20 reeën op een dag

Nog één keer terug naar vorige week woensdag. De lucht was die dag lang redelijk open geweest, zonder dat de zon zich echt liet zien. Terwijl ik langzaam koers naar huis begon te zetten, werden de wolken donkerder en begonnen ze zich weer meer samen te pakken. Even gleed er een smalle streep zonlicht over een stuk weiland met op de achtergrond wat riet en een boomsingel. Ik kon net op tijd stoppen en het zijraampje naar beneden laten schuiven om er een foto van te maken. Daarna trok de lucht dicht en bleef dat vervolgens ook weer vier dagen op rij …

Niet veel verderop zag ik voor de derde maal die dag een sprong reeën in de wei. In dit clubje waren ze met zijn zessen, dat bracht het totaal die dag op 20. Hier liep de lunch schijnbaar ten einde, want er werd niet alleen gegeten, maar ook wat gespeeld of geklierd …

Veel foto’s kon ik er niet meer van maken, al snel trokken ze zich één voor één terug in de boomsingel op de achtergrond. Maar het was intussen ook mooi genoeg geweest. Hoewel ik toch wel wat gewend ben, kan ik me niet herinneren, dat ik al eens eerder 20 reeën had op één dag gezien …

Elf reeën in de tuin

Een half uurtje nadat ik de drie reeën aan It Nonnepaad had gespot, trof ik in de buurt van de Jan Durkspolder een nog veel grotere sprong reeën aan. Daar scharrelden in alle rust elf reeën (bijna letterlijk) in een tuin rond. Je zult toch op zo’n mooi plekje wonen, waar je vrijwel ieder dag vanuit huis zicht hebt op een dergelijk tafereel …

Zelf ben ik al blij, dat ik tijdens een ritje in de omgeving met een zekere regelmaat reeën op mijn pad tref. Als de situatie op de weg het toelaat, laat ik de auto graag even in de berm uitrollen om een tijdje van de aanblik te genieten en wat foto’s of video-opnamen te maken. En zo lang het jullie niet verveelt, blijf ik hier ook maar gewoon in woord en beeld verslag doen van dergelijke ontmoetingen …

Wjerspegele tuorrebouten

Van de reeën aan It Nonnepaed koerste ik met een ommetje richting Jan Durkspolder. Ineens zag ik ze staan, gewoon in een brede sloot langs de weg, omgeven door licht rimpelend water. Wachtend tot ze binnenkort worden omsloten door zacht krakend ijs …

Weerspiegelde lisdodden, ook wel bekend als rietsigaren. In het Fries noemen we ze tuorrebouten (spreek uit als tworrebouten) …

Reeën bij ’t Nonnepaed

Hoewel het nog steeds bewolkt was, was het gisterochtend al wat lichter dan de afgelopen dagen. Een fotokuiertje zat er niet echt in, wisten mijn onderdanen me ’s ochtends meteen al te melden, maar het weer zag er interessant genoeg uit voor een kort ritje …

Ik besloot maar weer eens een ritje in de omgeving van Earnewâld te maken. Een halfuurtje later zag ik halverwege It Nonnepaed heel in de verte de schimmen van een aantal reeën in het weiland. Ik liet de auto rustig uitrollen in de berm en ging er eens goed voor zitten. Al snel had één van de drie reeën mij net zo scherp in het oog als ik hen …

Het werd weer een echte ‘reeëndag’, want in het uur daarna kreeg ik in het vervolg van dit ritje nog twee keer een sprong reeën te zien. De foto’s daarvan bewaar ik nog even.

Een sneue buizerd

Deze buizerd lijkt ook helemaal klaar te zijn met het grijze en vochtige weer van de laatste tijd. Hij liet me zo rustig mijn gang gaan, dat het een te grote inspanning leek om met zijn natte vleugels en verendek op te vliegen van die paal …

Maar er is hoop. Vandaag heb ik eindelijk weer een kuiertje gemaakt, waarbij ik droog ben gebleven. En terwijl ik dit schrijf, breekt de zon hier zelfs even door. Nog even volhouden, beste buizerd. Spreid je vleugels maar vast om ze te laten drogen, er komen betere tijden …

Lichte rijp in de tuin

Na een nacht met lichte vorst en wat mist lag er vanmorgen een laagje rijp in de tuin …

Dit haalt het natuurlijk niet bij de echte ruige rijp, maar het geeft toch even een winters gevoel. Lang lijkt dat helaas weer niet te duren, vanaf morgen lijken we in ieder geval een week met maximumtemperaturen in de dubbele cijfers te krijgen …

Vissende zilverreiger gevangen

De blauwe reiger, die ik hier gisteren heb getoond, bleef me te lang twijfelen voordat hij in actie kwam. Daarom startte ik de auto om achter de grote zilverreiger aan te gaan, die me eerder was ontsnapt. Stapvoets reed ik zo’n 100 meter in westelijke richting. Daar kon ik een eerste foto van de gracieuze schoonheid maken …

Na die ene foto was het ook snel uit met de pret. Hij was nog onderweg naar de sloot. Daar aangekomen, stapte hij kordaat de diepte in. Mooi voor hem natuurlijk, maar ik kon er niks mee …

Er restte me niets anders dan nog eens pakweg 100 meter verder te rijden. Daar vandaan kon ik nog net één acceptabele foto van de zilverreiger maken. Daarna verdween hij onderweg naar de overkant van de sloot achter een wirwar van takken en twijgjes van een overhangende struik …

Hij wist wel hoe hij me bezig moest houden. Om kans te maken op meer foto’s dwong hij me ditmaal zo’n 50 meter achteruit te rijden. En dat met de huidige brandstofprijzen … Enfin, al snel kreeg ik weer zicht op de grote zilverreiger en deze keer kon ik hem een tijdje observeren en fotograferen. Hij liet zijn scherpe snavel enkele keren het water in schieten, maar ik heb niet de indruk dat hij echt wat heeft gevangen. Mijn vangst was tegen lunchtijd mooier en groter dan de zijne, schat ik zo in …