Het lijkt een warm weekend te worden met morgen mogelijk tropische temperaturen …
Goed weer om het lekker rustig aan te doen en te genieten van de kleine dingen rond huis …
Een lommerrijk plekje aan de rand van de vijver, lonkt nu al …
Dus … als jullie morgen moe, maar voldaan terugkeren na de 17e Ecokathedrale Fotokuier, kun je mij hier vinden …
x
Van het Weerribbenriet worden bosjes met een omtrek van 46 cm gemaakt. Willy vroeg zich in april af waar dat getal 46 vandaan komt. Daar wist ik op dat moment het antwoord niet op te geven, en de beide rietsnijders in Jetskes’ familie wisten het evenmin. Daarom ging Klaas-Jan te rade bij zijn leermeester, opa Lok …
Klaas-Jan werd als klein kind al door zijn opa meegenomen naar het rietland, en daar komt zijn liefde voor dit werk dan ook vandaan. Opa Lok vertelde dat de maat van een bosje riet in de Weerribben sinds ongeveer 70 jaar 46 cm is, daarvoor was het 33 cm …
In de regionale rietvereniging is rond 1950 afgesproken om van bosjes van 33 cm over te stappen naar bosjes van 46 cm. “Twee bosjes van 33 cm zijn samen 46 cm,” aldus opa Lok. Dat betekende om te beginnen tijdwinst voor de rietsnijder, want hij hoefde vanaf dat moment maar de helft van het aantal bosjes te maken. Omdat het riet toen nog met twijg gebonden werd, betekende het ook dat er minder twijg nodig was …
Om te controleren of deze redenering van opa Lok klopt, besloot Klaas-Jan om twee bosjes van 33 cm te maken. Dat viel nog niet mee wanneer je gewend bent om op gevoel altijd bosjes van 46 cm te maken, maar uit eindelijk lukte het. Nadat Klaas-Jan die bosjes vervolgens uiteen had getrokken, maakte hij van die twee bosjes weer één bos. Bij meting bleek de nieuwe bos net wat te dik te zijn: ruim 47 cm. Omdat zowel de centimeter als de rietstengel in die 70 jaar geëvolueerd kunnen zijn, ben ik geneigd om de som en de redenering goed te rekenen … 😉
In de onderstaande video laat Klaas-Jan nog even zien hoe hij van die twee bosjes één net wat te dikke bos maakt. Tot slot wist hij zijn opa te verleiden om ‘voor de film’ nog eenmaal een bosje riet te maken. Ook dat viel nog niet mee, want na verloop van jaren vloeit de ervaring toch langzaam weg. En het werken met zo’n moderne bindmachine was opa Lok al helemaal vreemd. “Maar om die rietstengels in je hand te hebben, dat blijft een mooi gevoel,” aldus opa Lok …
Ter aanvulling: in de bovenstaande video lijkt het alsof opa Lok alleen een snoepje aan zijn achterkleinzoon geeft. Maar ik kan getuigen dat zijn achterkleindochter haar lekkers al eerder had gekregen.
Met dank aan Klaas-Jan & Gerjanne voor de gastvrijheid en aan opa Lok voor het mooie verhaal.
De rietzanger van gisteren herinnerde mij eraan dat ik enkele weken geleden nog een fotoserie heb gemaakt van het binden van het riet. Eerder dit jaar heb ik al aandacht geschonken aan het snijden van het riet en het kammen van het riet. Nu dus ter afsluiting van het rietseizoen nog wat foto’s van de laatste fase: het binden van het riet …
De rietsnijders hebben hun oogst intussen al enige tijd binnen. Rietsnijder Klaas-Jan heeft zijn oogst ondergebracht in een grote koepeltent op het erf. Daar is hij nu hard bezig om het riet te verwerken tot handzame bossen, waarmee de rietdekker vervolgens weer aan het werk kan …
Onlangs ben ik Klaas-Jan maar eens gaan opzoeken in zijn stoffige, maar wel voortdurend lekker doorwaaiende werkruimte …
Een centrale plek is weggelegd voor de rietbindmachine. Met behulp van deze machine maakt Klaas-Jan van die enorme berg grote bossen riet mooie werkbare bosjes met een standaard formaat. Naar aanleiding van een vraag van Willy op 17 april, kom ik morgen nog terug op het formaat van die bosjes riet …
In foto’s ziet het binden van het riet er ongeveer als volgt uit …
– wordt vervolgd –
Vorig jaar schreef ik omstreeks deze tijd een logje getiteld “Wrede honden, die woerden” over de verkrachting van een eendje door een aantal stoere woerden. Terwijl ik een paar weken geleden probeerde wat foto’s te maken van een duikelende kievit, was ik plotseling getuige van een luchtgevecht tussen een paar eenden.
Het hoe en wat, weet ik verder niet, maar het leek me wel aardig om dat kwakende luchtgevecht in de vorm van een kleine diashow te presenteren op de dag, waarop ik zelf de strijd tegen de Acnes weer aanga met een nieuwe qutenza-behandeling op de Pijnpoli in ziekenhuis Nij Smellinghe …
Het was weer een mooie, maar met de noordelijke wind, nog tamelijk frisse week. Deze foto’s heb ik woensdagmiddag in onze tuin gemaakt. In de luwte en in de zon was het toen lekker op het terras …
It was a beautiful week again, but with a northerly wind, it was a fairly fresh week. I took these pictures in our garden on Wednesday afternoon. In the sun and without wind it was nice on the terrace …
Met nog geen 7 mm neerslag in mei zijn het weer te rustige tijden voor de regenmeter …
With less than 7 mm of rainfall in May, the weather is too quiet for the rain meter …
In luchtsnelweg boven ons was het echter duidelijk weer te druk …
In the sky highway above us, on the other hand, it was clearly too busy again …
Later die dag heb ik ’s avonds om 21:43 uur deze foto van de maan gemaakt vanuit de tuin …
Later that day I took this photo of the moon from the garden at 9:43 PM …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend!
Wishing you all a wonderful weekend!
Inhoudelijk is ’t vandaag allemaal niet veel …
Het is gewoon hoofdzakelijk groen en geel …
Eind maart zag ik dat een koolmeesje nogal veel belangstelling toonde voor het nestkastje, dat we een paar jaar geleden van mijn fotomaatje hebben gekregen. Dat was in het verleden wel eens vaker gebeurd, maar het kastje wachtte nog steeds op de eerste bewoners …
Dit jaar leek de geur van nieuwigheid er eindelijk af te zijn. In de weken die volgden werd het kastje van binnen en van buiten grondig geïnspecteerd, en ook de buurt werd regelmatig gezellig kwetterend in de gaten gehouden …
Tijdens de koudere periode die volgde, is het nestkastje en hetgeen er zich afspeelt, letterlijk en figuurlijk wat uit beeld geraakt, want het nestkastje laat zich vanuit huis maar moeizaam zien. Sinds ruim een week is het echter een drukte van belang in en rond het nestkastje …
Zo gaat dat de hele dag door. Zodra ze naar binnen gaan, klinkt er een luid gepiep op uit de voortdurend hongerige keeltjes. Zo lang dat maar blijft gebeuren is dat een goed teken, want dan hebben de jonkies in elk geval nog geen door gif aangetaste rupsen gehad. Nu maar hopen dat ik de komende tijd de katten van de buren uit de buurt kan houden. Dat kan nog wel eens een moeizame strijd worden, vrees ik …
Afanja's Weblog 