Weer en weekend hebben hun tol geëist.
Ik ben te moe om iets zinnigs te kunnen zeggen over het weekend in Drenthe, en ook om verslag te doen van de korte fotokuier met mijn fotomaatje. Op het eerste kom ik zeker nog terug, voor het tweede verwijs ik jullie door naar Jetske, zij zal daar vandaag of morgen vast wel iets van laten zien.
Ik ga eerst maar eens een uurtje plat om me als een pluisje zachtjes mee te laten drijven op de wind …
Terwijl de temperaturen in dit eerste weekend van mei in ons land zo ver oplopen, dat we ons met 26 tot 29 graden opnieuw even het warmste land van Europa mogen noemen, zitten wij een weekendje met kinderen en kleinkinderen op de Drentse hei….
Pepijn deed zich zaterdagochtend op het terras met veel plezier al vroeg tegoed aan een stuk ontbijtkoek. Tijmen en ik gingen op verzoek van Tijmen ons landgoed voor een weekendje op, allebei gewapend met camera …
Al babbelend liep Tijmen van bloem naar bloem, hij had de grootste pret en toonde na afloop zijn foto’s trots aan beppe en zijn ouders. We hebben afgesproken dat Tijmen bij de volgende logeerpartij zijn camera meeneemt, en dat hij en ik dan samen naar het bos gaan om te fotograferen …
De eerste libel – een smaragdlibel, zo werd mij later verteld – kreeg ik al op 18 april voor de camera. De waterjuffers lieten nog even op zich wachten, maar intussen heb ik ook daar een aantal van kunnen portretteren. Het onderstaande drietal heb ik dinsdagmiddag binnen 10 minuten kunnen kieken in het Weinterper Skar …
Het eerste exemplaar zat net aan de maaltijd, toen ik hem zag zitten. Hij was zo bereidwillig om even te tonen wat er op het menu stond, maar omdat zijn prooi wat onscherp in beeld kwam, kan ik er niet meer van maken dan dat het een vlieg was. Nou ja, als hij maar smaakte …
Enkele meters verderop zweefde de onderstaande kleurrijke gast rond te midden van een groot aantal soortgenoten …
Ik zal het wel nooit leren om ze allemaal van elkaar te onderscheiden en op de juiste wijze te benoemen, ik vind de foto’s belangrijker …
Toch meen ik in alle bescheidenheid heel voorzichtig te mogen opmerken dat de laatste van het trio een watersnuffel is …
Maar schroom niet om te corrigeren of aan te vullen. 🙂
Maandag schreef ik hier al dat de brede orchis (Dactylorhiza majalis) dit jaar wel erg vroeg in bloei staat in het Weinterper Skar. Maar ja, dat is niet zo gek na een aprilmaand, waarin de gemiddelde temperatuur in onze omgeving zo’n 5 graden boven het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 lag. Het leek mij in ieder geval een prima onderwerp voor een logje op Bevrijdingsdag …
Deze orchidee is in Nederland en België wettelijk beschermd en staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als vrij zeldzaam en sterk afgenomen. De voornaamste bedreigingen voor de brede orchis zijn de verdroging en vermesting van zijn biotopen. In sommige natuurgebieden, zoals het Weinterper Skar, wordt de grond kunstmatig schraal gehouden door na het maaien het gras af te voeren. Dankzij deze manier van werken kan de brede orchis hier elk jaar in mei-juni blijven bloeien …
Ik vind het elk jaar weer een feest om foto’s van deze schoonheid te maken …
Elders in het Weinterper Skar bloeit een nog zeldzamer plantje: het heidekartelblad (Pedicularis sylvatica). Het heidekartelblad staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen. De plant schijnt tot 25 cm groot te kunnen worden, maar zo groot heb ik ze nog nooit gezien. Over het algemeen houdt het met 5 tot 10 cm wel op, maar vaak halen ze dat niet …
Het bloemetje is bijzonder klein, om de afmetingen te omschrijven gaat het eerder om millimeters dan om centimeters. Om een idee te geven van het formaat van dit nietige bloemetje heb ik mijn aansteker er maar weer even naast gelegd. Nee, geen zorg, ik heb hem ter plekke niet gebruikt. Ook in het Weinterper Skar is het namelijk erg droog, sinds enige tijd geldt er dan ook een rookverbod …
Om de werkelijk prachtige bloemetjes te kunnen laten zien komt de Raynox DCR-250 Macro voorzetlens weer goed van pas. Die naam noem ik nog maar eens, omdat er nog regelmatig wordt gevraagd naar de lens die ik gebruik. Om daarover dan ook maar meteen volledig te zijn: de camera waarmee ik werk is de Canon PowerShot SX1 IS …
Terug nu naar het heidekartelblad. Mooi hè …
Maar het is wel weer zo’n plantje dat verloren dreigt te gaan als we met z’n allen niet heel zuinig omgaan met ons milieu en de laatste stukjes natuur die ons land nog rijk is. De gemeente Opsterland heeft ook voor het Weinterper Skar, dat deel uitmaakt van het beekdal Koningsdiep, in Den Haag de noodklok geluid voor de bezuinigingen op natuur …
Best mogelijk dat er volgende week nog een paar foto’s van deze kleine wonderen der natuur volgen. Dinsdag staat er weer een fotokuier met Jetske op het programma, en ik weet dat die elk jaar met veel plezier letterlijk en figuurlijk plat gaat voor al dit moois …
Nadat ik me vanochtend op het nieuws omtrent de dood van Osama Bin Laden had gestort en een paar weblogs had bezocht, had ik er vanmiddag behoefte aan om even uit te waaien. Dat was geen enkel probleem in de koude noordoosten wind. Gelukkig had ik vooraf de thermometerstand bekeken, en die gaf in ons tuintje slechts 12 ºC aan. Een extra dik vest was dan ook bepaald geen luxe. Om nog een beetje beschutting te vinden, besloot ik naar het Weinterper Skar te rijden. Bij Geertsines had ik gisteren gelezen dat de brede orchis daar weer tot bloei was gekomen, een week vroeger dan in 2009 en bijna twee weken vroeger dan vorig jaar. Maar dat is geen wonder na de record warme aprilmaand …
Het spreekt voor zich, dat ik me een tijdje uiterst voorzichtig heb opgehouden op de plek waar deze prachtige bloemen ook dit jaar het landschap weer kleuren. Dankzij zijn stevige bouw liet de brede orchis zich in de stevige windvlagen goed fotograferen. Ditmaal waren de wolken af en toe spelbreker. Toen ik de foto van het bovenstaande tweetal maakte, schoof er net weer een wolk voor de zon. Later in de week zal ik jullie wat zonniger plaatjes van de orchis voorschotelen, en ook nog een heel ander bloemetje dat op de Rode Lijst staat.
Nu wil ik jullie een scène tonen, die ik enige tijd later aantrof, toen ik even wat rondscharrelde langs de luw zijde van het struikgewas aan het zuidelijke pad …
Een spin had een zweefvlieg te pakken gekregen …
Omdat de wind hier hoegenaamd geen vat op de bladeren kreeg, kon ik de schranspartij goed bekijken en fotograferen …
Ik moest onwillekeurig even terugdenken aan het filmpje “Het juffertje en de zonnedauw“, dat ik vorig jaar bij de Mersken maakte. Dat filmpje maakt sinds enige tijd trouwens deel uit van de educatieve collectie van het Natuurmuseum Brabant, maar dit terzijde. De scène die ik vanmiddag aantrof, leende zich niet echt voor video. Daarvoor ging het allemaal wat te traag. Na een kwartier was dit de stand van zaken …
Hoe het precies in zijn werk gaat weet ik niet, maar het lijkt erop dat de spin zijn krachtige kaken steeds een stukje verderop in de zweefvlieg zet, om heb zo stukje bij beetje leeg te zuigen …
Tja, de een z’n dood is nu eenmaal de ander z’n brood. ’t Is wat sneu voor die zweefvlieg, maar spinnen moeten ook door de tijd …
Mijn dag was mede dankzij dit tweetal in elk geval weer goed. 🙂
Hield ik gisteren 10 van de 80 foto’s over die het bekijken waard waren, vandaag waren het er nog veel minder: 5 van de 173. Aafje ontdekte namelijke aan de buitenzijde van de schuttingdeur een nest met jonge spinnetjes …
Daar moest ik natuurlijk even van zien te profiteren, maar dat viel nog lang niet mee …
Die kleine achtpotertjes bleven namelijk maar bewegen en door elkaar heen krioelen …
Daarnaast eiste ook de wind zijn rol weer op, niet alleen door het nestje heen en weer te laten wiegen, maar ook door regelmatig het zonlicht dempende bladerdek opzij te duwen …
Desondanks ben ik wel weer tevreden over het resultaat van deze serie, waarin vooral de vrolijke kleur van de spinnetjes opvalt …
Sinds ik veertig jaar geleden met goed gevolg de lagere school heb afgesloten, heb ik eerlijk gezegd helemaal niets meer met Koninginnedag. In de jaren zestig was Koninginnedag een hoogtijdag met ’s ochtends een aubade bij het gemeentehuis en een grote optocht, die ’s middags werd gevolgd door een keur aan spelletjes. Sindsdien is Koninginnedag voor mijn gevoel verwaterd tot een dag waarop je struikelt over de vrijmarkten. Die waren nooit echt aan mij besteed, en de laatste jaren al helemaal niet …
Dat geschuifel door die drukte, dat is niets noor mij. Ik geef de voorkeur aan de rust van de eigen tuin vandaag. En laat daar nu uitgerekend vandaag de eerste oranje bloemetjes van het nagelkruid oftewel Geum Coccineum ‘Borisii’ tot bloei zijn gekomen …
Kijk, daar kan ik dan wel van genieten. Het is alleen jammer dat het hier de hele dag al zo hard waait, dat die bloemen continue op hun lange stelen heen en weer staan te zwiepen. Van de 80 foto’s die ik er zittend op mijn krukje van heb gemaakt, zijn er nog geen tien door de keuring gekomen …
De drie bloemetjes hierboven geven deze Koninginnedag toch de kleur die erbij hoort.
Afanja's Weblog 