Het noorden, en dan vooral het noordoosten van Fryslân is één van de krimpregio’s van ons land …
Dat is ook het geval langs de Nieuwebildtdijk, waar her en der vervallen schuurtjes staan …
Een leegstaand arbeidershuisje aan de voet van de deltadijk …
Een verlaten boerderij …
We nemen nog even een kijkje bij het Wad bij Zwarte Haan …
Two weeks ago I made a ride to the most northern part of the Netherlands …
Aan het eind van de Nieuwebildtdijk bevindt zich bij Zwarte Haan aan de buitenzijde van de dijk een uitzichtpunt (Google Maps) …
At the end of the raod there’s a viewing platform at the outside of the levee (Google Maps) …
Hoe verder je het plateau op loopt, hoe dichter je bij de Waddenzee komt …
The further you walk on the viewingpoint, the closer you come to the Waddensea …
Aan het eind van het plateau heb je een mooi zicht over het Wad, met in de verte het eiland Ameland …
At the end of the viewingpoint you get a clear view over the Waddensea, in the distance you can see the island Ameland …
Door even in te zoomen wordt de karakteristiekeroodwitte vuurtoren van Ameland zichtbaar …
When I zoom in, you can see characteristic red and white lighthouse of the island …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...
Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!
Zodra ik bij Zwarte Haan over de kruin van de dijk kon kijken, stond ik oog in oog met een paar schapen. Lang duurde dat niet, want al snel wendden ze hun blik weer af om door te gaan met datgene daar ze mee bezig waren: grazen …
Even liet ik mijn blik in oostelijke richting over de Waddenzee en het buitendijkse land glijden. Zo ver het oog reikte stonden er her en der schapen op de dijk te grazen …
In de verte stonden paarden te grazen in het buitendijkse land …
Toen ik me naar het westen richtte, zag ik een stukje verderop twee objecten staan, die er twee jaar geleden nog niet stonden …
Het betreft een tweedelig monument ter nagedachtenis aan de Friese PvdA-politica Anita Andriesen. Anita Andriesen was een politica naar mijn hart, zo rood als een kreeft en altijd recht door zee. Ze was gedeputeerde voor de PvdA in de provincie Fryslân en heeft veel voor de provincie betekend, maar ook zeker voor de gemeente het Bildt. Als geboren Bilkert was ze trots op haar gemeente en dit droeg ze ook uit waar het maar kon, bijvoorbeeld door in het jaar van het Bildt-500 (2005) zo veel mogelijk in het openbaar Bildts te spreken. Anita Andriesen overleed op 3 december 2008 op 51-jarige leeftijd op een steenworp afstand hier vandaan, in haar woonplaats Oudebildtzijl, aan de gevolgen van kanker …
Het monument bestaat uit twee roestvrij stalen banken met een lengte van 7,5 m, die zijn ontworpen door de architect Gunnar Daan. De ene bank biedt uitzicht over het Bildtse land en de andere bank over het Wad. Op de eerste bank staan Anita’s naam en haar geboorte- en overlijdensjaar. Op de tweede bank staat de titel van het provinciale streekplan ‘Om de kwaliteit fan de romte’, dat goeddeels aan Anita’s brein was ontsproten. Het monument moet dienen als ontmoetingsplek. Vanaf de dijk bij Zwarte Haan uitkijken over de Waddenzee en het Bildt, dat deed wijlen politica Anita Andriesen graag. Een monument ter nagedachtenis aan haar stelt mensen in staat hetzelfde te doen. De locatie Zwarte Haan was daarom in overleg met de familie een logische keuze …
Voor Aafje en mij had deze plek al sinds 2001 een bijzondere betekenis, omdat hier de as is uitgestrooid van een lieve vriendin, die net als Anita Andriesen op veel te jonge leeftijd aan kanker is overleden. Nu deze prachtige banken met dat heerlijk weidse uitzicht er staan, zal ik er ongetwijfeld nog wel eens vaker even wat gaan zitten mijmeren … over Anita, over Jezien, over de kwaliteit van de ruimte of de zin van het bestaan … Kortom: het is een geweldige plek om eens heerlijk wat weg te mijmeren …
Op het ritje langs de noordwestelijke Friese Waddenkust zijn we via de Oude- en de Nieuwebildtdijk intussen terecht gekomen bij Zwarte Haan (kaartje Google Maps). Noordelijker kunnen we hier niet komen zonder natte voeten te krijgen …
Volgens verschillende bronnen is de naam Zwarte Haan ontstaan uit de oorspronkelijke Friese benaming ‘Swarte hoarne’ of ‘harne’. Dit betekent ‘Zwarte hoek’. Later is ‘hoarne’ verbasterd tot ‘hoanne’ wat Fries is voor ‘haan’. Een nabij gelegen boerderij heet nog steeds de ‘Swarte Harne’, terwijl een gerenommeerd restaurant aan de voet van de zeedijk de naam ‘Zwarte Haan’ draagt. Plaatselijk wordt Zwarte Haan wel het begin van de wereld genoemd, omdat de Nieuwebildtdijk er begint. Tot de Tweede Wereldoorlog voer hier de veerdienst tussen het vaste land en Ameland …
Zojuist ontdekte ik, dat ik precies twee jaar geleden ook een logje over Zwarte Haan heb gepubliceerd, maar gelukkig zag het er aan de landzijde van de dijk heel anders uit dan in augustus 2010. Om te beginnen zijn er een hek en een paar grote kooien met stenen geplaatst. Tussen die kooien bevindt zich een draaihekje, dat fietsers en voetgangers toegang geeft tot de dijk. Op de kooien zijn verschillende informatiepanelen en een soort herinneringsplaquette voor de Friese politica Anita Andriesen (1957-2008) aangebracht, daarover morgen meer …
Het beeld ‘De Slikwerker’ staat nog steeds stevig op zijn voetstuk halverwege de dijk. Het bijbehorende informatiepaneel, dat tot vorig jaar naast het beeld op de dijk was aangebracht, heeft intussen een plekje gekregen op één van de kooien met stenen …
De tekst op dit bord is niet opgesteld in het Fries of het Nederlands, maar in het Bildts. De streek waar we hier zijn, heet ‘Het Bildt, deze naam verwijst naar het ontstaan van het land hier als aangeslibd op ‘opgebild’ land. Het waren vooral dijkwerkers uit Zuid-Holland die vanaf 1505 dijken bouwden rond Het Bildt. De nakomelingen van deze Zuid-Hollanders vermengden hun taal met het Fries. Daarom is het Bildts dat hier gesproken wordt in feite een Hollands dialect …
Op de dijk bij Zwarte Haan staat ‘De Slikwerker’, een bronzen beeld van een landwerker ter ere en nagedachtenis aan de mannen die Het Bildt hebben ingepolderd. Met niet meer dan schop en kruiwagen werden de Oude- en Nieuwebildtdijk aangelegd en werden de polders drooggelegd …
Zo, genoeg informatie eerst. Het wordt tijd om de dijk weer eens te beklimmen. Behalve dat je er een heerlijk weids panorama over het Wad krijgt voorgeschoteld, valt er ook bovenop de dijk wat nieuws te zien. Maar wel voorzichtig, want zoals op de borden te zien is, mag er hier maar bar weinig … 😉
Zodra we Firdgum (kaartje Google Maps) achter ons hebben gelaten, komen we tussen de goudgele graanvelden terecht …
Graan, aardappelen en bieten zijn de belangrijkste producten die hier worden verbouwd …
Bij de aanblik van al die korenhalmen moet ik onwillekeurig denken aan het pak Brinta van vroeger …
Pas waar de zeedijk oprijst, eindigen de rijke graanvelden …
Van bovenaf gezien vormen sporen altijd wel ergens een tekening in het graan …
De warmere en eindelijk eens wat langer durende droge periode rond half augustus wordt waar mogelijk benut om de oogst binnen te halen …
Combines, tractoren en wagens rijden af en aan om het graan te oogsten en af te voeren …
En voort gaat het weer over de stoffige en winderige vlakte …
Tussen graanvelden en weilanden door gaan we gaan op naar Zwarte Haan, helemaal aan het eind van de Nieuwe Bildtdijk, tegen de zeedijk aan …
Eigenlijk had ik het weeroverzicht over de maand juli laten liggen tot een regenachtige augustusdag, maar dat is inmiddels een achterhaald verhaal. In de eerste week van augustus hadden we weliswaar te maken met zes dagen met regen, maar toen ik vanaf 1 augustus begon aan een uitgebreide serie blogs over de Waddenkust in het noordoosten van de provincie Fryslân, kwam ik aan dat weeroverzicht van juli niet meer toe. Tja, en na die eerste regenachtige week liet augustus zich van zijn zomerse kant zien, en daar moest ik natuurlijk ook van profiteren …
Nu we voor het eerst sinds lange tijd weer eens in een tropisch warm weekend zitten, is het ’s middags en aan het begin van de avond binnenshuis koeler dan op het terras, en dat geeft mij mooi de kans om de weercijfertjes van juli te ordenen in de nog steeds relatief koele woonkamer. Daarbij passeert in elk geval een aantal foto’s die vanwege het donkere en waterige karakter wellicht enig verkoelend effect teweeg kunnen brengen …
In juli werd het wat kwakkelende begin van de zomer in juni rustig voortgezet. Na een droge en qua temperatuur aangename start werd juli toch vooral een natte maand. Gemiddeld viel er volgens het KNMI in juli over het land 111 mm neerslag. Dat is ruim boven het langjarig gemiddelde van 78 mm. Door het buiige weer waren de lokale verschillen echter zeer groot. De minste neerslag viel er op KNMI station Nieuw Beerta, 75 mm, de meeste neerslag viel in de regio Amsterdam, met lokaal ca. 200 mm …
Hoewel de zwaarste buien volgens de Buienradar regelmatig vlak bij ons langs trokken, is er in ons tuintje in juli toch nog 150 mm regen gevallen, tegen normaal ca. 70 mm. Op diverse plaatsen gingen de buien gepaard met onweer, op 5 juli werden in Nederland 24.000 bliksemontladingen geregistreerd. Bij ons bleef het vrijwel steeds beperkt tot een enkele donderslag of wat gerommel in de verte …
Juli kende met een maximumtemperatuur van 13,7 ºC op de eerste dag van de maand een koude start. Daarna liep de temperatuur snel op en volgden er op 4 en 5 juli twee zomerse dagen met een maximumtemperatuur boven de 25 graden. Al snel vielen de temperaturen echter weer terug en bleef het maximum dagenlang steken onder de 20 graden …
In de laatste week van de maand kon ik in ons tuintje opnieuw een paar zomerse dagen noteren, daardoor werd de gemiddelde temperatuur uiteindelijk nog opgekrikt naar 16,2 ºC. Daarmee viel de gemiddelde temperatuur in juli in ons tuintje 0,3 ºC lager uit dan het langjarig gemiddelde van 16,5 ºC over de periode 1971-2000. Daarmee mogen we helemaal niet klagen, want vorig jaar bleef de gemiddelde temperatuur in juli steken op een schamele 15,3 ºC …
Uiteindelijk heb ik in ons tuintje 15 warme dagen (maximumtemperatuur van 20 ºC of hoger) kunnen noteren, waarvan 5 zomerse dagen (maximumtemperatuur van 25 ºC of hoger). Normaal zijn dat er respectievelijk 18 en 6. Tropische dagen hebben zich hier in het noorden in juli niet voorgedaan. Maar het was niet alleen maar treurnis, want ik heb in juli toch een paar maal wat pinken kunnen fotograferen die de koelte opzochten. Dat zullen ze nu ongetwijfeld ook doen, want het is met op dit moment 31,9 ºC op de thermometer wel erg warm …
We pakken de draad weer op waar hij gisteren is blijven liggen, bij de boerderij aan de Alddyk 2 (kaartje Google Maps) …
Vanaf het erf hebben we zicht op een oude schuur, die net aan de andere kant van de coupure tussen de dijken staat …
Door op de oude dijk te klimmen, krijgen we een ander perspectief te zien …
Vanaf deze plek heb ik ook de abstracte landschappen gefotografeerd, die ik hier zaterdag liet zien. Het kan ook net wat minder abstract …
De voortdrijvende wolken zorgen in nauwe samenwerking met de zon voor een mooi lichtspel over het polderland …
Een stukje verderop beklim ik de dijk nogmaals …
Hier heeft het grasland plaats gemaakt voor graan zo ver het oog reikt …
Terwijl schapen op de achtergrond de nieuwe dijk begrazen, zorgen zon en wolken ook hier weer voor een fraai lichtspel over het zacht wuivende graan …
Nog een laatste blik over gras en graan op het land tussen de dijken, en dan is het tijd om terug te keren naar het oude land …
Afanja's Weblog 