Enigszins tegen beter weten in hoopte ik ten noorden van Marrum het ‘Tempeltje van Ids’ op een smetteloos witte dijk aan te treffen, daarvoor lag de dijk echter teveel in oost-west richting, waardoor alle sneeuw er door de oostenwind was weggeblazen …

Het Tempeltje is in opdracht van Wetterskip Fryslân ontworpen door de Friese beeldend kunstenaar Ids Willemsma ter gelegenheid van de afronding van het op deltahoogte brengen van de Friese zeedijken in het kader van de landelijke Deltawerken. Het kunstwerk werd op 6 oktober 1993 onthuld door de toenmalige Commissaris der Koningin Hans Wiegel …

Het Tempeltje wordt gedragen door twaalf pilaren, die de twaalf Nederlandse provincies voorstellen. Bovenop de stalen pilaren ligt een dak, waar 200 ton klei op is aangebracht, dat begroeid is met hetzelfde gras als de zeedijk. Het Tempeltje heeft de hoogte van de oude zeedijk  …

Als je dan toch aan de voet van het Tempeltje staat, dan moet de trap natuurlijk wel even worden beklommen om vanaf de dijk even te kunnen genieten van het uitzicht over het buitendijkse land …

Om te voorkomen dat de schapen, die de dijk gedurende een groot deel van het jaar begrazen, het Tempeltje in bezit nemen, is het bouwwerk omgeven door een hek dat in de sneeuw extra opvalt …

Op een mooie dag in voorjaar of zomer lopen er koeien, paarden en schapen te grazen in het buitendijkse land en kun je tot aan Ameland over het Wad kijken. Op deze winterdag lag het besneeuwde landschap er stil en verlaten bij en reikte het zicht een stuk minder ver …

Hier zie je het landschap in zijn meest pure vorm, teruggebracht tot wat lijnen en vlakken. Lang heb er ik ditmaal niet van genoten, want de noordoostenwind blies de vrieskou dwars door mijn broek heen …

Als we ons omdraaien naar ‘het oude land’, dan zien we tussen de pilaren door in de verte vaag een aantal windturbines staan. Daar nemen we morgen nog even een kijkje …