Vorige week dinsdag was er in opdracht van Staatsbosbeheer iemand bezig met het inventariseren van de vegetatie in het blauwgraslandje aan de zuidkant van het Weinterper Skar …
Nadat ik een praatje met de man had aangeknoopt, begon hij enthousiast te vertellen over de veelheid aan bijzondere planten die hij al had aangetroffen, maar hij was vooral ook gecharmeerd van de schoonheid en de rust die het gebied ademt …
Die rust was op dat moment overigens maar betrekkelijk, want pakweg 400 meter verderop werd net een perceel land gemaaid, ook daar werd geïnventariseerd …
Het was onmogelijk om ze allemaal tegelijk op de foto te krijgen, maar ik telde op dat moment zeker 13 ooievaars, die kennelijk bezig waren met de inventarisatie van kikkers en andere smakelijke hapjes …
Met het warme en broeierige weer van woensdag en donderdag komt er van echte fotokuiertjes niets terecht, want dan willen mijn benen me maar amper dragen. Op dergelijke dagen huldig ik bij voorkeur het motto ‘auto in, airco aan’. Een rustig rit over de Friese plattelandswegen levert met een beetje geluk ook wel een paar aardige plaatjes op, zoals de pootje badende pinken of de foto’s van de dreigende wolkenpartijen …
Met het oog op Skywatch Friday heb ik donderdagmiddag een tochtje gemaakt in de omgeving van Oudega en Earnewâld. Omdat ik toch in de buurt was, besloot ik tegen drieën even naar de eerste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te rijden. Dat is een prima plekje om even wat te drinken en je hebt er een mooi weids uitzicht over het polderland en de lucht erboven. Nog voordat ik de auto tot stilstand had gebracht, zag ik op het pad naar de vogelkijkhut een vreemde vogel zitten. Eerst maar even een paar foto’s vanuit de auto maken, bedacht ik me, en daarna maar even een ander parkeerplekje zoeken dan normaal …
Enkele minuten later liep ik stilletjes een eindje in de richting van de vreemde vogel. Steeds knielde ik na een paar stappen even neer om een foto te maken. In eerste instantie had ik het idee dat het wellicht een zieke ooievaar was, maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart toch wat sneller te slaan. Het leek me om een heilige ibis te gaan, en dat werd al snel bevestigd door een fotograaf, die intussen ook in alle rust uit zijn auto was gestapt en in sluipgang naderbij was gekomen …
De heilige ibis komt voor in Afrika, Zuid-Irak en (vroeger) in Egypte. In het oude Egypte werd dit dier vereerd als symbool van de god Thoth, daaraan dankt hij zijn naam. Als exoot komt de heilige ibis ook voor in West-Europa. Een grootschalige introductie heeft plaatsgevonden in Frankrijk. Avifauna in Alphen aan den Rijn heeft een grote groep dieren vrij rondvliegen waarbij enkele wilde exemplaren zijn aangesloten die waarschijnlijk van Franse dieren afstammen. Hetzelfde geldt voor de meeste andere groepen heilige ibissen in de Benelux, al komen ook ontsnappingen bij particulieren voor. Waar dit exemplaar vandaan komt, weet ik niet, maar om zijn linkerpoot draagt hij in elk geval een ring …
Terwijl de andere (professionele) fotograaf zijn camera met een joekel van een zoomlens op het statief zette en de draadontspanner aanbracht, maakte ik nog even wat videoshots van de heilige ibis. Het filmpje is zoals gebruikelijk in HD-kwaliteit opgenomen en kan dus op volledig scherm worden afgespeeld voor het mooiste resultaat …
In de vogelkijkhut hebben de andere fotograaf en ik nog wat zitten praten en fotograferen. Eén van de foto’s die hij van de heilige ibis heeft gemaakt, staat intussen op zijn website Photo Marcello Romeo onder het hoofdstuk “Recent”. En als je die foto dan vergelijkt met de mijne, dan verraden vakmanschap en materiaal toch wel wat de beste foto is. De ontmoeting met de heilige ibis en de kans om hem te fotograferen was er voor mij echter zeker niet minder om. 🙂
Voor mijn gevoel is 2012 tot nu toe maar een matig vlinderjaar. Ik heb tot nu toe in elk geval bar weinig vlinders, juffers en libellen voor de lens van mijn camera gehad. Nu zegt dat natuurlijk nog niet alles, want ik heb intussen toch wel ingeboet aan snelheid en mobiliteit. Daardoor weet er nogal eens een vliegend of fladderend onderwerp aan mijn lens te ontsnappen, maar met uitzondering van een enkele dag heb ik voor mijn gevoel tot dusver ook minder vlinders gezien …
Bij de dobbe in het Weinterper Skar heb ik vandaag eindelijk weer eens meerdere soorten vlinders zien fladderen. Er waren in elk geval koolwitjes, dikkopjes en een paar kleine vosjes te zien. Hoe zeer ik ook mijn best deed om ze voorzichtig en stilletjes te benaderen, ze waren geen van allen bereid om even te poseren. Dat lukte gelukkig wel een paar maal met een blauwtje, maar daar fladderden dan ook duidelijk de meeste exemplaren van rond …
Aangezien de beestjes een voorkeur leken te hebben voor de polletjes dopheide rond de dobbe, ga ik er eerst maar vanuit dat het heideblauwtjes zijn. Wat de exacte naam ook is, ik vind het prachtige vlindertjes. Het stemt me dan ook tevreden dat ik ze vanmiddag van alle kanten heb mogen fotograferen …
Na zo’n fraaie score is het straks weer goed rusten … 🙂
Het was een mooie middag om eens even lekker uit te waaien bij de Leijen. Terwijl ik bij Doktersheide door het rietland naar het prieeltje aan de oever van het meertje liep, zag ik dat er een scholekster op het dak van het prieeltje stond …
Bij het prieeltje aangekomen was de vogel gevlogen, en dus kon ik in alle rust een tijdje lekker tegen de balustrade hangend van het uitzicht genieten. Juist op dat moment dreven er even wat wolken voor de zon langs …
Toen de zon even later weer scheen, werd ik verrast door een fuut die vlak voor het prieeltje langs zwom …
Blijkbaar werd deze fraaie watervogel op zijn beurt verrast door mijn aanwezigheid, want zodra hij de klik van mijn camera had gehoord, zwom hij terug in de richting waar hij vandaan was gekomen …
Korte tijd later kwam er vanuit de rietkraag een eend tevoorschijn die even een ommetje maakte …
Met deze foto’s was mijn missie in feite al geslaagd, daarom ben ik vervolgens lekker met de voeten vlak boven het water bengelend op de steiger gaan zitten …
Gewoon even een tijdje lekker in zon en wind genieten van het uitzicht over de watervlakte, en van de aanblik van de waterlelies en helaas wat voorbij drijvend afval vlak voor me. Maar ja, het is ook zo moeilijk om zo’n plastic zakje mee te nemen naar huis en daar in de afvalemmer te gooien … 😦
Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant.
Afanja's Weblog 