Het weer vliegt alle kanten op deze week. Nadat we gisteren buien hadden met af en toe een klap onweer, hagel en prachtige regenbogen, was het vanmorgen mooi helder winterweer. In de loop van de middag werd het hier en daar mistig en kwam er opnieuw bewolking opzetten. en vanaf morgen lijken we diep de herfst in te duiken met storm en regen …
Het ondergelopen land bij de Hooidammen ten westen van Drachten is een plek waar over het algemeen al heel snel op natuurijs geschaatst kan worden. Hoewel het hier in de afgelopen nacht een paar graden heeft gevroren, en er hier en daar een dun vliesje ijs op het water ligt, is er van echte ijsvorming nog geen sprake. Voorlopig hebben de eenden hier nog vrij spel …
Als we vanaf vanavond weer onder een westelijke straalstroom liggen, zal dat ook nog wel even zo blijven, want dan lijkt de winter nog ver weg. Zoals de kaarten er nu bij liggen gaan we een groene Kerst tegemoet en kunnen de schaatsen de rest van het jaar nog wel in het vet blijven …
Tijdens één van mijn laatste fotokuiers in de droge herfst van 2014 – waarover in de loop van de week meer – trof ik in het bos bij Beetsterzwaag deze achteloos achtergelaten laars aan …
Kijkend naar de weersverwachting voor de komende week zou de eigenaar nog wel eens spijt kunnen krijgen van deze onbezonnen actie …
Gelukkig werden we al een jaar nadat er noodgedwongen een eind kwam aan mijn carrière als hulpsinterklaas verblijd met de geboorte van de oudste kleinzoon Tijmen, zodat we sinds 2006 weer Sinterklaas kunnen vieren met een gelovige in ons midden. Nu we intussen weer acht jaar verder zijn, heeft Tijmen het mysterie rond Sinterklaas al weten te ontsluieren, maar voor de vierjarige Pepijn zijn het spannende hoogtijdagen. Het was gisteren dan ook een drukke en spannende dag voor het mannetje. ’s Ochtends was Sinterklaas op school geweest, en het had er alle schijn van dat er thuis ook nog wat stond te gebeuren. in afwachting van wat ging komen, zocht Pepijn aan het eind van de middag even veiligheid en geborgenheid bij beppe …
Even later werd er plotseling op luidruchtige wijze op de ramen gebonkt. Pepijn zat in één keer rechtop. Wat was dat …? Kordaat leek hij op de kamerdeur af te stappen, maar plotseling hield hij in … Je weet maar nooit wie er buiten stond … En papa was natuurlijk ineens in geen velden of wegen te bekennen. Het was ook altijd hetzelfde als je zijn hulp in tijden van nood nodig had …
Vrijwel gelijktijdig ging de kamerdeur open en klonk het geroffel van pepernoten op de houten vloer. Snel graaiden Tijmen en Pepijn wat snoepgoed bijeen, daarna pakte Pepijn mama bij de arm en trok hij haar mee naar de gang … Papa, mama … Sinterklaas is er geweest …
Nadat de pakjes met vereende krachten naar de kamer waren gebracht en daar op het tapijt bij elkaar waren gelegd, kon het feest beginnen. Nadat we samen nog een liedje hadden gezongen, mocht Pepijn als eerste een cadeautje pakken. Grote broer Tijmen was zo vriendelijk om te helpen met het lezen van de naam op het pakje …
Goedgelovig of niet, natuurlijk mocht ook Tijmen regelmatig een greep doen tussen de pakjes, en daar maakte hij af en toe een complete show van …
Boeken waren ook dit jaar weer favoriet bij Sinterklaas. Zo kreeg Tijmen onder ander een geïllustreerde atlas en zijn eerste jeugdencyclopedie, en die vielen bij het doorbladeren allebei meteen duidelijk in de smaak …
In zijn functie van vervoersdeskundige van de familie kreeg Pepijn onder andere een boek over alle mogelijke voertuigen, en ook daar werd meteen onder het slaken van kreetjes van vreugde en herkenning vlijtig in gebladerd …
Pepijn had na verloop van tijd Tijmens hulp niet meer nodig bij het lezen van de namen, hij herkende de woordbeelden intussen bijna foutloos. Er klonk dan ook een lachend vreugdekreetje door de kamer, toen hij een pakje met zijn eigen naam pakte … alweer een cadeautje voor Pepijn … 🙂
Nadat alle pakjes waren uitgepakt, konden we vaststellen dat het weer een heerlijk avondje was. Dankjewel, Sinterklaas!
Dit verhaal is eerder gepubliceerd op 5 december 2008 op mijn oude web-log.
Ruim twintig jaar lang heb ik in de schaduw van Bram van der Vlugt op 5 december de mooiste en meest dankbare hoofdrol gespeeld, die je je maar kan wensen. Dat begon allemaal ergens eind jaren zeventig, toen ik werd gevraagd om als Sinterklaas op te treden bij het kinderwerk in een wijkcentrum in Drachten. Het verhaal daarover heb ik hier vorig jaar al eens verteld.
Naar mate mijn leeftijd vorderde, was die rol me meer en meer op het lijf geschreven, en werden de randvoorwaarden beter. Vanaf begin jaren tachtig was ik elk jaar op 5 december te gast op een basisschool. Langzaam maar zeker werden pak en pruik beter. Toen er een eigen – bijna op maat gemaakt – pak met toebehoren werd gekocht door de school, was het helemaal af …
Ook de secundaire arbeidsomstandigheden gingen stapsgewijs vooruit. Waar de Goedheiligman het in de beginjaren moest stellen met een banketstaaf als dank – een echt lekkere van de warme bakker, dat dan weer wel – kwamen daar in de loop der jaren stapje voor stapje een flesje wijn en een cadeaubon bij. Het spreekt voor zich, dat daar mijnerzijds wel iets tegenover moest staan … In 1994 had het organiserend comité bedacht, dat Sinterklaas maar eens niet met de auto, maar te paard bij de school moest aankomen. Dat ik nog nooit van mijn leven op een paard had gezeten, speelde geen rol. Paardrijlessen waren al geregeld …
En zo toog ik een aantal weken achtereen naar een manege op een boerderij hier ergens in de buurt. Ik kreeg les van de frêle dochter van de boer, en ik kreeg goed les ook. Het viel me allemaal niet mee, maar heel langzaam raakte ik vertrouwd met wat het makste paard van stal heette te zijn. En dat was niet zomaar een paard … nee, dit was zo’n grote stoere zwarte Friezin met van die prachtige lange manen. Het was al een hele klus om op te stijgen op dat grote dier, maar uiteindelijk kreeg ik de slag te pakken. Ik bleef het overigens somber inzien om dit in vol ornaat te doen, maar de juffer – stom, ik ben haar naam vergeten, maar ja … ook Sinterklaas en ik worden een dagje ouder – zei dat het allemaal goed zou komen. Daar hield ik me dus maar aan vast …
Heel rustig en bedaard hobbelde ik de eerste rondjes op de rug van het paard. Ik was blij dat de juffer ernaast liep met het paard stevig aan de lijn. Maar ik vertrouwde het voor geen cent … het was maar zo’n klein juffertje, en het was zo’n groot en sterk paard … Ondanks pijntjes alom in mijn lijf raakte ik na verloop van tijd toch vertrouwd met ’t paard. Het kwam zover dat ik los mijn rondjes mocht rijden, nou ja … het was meer stappen, maar toe maar, ik reed …
Anderhalve week vóór de grote dag stond de eerste grote repetitie op het programma. Na het gebruikelijke praatje en de intussen zo vertrouwde schouderklopjes, zadelde ik het paard. Toen die klus naar tevredenheid was afgerond, kreeg ik een oud gordijn omgehangen, dat even diende als de mantel van Sinterklaas. Eenmaal buiten met het paard zette ik mijn linkervoet in de stijgbeugel, even een paar hupjes op mijn rechterbeen en dan …
Terwijl ik mijn rechterbeen, gevolgd door het gordijn, over het paard probeerde heen te zwaaien, ging hij van halem … Bokken, steigeren en wegwezen … daar lag ik op mijn rug in het zand … kansloos!
Nadat ik was opgekrabbeld en het paard met de nodige moeite weer was gevangen en tot bedaren gebracht, kwamen we tot de conclusie dat het paard blijkbaar was geschrokken van dat vreemde kleed op haar achterlijf. Mijn voorbeeldige lerares nam zich voor om het paard daar dan maar snel aan te laten wennen. Ze voegde meteen de daad bij het woord. Met het gordijn omgebonden besteeg ze vrijwel moeiteloos het paard. Warempel, ze stapte zo met hem door de ring. Nou ja, even dan … Al snel begon het paard weer zozeer te bokken en te steigeren, dat ook mijn lerares na een korte rodeoshow niet te paard bleef. Zichtbaar geschrokken, maar bewonderenswaardig rustig krabbelde ze weer op. Ze bleef optimistisch en kordaat. Het zou allemaal wel goed komen …
Die hoop heb ik haar maar snel ontnomen. Ik moest er niet aan denken, dat zo’n tafereel zich zou ontvouwen voor de ogen van al die goedgelovige kindertjes … Voor deze Sinterklaas in ieder geval dat jaar geen paard! Gelukkig wist de boer raad. Hij zegde toe Sinterklaas op de vroege ochtend van 5 december geheel kosteloos met het rijtuigje naar de school te zullen brengen. Hulde voor de boer!
Laat ik nou uitgerekend van die intocht op 5 december 1994 nog wat videobeelden in mijn archief hebben …
Enkele maanden nadat de MS zich in 2004 had geopenbaard, heb ik nog een poging gewaagd om die prachtige traditie, die hoogtijdag, in stand te houden. Vooraf had ik overleg gehad met de school om hen te wijzen op de noodzaak om een vervanger achter de hand te hebben, voor het geval dat … En dat was maar goed ook, want toen puntje bij paaltje kwam, ging het jammer genoeg niet.
Vanwege de onzekerheid waarmee je met MS dagelijks leeft, heb ik daarna helaas voorgoed ook een punt achter deze carrière moeten zetten. Ik mis het ieder jaar nog weer, en dat zal ook altijd wel zo blijven … Het trouwe Pietje, dat al die jaren donderjagend en gekscherend aan mijn zijde verkeerde, heeft sindsdien nog een aantal jaren met een andere Klaas opgetreden. Zakelijk konden die twee het wel goed met elkaar vinden, maar ook het Pietje verlangde stiekem nog wel eens naar die goeie ouwe tijd, waarin wij samen optraden. 5 december was dan wel vooral de dag voor de kinderen, maar het was toch ook altijd onze dag, die van Piet en mij …
Als de altijd gezellige nababbel – geheel in stijl – met het personeel voorbij was, en Piet en ik tegen tweeën waren afgeschminkt, gingen we samen Drachten in om onder het genot van een goed glas wijn ergens een hapje te eten. Een hoogtepuntje in het jaar, waar ik nog steeds met plezier op terug kijk.
Nee, ik kijk niet om in wrok. Ik koester slechts prachtige herinneringen en gelukkig heb ik de foto’s en de video nog.
Ik wens jullie allemaal een gezellig Sinterklaasfeest.
En weer kan ik een warme en droge maand in ons tuintje bijschrijven, dat is al de tiende te warme maand dit jaar. Om maar met de deur in huis te vallen: de gemiddelde temperatuur is hier in november uitgekomen op 7,6 ºC, en dat is dan toch weer bijna twee graden warmer dan het langjarig gemiddelde van 5,8 ºC over de periode 1971-2000. Bij het KNMI in De Bilt is de gemiddelde temperatuur deze maand uitgekomen op 8,2 °C en daarmee staat november 2014 op een gedeelde achtste plaats in de top 10 van zachte novembermaanden sinds het begin van de metingen in 1901 …
November kwam in ons tuintje met een maximumtemperatuur van 18,6 ºC op de eerste dag van de maand meteen erg warm uit de startblokken. Vanaf 4 november lagen de maximumtemperaturen lange tijd rond de tien graden. Pas vanaf de 27e november kwamen de maximumtemperaturen amper meer boven de 5 graden. De laagste maximumwaarde verscheen op 30 november op de thermometer: 1,9 ºC, sinds 30 januari was het niet meer zo koud geweest. De eerste nachtvorst heb ik in de vroege ochtend van 21 november kunnen noteren: -1,4 ºC …
Eigenlijk is er van echt guur herfstweer helemaal geen sprake geweest in de afgelopen maand. Storm hebben we niet gehad, en er is in ons tuintje maar 35 mm regen gevallen in november, het grootste deel daarvan (20 mm) viel op 1 dag. Daarnaast hadden we hier in Fryslân ook maar één echt mistige dag …
Volgens het KNMI scheen de zon gemiddeld over het land 89 uur en daarmee is de maand ook zeer zonnig verlopen, want normaal schijnt de zon in november 63 uur. Het zonnigst was het in het zuidoosten van het land met op sommige plaatsen 100 zonuren. Helaas heb ik geen zonnemeter, maar ik heb stellig de indruk dat we er hier in het noorden wat karig van afgekomen zijn met de zon, want het was hier met name in de tweede helft van de maand nogal eens bewolkt en grijs …
Afanja's Weblog 