Polders, tuin en Tour

Het begon er de laatste tijd misschien op te lijken, dat ik alleen nog een tuinblogger ben, maar zo ver is het gelukkig nog niet. De afgelopen dagen heb ik weer wat foto’s verzameld in het omringende polderland. Wetend, dat er voor zaterdag een fotokuier met Jetske op het programma stond, heb ik me vrijdag voorzichtig wat warmgelopen in de Jan Durkspolder. Vanuit de vogelkijkhut had ik een mooi zicht op fraai weerspiegelde wolkenpartijen …

Gistermiddag hebben mijn fotomaatje en ik voor het eerst sinds lang weer eens een fotokuiertje gemaakt in de Deelen. We hoopten er vooral juffertjes en libellen voor de lens te krijgen, en dat viel in tegenstelling tot 14 dagen geleden gelukkig niet tegen. Voordat we huiswaarts koersten, hebben we nog even een tussenstop gemaakt bij ‘het huis dat in lucht lijkt op te gaan’ …

Dus eh … na gedane inspanning is het goed rusten. Daarom zal ik vanmiddag vooral in de tuin te vinden zijn, of bij de Tour natuurlijk. Waarschijnlijk zelfs in de tuin met de Tour op de iPad naast me …

Maak er een mooie middag van!

Daar gaat ‘ie

Nadat hij met zijn wendbare ogen op steeltjes een inschatting had gemaakt van hetgeen hem in de afgrond te wachten stond, waagde de slak zich over de rand van het tafeltje …

Steeds verder schoof hij met zijn gespierde buik over de rand, tot hij uiteindelijk als een heuse steile wand acrobaat in de richting van de klimop kroop …

Uitgerekend op dat moment kwam Aafje thuis van haar zaterdagse boodschappenronde. Voordat ik in de gaten had wat er gebeurde, had ze de slak van de tafel geplukt. “Ik zie het al, jij hebt honger, hè …,” zei ze …

Alsof hij haar begreep, hief de slak zijn kopje even naar haar op. Daarna bracht Aafje hem met ferme tred naar een plekje waar hij zijn buikje vol kon vreten, zonder daarbij schade aan te kunnen richten … de gft-container …

Op weg naar de afgrond

Ooit, toen het nog eens twaalf dagen achtereen droog was … een week of drie geleden dus …

Er kroop een slak over de terrastafel. Moeizaam, bijna laverend, leek hij zijn weg te zoeken …

Met zijn niet meer in topconditie verkerende huisje ging hij traag, maar onstuitbaar op weg naar de afgrond …

  • wordt vervolgd