Aan het begin van de zomer kleurden de aardbeien zo mooi rood …
En die zomerkoninkjes waren zo lekker met een toefje slagroom … hmmmm …
Nu moeten we het doen met de rood kleurende bladeren van de aardbei …
Vast een stuk minder lekker, maar toch ook wel erg mooi …
De mannen met de helikopter en de plaats waar in de wei gewerkt wordt, waarvan ik hier gisteren en eergisteren wat foto’s liet zien, bevonden zich aan de zuidzijde van het riviertje de Tjonger. Toen ik enige tijd later mijn weg vervolgde via de Tjongervallei, trof ik ook aan de noordzijde een niet alledaags tafereel aan …
In een weiland liep een kudde buffels, waarvan er vorige week nog eentje het regionale nieuws haalde. Speels, lenig en avontuurlijk als ze zijn, was het een paar buffels in de nacht van dinsdag op woensdag gelukt om zich onder het schrikdraad door te werken en aan de wandel te gaan …
Een 54-jarige inwoonster van Oudehorne zag ’s ochtends in alle vroegte in de duisternis te laat dat er een losgebroken buffel op de weg liep en reed tegen het dier aan, meldde de politie vorige week woensdag. De auto liep schade aan de voorzijde op, de buffel kwam er met enkele schrammen vanaf, aldus de eigenaar van het dier …
Het lijken me overigens net als koeien vriendelijke en goedaardige dieren. Met hun naar achteren gerichte horens lijken ze weinig kwaads in de zin te hebben, en ze zijn net zo nieuwsgierig als pinken …
Zodra een paar van de buffels zaterdagmiddag in de gaten hadden, dat er iemand in de berm stond te fotograferen, kwam het hele gezelschap al snel in volle draf op me af …
Het duurde dan ook niet lang of bijna de hele kudde stond samengedromd voor me. Het was maar goed dat er een sloot tussen mij en het weiland lag, anders had ik waarschijnlijk heel wat natte neuzen tegen de camera gehad … 😉
De buffelhouderij is in Fryslân overigens een relatief nieuwe tak in de veehouderij. De buffelmelk wordt in Zevenaar verwerkt tot mozzarella, een van oorsprong Italiaanse zachte kaassoort, die onder andere wordt gebruikt als pizzabeleg.
Nadat ik zaterdagmiddag had genoten van een kuiertje in het Weinterper Skar, heb ik een ritje gemaakt in zuidwestelijke richting. Onderweg zag ik op diverse plaatsen kleine groepjes spreeuwen in en boven de weilanden …
Ik heb er een paar foto’s van gemaakt, maar het stelde allemaal niet veel voor. Nee, dan de filmopnamen die ik in het voorjaar van 1994 heb gemaakt in de buurt van Jubbega. Toen was het letterlijk en figuurlijk zwart van de spreeuwen …
In de buurt van Ter Idzard zag ik ineens een helikopter opvallend laag over de landerijen heen en weer vliegen …
Toen ik de auto in de berm zette om die helikopter wat beter te kunnen bekijken, zette het toestel meteen koers in mijn richting …
Enkele ogenblikken later kwam het geheel in een heel ander perspectief te staan …
Er waren een paar mannen bezig met een radiografisch bestuurbare helicopter …
Nog weer even later werd het toestel veilig aan de grond gezet …
Voor mij was dat het sein om mijn weg te vervolgen. Ik was intussen in de buurt van de plaats waar ik in september wat foto’s had gemaakt van opvallend werk in de wei. Dit was een mooie gelegenheid om eens te bekijken of daar intussen te zien was wat die werkzaamheden inhielden …
Wordt vervolgd.
Omdat ik gistermiddag niet alleen in het Weinterper Skar ben geweest, maar ook nog een aardig autoritje en een kuiertje elders heb gemaakt, doe ik het vandaag maar weer even rustig aan …
Dat is en was overigens helemaal geen straf, want op deze stralende zondagmiddag is er in en rond ons tuintje ook genoeg te zien en te fotograferen …
Vooral bij de klimop is het met dit weer nog steeds een komen en gaan van insecten …
Rond half twee heb ik een klein kwartiertje met de camera rondgescharreld bij de klimop aan de buitenkant van de schutting …
Als je bedenkt dat ik bij eerdere sessies deze maand de wesp en de atalanta er al heb gefotografeerd, was het vandaag weer een mooie score …
Aan het begin van deze stralende najaarsmiddag heb ik een fotokuiertje gemaakt in het Weinterper Skar. Het bos kleurt nog goeddeels groen, maar hier en daar verschijnen toch de eerste herfsttinten …
De dobbe lag er vrijwel rimpelloos bij, zodat de kalende bomen aan de andere kant mooi op het oppervlak werden weerspiegeld …
Bij het bankje overheersen de herfstkleuren, maar desondanks was het er goed toeven in het najaarszonnetje …
Een herfstblad toonde in het zonnetje mooi zijn nerven …
Op een ander herfstblad streek een heidelibel neer …
Nee, ik ben niet echt een liefhebber van de herfst. De steeds vroeger invallende duisternis, de lagere temperaturen, de grijsheid en het vocht doen me vaak geen goed. Toch heeft het najaar ook zo zijn lichtpuntjes. Neem nu buizerds … De hele zomer zie je ze eigenlijk alleen maar vliegen dan wel zweven, maar zodra het herfst is, kun je ze ineens weer langs de kant van de weg op een paal zien zitten. Zo ook gistermiddag …
Terwijl ik vanaf De Leijen via de kleinst mogelijke landweggetjes in de richting van Earnewâld reed, zag ik onderweg een prachtige witte buizerd op een straatlantaarn zitten …
Behoedzaam liet ik de auto uitrollen, waarna ik eerst een foto door de voorruit heb gemaakt. Daarna heb ik het raampje naar beneden laten zoeven en heb ik mijn camera voorzichtig uit het geopende raam gestoken …
Tot slot lukte het me ook nog om de auto een paar meter vooruit te laten rollen zonder de buizerd te storen. Nadat ik de derde foto had gemaakt, was het uit met de pret, omdat ik opzij moest voor een passerende auto …
Met reeën is het al weinig anders. Gedurende de zomer laten ze zich hoegenaamd niet zien, maar zodra de maïs van het land is, verschijnen er ook ineens weer reeën in beeld …
Terwijl ik in de buurt van Earnewâld stapvoets over de Bolderen reed, zag ik een paar reeën, die tussen de weg en het rietland stonden te grazen, attent als altijd …
Zo lang ik af en toe dit soort cadeautjes gepresenteerd krijg, kom ik die donkere en natte herfst wel weer door. Maar ik kijk wel alvast uit naar het echte winterweer, want dat heb ik toch liever …
Vanmiddag heb ik een heerlijke kuier gemaakt in De Deelen. Ik heb me er toe moeten zetten om zo ver te komen, want ik ben doodmoe, maar daar wil ik met dit mooie najaarsweer eigenlijk niet aan toegeven. Daar komt nog bij, dat Aafje morgen de auto nodig heeft, dus dan komt er niet van. Met een paar pauzes op een bankje was, het knabbelend op een stukje zoethout, allemaal net te doen.
Een paar van de landschapsfoto’s laat ik morgen zien in het kader van Skywatch friday, maar voor de sfeer zet ik er toch even een plaatje van een van de petgaten bij. De berken die het petgat omzomen hebben hun blaadjes al laten waaien …
De rest van dit logje komt ten goede aan de vliegenzwam. Ik ga maar zelden op zoek naar paddenstoelen, maar als ik min of meer toevallig een mooi exemplaar op of naast mijn pad aantref, dan gaat die meestal toch wel even op de foto …
Vandaag viel die eer onder andere te beurt aan tweetal paddenstoelen. Een klein exemplaar, dat nog bezig was om zich boven de grond uit de worstelen, en een wat grotere, die een stukje verderop aan de voet van een paar berken stond …
Ik had er vanmiddag elders ook al een paar gezien, maar die waren al goeddeels aangevreten. Dit exemplaar was nog mooi fris van kleur en rondom puntgaaf …
Niet alleen van boven, maar ook van onderen was hij met het strakke lijnenspel van zijn fijne plaatjes het bekijken zeker waard …
