Er viel niet veel te beleven in de Jan Durkspolder die dag. Het rad van de windmotor draaide heel rustig zijn rondjes en af en toe passeerden er een paar fietsers …
Aan de oostkant van de hut zat in de verte een aalscholver op een paaltje wat te poetsen en te pronken. En daar had hij ook alle recht toe met de sierlijke, bijna zilveren veren op zijn kop en de witte vlek bij zijn poten. Heel even ging er een tweede aalscholver op één van de paaltjes zitten …
Lang duurde dat niet. Het was duidelijk, de eerste aalscholver haalde alles uit de kast om zijn soortgenoten te imponeren. En dat lukte ook heel aardig. Een paar ijselijke kreten waren genoeg om de bezoeker te verjagen …
Het wordt tijd om jullie weer eens mee te nemen naar de Ecokathedraal. Mijn zondagse serie ‘Ecokathedrale fotokuiers’ heeft eigenlijk alweer te lang stil gelegen. Daarom presenteer ik hier de komende zondagen weer een uitgebreid beeldverslag van een aantal fotokuiers in de Ecokathedraal bij Mildam in 2021 …
In januari 2021 heb ik er voor het eerst sinds lange tijd weer eens samen met Aafje een fotokuier gemaakt. Dat was al zo lang geleden, dat Aafje voor het eerst de Porta-Celi en de koepel in het echt zag. Verderop in de Ecokathedraal maakte vooral het mos op en tussen de stenen van de oudere bouwwerken indruk. Halverwege de wandeling hielden we zoals gebruikelijk even halt bij de ‘rustplaats’ …
Volgende week gaan we hier met ‘Ecokathedrale fotokuier 32’ de sneeuw in …
De jonge rietsnijder vertelde ons dat de riettelers eindelijk weer eens de wind in de zeilen hebben. Jarenlang stond de prijs van Nederlands riet zwaar onder druk door de import van goedkoop Chinees riet. Op dit moment is het andersom, door de enorme stijging van de transportkosten loont het niet meer om Chinees riet te verschepen …
Nadat we zo een tijdje hadden staan praten, lieten we de rietsnijder zijn werk weer hervatten. Het was mooi droog weer, en daar moeten de rietsnijders het van hebben. Jetske en ik gingen vervolgens zoals gebruikelijk ieder onze eigen weg om wat foto’s te maken. Terwijl Jetske naar de rietmaaier op de achtergrond liep, maakte ik een korte fotoserie van deze jonge rietsnijder die duidelijk plezier beleefde aan zijn werk …
Toen we na verloop van tijd allebei onze foto’s wel hadden geschoten, hebben we de jonge rietsnijder bedankt voor zijn gastvrijheid en hem succes gewenst met de rietoogst. Wij keken tot slot nog even rond aan de andere kant van de weg …
Terwijl we rustig langs de rietlanden bij Earnewâld toerden, kwamen we langs een rietsnijder die vlak bij de weg aan het werk was. Wie hier al wat langer meeleest, weet dat Jetske uit een rietsnijdersgeslacht komt en ook één van mijn opa’s heeft nog in het riet gewerkt. Samen hebben Jetske en ik de afgelopen 15 jaar al heel wat foto’s en video-opnamen in het rietland gemaakt. Vrijwel altijd waren we dan in de Weerribben in de Kop van Overijssel, maar nu was er eens een Fries rietsnijder aan de beurt …
Nadat Jetske de auto netjes half in de berm had geparkeerd, liepen we naar de jonge rietsnijder toe om een praatje en wat foto’s te maken. Daar bleek de vriendelijke jongeman geen probleem mee te hebben. Integendeel, hij zette de luidruchtig ratelende rietkam-machine even stil en nam rustig de tijd voor ons …
Met foto’s kun je veel duidelijk maken. Met video kun je soms nog net wat meer verduidelijken. Dat is naar mijn idee ook het geval met het kammen van het riet. De rietsnijder haalt m.b.v. een kammachine de ruigte, het natuurlijk afval, uit het riet. Dat is al het groen dat aan de voet van het riet groeit. De rietsnijder kan daar niets mee, en daarom kamt hij het eruit. Ik heb dat al eens mogen proberen, en daarbij werd me al snel duidelijk dat die machine bij elk bosje zijn best doet om je over die scherpe tanden te trekken …
Terug naar het eerste ritje dat mijn fotomaatje Jetske en ik dit jaar samen maakten. Nadat we eerder al ganzen, reeën en smienten hadden gespot, zijn we intussen aangekomen in de rietlanden ten noorden van Earnewâld …
Imposante wolkenluchten trokken aan de noordelijke horizon over Leeuwarden en omgeving …
De rietpluimen wiegden gestaag in de wind heen en weer …
Zon, wind en wolken wierpen samen een mooi, voortdurend veranderend licht over het wuivende riet …
Met een laagste temperatuur van eenmalig -6,8°C in december en een gemiddelde temperatuur van 4,6°C over december en januari en is het tot dusver een winter van niks …
Vrijwel bewegingloos leek de kikker in onze vijver onlangs omhoog te zweven, alsof hij eens even wilde checken of het water alweer warm genoeg was om tot actie over te gaan …
Sindsdien is hij weer uit zicht verdwenen, vermoedelijk heeft hij het nog niet warm genoeg gevonden en is hij weer in een soort winterslaap weggedommeld …