Het was vanochtend zo waar droog hier, en dus heb ik weer eens een tijdje met de camera in de tuin rond gestruind. Het meeste interessante onderwerp dat ik op mijn pad aantrof, was de larve van een lieveheersbeestje …
Zowel de larve als het volwassen lieveheersbeestje eten heel veel bladluizen, het volwassen diertje eet wel 100 bladluizen per dag. Iedere bladluis die het lieveheersbeestje tegenkomt staat op het menu. Zo eten ze verschillende soorten en hebben ze een gevarieerd kostje …
Omdat deze kleine veelvraat geruime tijd op een geschikt plekje bleef rond scharrelen, heb ik ook nog maar even een ruim twee minuten durend filmpje van het beestje gemaakt. Zoals gebruikelijk is het weer een HD-filmpje, zodat het op volledig scherm bekeken kan worden …
Een mooier slot van ons weekendje op Landgoed de Merelhof had ik me niet kunnen wensen. Rond 18:00 uur zag ik zondag op de buienradar dat er boven Duitsland een actieve bui verscheen, die koers zette richting Ruinen. Rond 20:00 uur zag ik de tot grote hoogte opbollende wolkenmassa verschijnen …
Dat was het moment om me met stoel, camera, statief en koffie te nestelen aan de noordkant, zijnde de achterkant van ons weekendhuis. Het werd een van de meest fotogenieke weerverschijnselen die ik tot nu toe heb kunnen fotograferen. Wat een mazzel, dat dit gebeurde op het moment dat ik rondom ruim zicht had …
Het was echt enorm fascinerend wat er allemaal in die wolkenmassa gebeurde. Op verschillende momenten zag ik zogenaamde pileus-wolken verschijnen. De pileus is een gladde wolk die soms te zien is bovenop cumuluswolken. Een pileus ontstaat wanneer er in de wolken krachtige verticale luchtstromingen ontstaan die een vochtige laag boven de top van een wolk omhoog duwen en daarmee condensatie geven. De vochtige laag is zelf stabiel, ook na condensatie, en daarom heeft pileus een glad uiterlijk. De wolk vormt zich en verdwijnt zeer snel. De groeiende cumulus groeit er snel in en doorheen …
Omdat de camera nu toch op het statief zat, en ik er behaaglijk bij kon blijven zitten, heb ik behalve een uitgebreide fotoserie ook nog 4 videoshots van in totaal 14:37 minuten gemaakt van de wervelende wolkenmassa. Om die wervelingen goed te laten zien, heb ik dat kwartiertje teruggebracht tot 1 minuut en 13 seconden. Het is een HD-filmpje, dat het best tot zijn recht komt op volledig scherm. Geniet ervan …
Op weg terug naar huis heb ik maandagmiddag nog even een tussenstop gemaakt bij de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder.
De meeste vogels zaten een eind bij de vogelkijkhut vandaan, maar dichterbij scharrelde een foeragerende kievit rond. Die heb ik een tijdje gevolgd om wat video-opnamen te maken. Let vooral op het trillende pootje, waarmee hij zijn prooien (wormen, larven, insecten) in de modder in beweging brengt, waarna hij ze vliegensvlug naar binnen werkt …
Het is, omdat er hier en daar nog een narcis in ons tuintje staat te bloeien en omdat de frisgroene bladeren van de hosta’s puntig en fier naar de hemel reiken, anders zou je gaan denken dat het volop herfst is. Het weer doet sinds eind maart allerminst aan lente denken. De afgelopen Paasdagen waren een stuk kouder dan de laatste Kerst. Tijdens de Kerstdagen van 2011 liepen de temperaturen in ons tuintje uiteen van 6,5 ºC tot 11,7 ºC, de gemiddelde temperatuur kwam uit op 9,2 ºC. Tijdens de afgelopen Paasdagen liepen de temperaturen hier uiteen van -0,8 ºC tot 10,2 ºC, de gemiddelde is uitgekomen op 6,4 ºC. Kortom: het was met Pasen bijna 3 graden kouder dan met de Kerst.
Dat het ondanks het tegenvallende weer toch echt voorjaar is, werd duidelijk toen ik op Eerste Paasdag ’s middags tijdens een zonnig moment even in de tuin rondscharrelde. De duiven die al enkele jaren onze hazelaar als broedplaats hebben uitgekozen, zaten heerlijk te tortelen op de nok van het huis van de achterburen. Zoals (vrijwel) altijd had ik de camera bij de hand, zodat ik even een videootje van een minuutje kon schieten …
Het filmpje is in de hoogste kwaliteit opgenomen en kan dus op volledig scherm worden weergegeven …
Tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe camera kwam ik op internet uiteindelijk uit op twee camera’s die mogelijk aan mijn verwachtingen en vereisten zouden kunnen voldoen. Toen ik vorige week woensdag nog steeds dubbend en wikkend en wegend in de winkel stond, maakte de verkoper het me ineens een stuk makkelijker: welke van de beide camera’s ik ook zou kiezen, als ik niet tevreden was, zou ik hem altijd binnen twee weken nog mogen omruilen voor de andere …
En dus stapte ik een halfuurtje later de winkel uit met de Canon Powershot SX50 HS. En dat was niks te vroeg, want ’s avonds kreeg ik een telefoontje van één van de riettelers in wiens opdracht ik nog steeds bezig ben met een film over het werk van de rietsnijders in De Weerribben. Hij zou graag willen dat ik zaterdagmiddag naar het rietland kwam om de laatste opnamen te maken …
Het grootste deel van het rietland was intussen al kaalgeschoren, en overal lagen bossen riet te drogen. Dankzij het voor de rietsnijders gunstige winterweer met vanaf half januari weinig sneeuw en veel ijs, lagen de mannen bijna een maand voor op schema …
De laatste afvalresten, de zogenaamde ruigte, was her en der op bultjes verzameld en werd door één van de rietsnijders in brand gestoken. Dat legitiem vuurtje stoken (nog wel …) is toch wel een van de aantrekkelijke kanten van het werk, lijkt me, maar daar kwam ik niet voor …
Er moesten nog wat opnamen gemaakt worden van één van de rietmaaiers, daarbij gaat het niet om de maaier die voor op een tractor is gemonteerd, want die heb ik vorig jaar al uitgebreid in beeld genomen …
Nee, het gaat om de handmaaier, die hieronder in de verte te zien is, terwijl hij zich een pad baant door één van de laatste stukken rietland die nog gemaaid moesten worden …
In gezelschap van de trouwe hond van één van de rietsnijders, die altijd met de baas naar het werk gaat, wacht ik rustig in het zonnetje en in de nog frisse wind op de terugkomst van man en maaier …
Kijk, daar komt hij weer aan, dat komt mooi uit, want nu kan ik jullie nog mooi even een videosnippertje laten zien van de SX40 HS …
Binnenkort nog wel het een en ander over mijn nieuwe camera, maar de eerste resultaten zijn veelbelovend.
De mensen die hier (vrijwel) dagelijks even om het hoekje kijken, zullen zich herinneren, dat ik half januari samen met mijn maat Johan onder andere een fotosessie heb gehad op de oever van het Tjeukemeer. De foto’s die dat heeft opgeleverd, zijn voor een deel hier en hier te zien. Tot zo ver niets aan de hand …
De rijen met paaltjes waren in combinatie met het zacht golvende water ook wel interessant voor wat video-opnamen, maar we hadden geen van beiden een statief meegenomen. Omdat ik wel mijn ca. 10 cm hoge flexibele driepootje bij had, plaatste ik dat met mijn camera erop op het talud. Een paar maal verplaatste ik het geheel wat en zoomde ik waar nodig wat in of uit. Ook dat verliep allemaal prima, totdat ik uiteindelijk behoedzaam neerknielde om camera en ministatief weer op te pakken …
Net toen ik mijn camera vastpakte, schoot mijn linkervoet onder me weg, omdat ik hem blijkbaar net op een ijzig stukje asfalt had neergezet. Ik viel op mijn gat en gleed angstwekkend dicht naar het water toe, gelukkig kon Johan me nog net letterlijk en figuurlijk in mijn kraag grijpen om erger te voorkomen. Op mijn beurt kon ik nog net op tijd mijn camera weer grijpen, voordat die te water zou raken. Afgezien van een paar vlekken in mijn broek en jas, en een geschaafde linkerhand leek de schade in eerste instantie alleszins mee te vallen. We konden er wel om lachen, want we zijn allebei wel wat gewend als het om soortgelijke ongelukjes gaat … 😉
Pas enige dagen later ontdekte ik tot mijn schrik, dat er op alle foto’s die ik sindsdien had gemaakt, en waarop een egaal vlak zoals b.v. een strakblauwe lucht te zien was, een vrij grote donkere vlek zat. In eerste instantie dacht ik dat er wellicht een vlek op de lens zat, maar omdat poetsen geen effect had, heb ik me maar tot een deskundige gewend. Die kwam tot de conclusie dat de sensor waarschijnlijk beschadigd was geraakt bij de val van de camera, en dat reparatie wel eens duurder zou kunnen zijn dan de aanschaf van een vervangende camera …
De vlek was op veel foto’s vrij makkelijk weg te poetsen, maar met video’s lukte dat helaas niet. Ondanks enkele minpuntjes zoals de toch wel grote ruisgevoeligheid, heb ik in de afgelopen 2,5 jaar toch veel plezier van de Canon Powershot SX1 IS beleefd. Vele honderden foto’s en tientallen filmpjes heb ik er mee kunnen maken. Nu ik er geen strakke video-opnamen meer mee kan maken, is het doek helaas gevallen voor deze trouwe metgezel. De video “Oan’e Tsjûkemar” (Aan het Tjeukemeer) is dan ook de laatste bezienswaardige video die ik met de Canon Powershot SX1 IS heb kunnen maken. Ik zou zo zeggen, ga er maar eens even lekker voor zitten (voor het beste resultaat wel even inschakelen op de hoogst mogelijke kwaliteit)…
Net nu de ijsvloer lekker begon te groeien, heeft het sneeuwfront dat vanochtend over Fryslân trok een 5 tot 10 cm dikke isolerende deken over het ijs gedrapeerd. Dat is slecht voor de ijsgroei. Maar wat misschien nog erger is, de sneeuw maakt ook het probleem van de (verborgen) windwakken nog wat groter, omdat die nu helemaal niet meer te zien zijn. De sneeuw van vandaag heeft het er al met al niet beter op gemaakt.
Voorlopig is er dan ook nog geen zicht op een Elfstedentocht: veel meer dan wakschaatsen (ff klikken voor een lachfilmpje) zit er op de meeste plaatsen niet in …
Maar niet getreurd, er kan morgen veilig geschaatst worden in de Jan Durkspolder tussen Oudega en Earnewâld. Omdat de familieschaatstocht hier helemaal over ondergelopen land voert, konden de vrijwilligers van ijsclub “Lyts Begjin” uit Earnewâld vandaag met groot materieel het ijs op om de baan te vegen. Het schijnt er prachtig bij te liggen.
Rekent u morgen niet op een (foto)verslag mijnerzijds van dit bjusterbaarlike barren (wonderbaarlijk gebeuren). Naar verwachting zullen er vele duizenden deelnemers op af komen, en die moeten allemaal hun auto ergens kwijt, zodat er waarschijnlijk een flink stukje gelopen moet worden naar het ijs. Daar wilde ik me maar niet aan wagen, er valt elders ook vast wel wat te zien en te fotograferen.
Afanja's Weblog 