietland stond, kon ik een paar foto’s van hem maken, maar zodra hij mij in de gaten had, vloog hij weer op. Ditmaal streek hij een stukje verderop aan de waterkant neer. Daar kon ik hem ten voeten uit portretteren …
En weet je wie ik ietsje verderop ook weer zag …? Jawel, de zwarte ree, maar die bewaar ik nog even tot morgen … 🙂
Hoewel de vermoeidheid nog niet uit het lichaam was en is verdwenen, heb ik gistermiddag toch maar even een ommetje gemaakt in de buurt van Earnewâld. Daar zag ik op een bepaald moment een klein wit koppie boven het maaiveld uitsteken …
Een tijdlang drentelde de grote zilverreiger, die bij dat koppie hoorde, heen en weer in een sloot die een stuk verderop in het land parallel aan de weg liep …
Toen ik de hoop al had opgegeven om nog meer van de grote sierlijke vogel te zien te krijgen, verhief hij zich ineens uit de sloot …
Met krachtige wiekslag vloog hij luid krijsend in de richting van het verderop gelegen rietveld …
Nog een paar slagen en weg was hij op zijn witte wieken …
Omdat er vanwege de grijze en druilerige weersomstandigheden een lelijke waas over de foto’s lag, heb ik ze lichtjes bijgewerkt in Photoshop.