28 februari, de laatste dag van de meteorologische winter. Een mooie dag om de foto’s te publiceren van het enige ijs dat ik dit jaar in het buitengebied heb gemaakt …
In de nacht van 11 op 12 januari had het een graadje gevroren. Meer ook niet, maar het was genoeg om in de luwte van de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder een heel dun vliesje ijs op het water te leggen …
Op de bovenstaande foto’s lijkt het bijna alsof het zachtjes motregent, maar door wat in te zoomen wordt duidelijk dat het toch echt ijs was …
Heel zacht deinde het flinterdunne laagje ijs op het water op en neer. Dat had ik mooi kunnen laten zien door er een filmpje van te maken, maar dat bedacht ik me pas toen ik alweer thuis was …
Nou, reken maar! Maar gelukkig niet bij ons. De schutting van één van de buren werd meteen bij de passage van storm Dudley op woensdagavond al geveld. Sindsdien ligt hij horizontaal gestrekt in de tuin. Uitgerekend die schutting werd in juni 2015 ook al eens geveld door een windhoos of een valwind …
Verder gingen er in de buurt aan verschillende kanten enkele bomen plat. Bij ons bleef het beperkt tot het regelmatig buiten zijn oevers treden van de vijver. Tijdens de zware buien stond er al snel een paar centimeter water op een flink deel van het terras …
Maar ja, dat is ook wel een beetje eigen schuld. Op ons verzoek heeft mijn meest handige zwager de afvoer van het regenwater vanaf het dak veranderd. Het water loopt daar nu via het dakje van het fietsenhok naar onze regenton. Wanneer de ton vol is, gaat het water via een ondergrondse overloop naar de achterkant van de vijver …
Onder normale omstandigheden gaat dat lang goed, maar bij de stormbuien van de afgelopen dagen loopt het nieuwe waterafvoersysteem tegen zijn grenzen. Zodra de vijver vol is, loopt het overtollige water het terras op, om zich daar te verzamelen in het zuidoostelijke kwadrant van het terras. Na enige tijd wordt een kleine verhoging aan de zuidkant van het terras overwonnen. Vanaf dat moment loopt het water langzaam over het paadje naar achteren. Waar het paadje bijna aan het eind van de tuin een bocht naar links maakt, vormt zich een grote plas. Als ook dat spaarbekken gevuld is, zoekt het water zich een weg naar de schuttingdeur. Daar loopt het vervolgens door de steeg naar de gemeentelijke regenwaterafvoer enkele meters verderop …
Uiteindelijk raken we het overtollige water dus wel kwijt, maar vanuit praktisch oogpunt is een ingreep op termijn wel het overwegen waard. Kijkend naar het leven in de vijver kan het vanuit oogpunt van natuur en milieu echter bijna niet beter functioneren dan op de huidige manier. De waterplanten tieren welig, en er hangen nu al twee dikke kikkers in de vijver rond …
Ook op grotere schaal valt het niet mee om het overtollige regenwater kwijt te raken. Daarom is het aloude Woudagemaal bij Lemmer weer onder stoom gebracht. De Leeuwarder Courant plaatste zojuist een filmpje over de werking van dit geweldig mooie stuk stoomtechniek:
Vandaag neem ik jullie mee op het tweede deel van mijn sneeuwwandeling in de Ecokathedraal in februari 2021. We beginnen bij de grote tegelwand ergens halverwege de Ecokathedraal, die met de mooie witte cirkels meteen de aandacht trekt. Daar vandaan gaan we door een mengeling van met sneeuw bedekte bouwwerken en natuur naar het hoogste en verste deel van de Ecokathedraal …
Vandaag is het precies een jaar geleden dat we de mooiste winterdag van 2021 hadden. Een week lang lag er al een mooie laag sneeuw en er kon zelfs enkele dagen op ijsbanen en ondergelopen weilanden geschaatst worden …
Zodra de wegen weer goed berijdbaar waren, ben ik die week naar de Ecokathedraal bij Mildam gereden. Want als er sneeuw ligt, toont de Ecokathedraal zich in mijn ogen vaak op zijn mooist. Ik heb er een heerlijk lange fotokuier gemaakt, zeker één van de mooiste van vorig jaar …
“Ho …, even stoppen, ik zie een prachtige bijzon!”
Dat was echter makkelijker gezegd dan gedaan. We waren na ons bezoek aan de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder net in de auto gestapt om huiswaarts te rijden. Veel smaller dan de Geau worden zelfs plattelandswegen echter niet gemaakt. En ook de bermen hebben er een minimale breedte met aan de andere kant een diep liggende sloot …
Desondanks wist Jetske de auto kundig manoeuvrerend veilig aan de kant te krijgen. Omdat het een mooie stabiele bijzon was, hadden we vervolgens alle tijd om wat foto’s te maken. Het was de afsluiting van opnieuw een mooie en gevarieerde dag met mijn fotomaatje …
Terug naar het eerste ritje dat mijn fotomaatje Jetske en ik dit jaar samen maakten. Nadat we eerder al ganzen, reeën en smienten hadden gespot, zijn we intussen aangekomen in de rietlanden ten noorden van Earnewâld …
Imposante wolkenluchten trokken aan de noordelijke horizon over Leeuwarden en omgeving …
De rietpluimen wiegden gestaag in de wind heen en weer …
Zon, wind en wolken wierpen samen een mooi, voortdurend veranderend licht over het wuivende riet …
