Ooit, toen het nog eens twaalf dagen achtereen droog was … een week of drie geleden dus …
Er kroop een slak over de terrastafel. Moeizaam, bijna laverend, leek hij zijn weg te zoeken …
Met zijn niet meer in topconditie verkerende huisje ging hij traag, maar onstuitbaar op weg naar de afgrond …
Het is niet echt stabiel …
Maak er een mooie dag van …
Op één van de vele warme dagen in juni zag ik vanaf mijn plekje in de schaduw dat er een libel neerstreek op één van de vogelkastjes in de tuin. De eerste foto was snel gemaakt, maar daarna besloot hij eerst eens een rondje door de tuin te vliegen …
Het duurde niet lang voordat hij terug was. Geheel tegen de gewoonte van de meeste libellen in ging hij echter niet weer op hetzelfde plekje zitten. Hij ging ongeveer een meter lager aan de lange steel van een van de Alliums hangen. Ik was er wel blij mee, want op dit plekje kreeg ik de kans om hem van alle kanten in beeld te brengen …
Met zo’n gewillig meewerkend model is het fijn werken. Ik kreeg zelfs de kans om even in te zoomen op die prachtige facetogen. Dat lukte niet helemaal naar mijn zin, de onderstaande foto is dan ook een uitsnede …
En dan komt uiteindelijk het moment waarop je moet bepalen om wat voor libel het gaat. Determineren, ik zal t wel nooit leren …, want ‘the devil is in the details …’ oftewel de bepalende verschillen tussen de diverse soorten zijn vaak maar klein. Kijkend naar de bruin-zwarte poten en de vorm van zijn (hang)snor denk ik, dat dit een steenrode heidelibel is, maar ik laat me graag corrigeren …
In de loop der jaren heb ik al heel wat wantsen gezien in onze tuin, vrijwel altijd ging het daarbij om de groene schildwants. De eerste andere wants die ik er heb kunnen fotograferen was een Esdoornwants in 2013 …
Half juni zag ik voor het eerst een mooie, oranjekleurige wants op de knop van een korenbloem in onze tuin. Ik kende hem alleen van foto’s, maar ik herkende hem toch wel meteen als een Vuurwants. Met foto’s van een nieuwe soort voor mijn archief ben ik altijd blij … 🙂
Op 26 oktober 2005 ben ik, een jaar nadat ik de diagnose MS had gekregen, onder het motto ‘Het beste beentje voor’ begonnen met bloggen. Door dagelijks een fotokuier in de natuur te maken, hoopte ik mijn conditie zowel mentaal als fysiek zo goed mogelijk op peil te houden. Het dagelijks publiceren van een kort verslag met een paar foto’s was bedoeld als stok achter de deur. Dit was de eerste foto die ik publiceerde …
De eerste weken en maanden was ik al blij met drie tot vijf bezoekers op een dag. Maar ik had lol in het bloggen en ik heb jarenlang dagelijks met veel plezier mijn fotokuiertjes gemaakt. Wel werden die fotokuiertjes gaandeweg wat korter naar mate de kracht in mijn benen gestaag afnam. Favoriete plekjes raakten uit beeld (links), maar daar kwamen dan weer andere voor in de plaats (rechts) …
Tot twee keer toe ging mijn blog verloren. De eerste keer was dat het gevolg van een mislukte update van een weblog, dat op mijn toenmalige afanja.nl-domein draaide. Mijn tweede weblog stierf een stille dood, nadat web-log.nl ermee stopte. Maar ik ben al die tijd onverdroten blijven bloggen en fotograferen. Het bezoekersaantal ligt intussen een stukje hoger dan in het begin. De teller van mijn huidige weblog, dat sinds juli 2010 draait, tikt vandaag rond het middaguur de 500.000 views aan …
Ik ben dit blog begonnen met MS, en ik hoop er ondanks die MS ook nog lang mee door te gaan. Op naar een miljoen views, zullen we maar zeggen. Maar de gevolgen van de MS laten zich wel stapje voor stapje meer voelen. En dat zal ook nog wel even zo doorgaan, want MS is helaas nog steeds niet te genezen. Daarom blijft onderzoek hard nodig. Ik zal er niets meer aan hebben, maar er komen jaarlijkse nieuwe (jonge) patiënten bij, die met het oog op hun toekomst het best mogelijke onderzoek verdienen.
Van 28 juni tot en met 3 juli 2021 vindt de MS collecteweek plaats. Aafje is één van de duizenden collectanten en coördinatoren die zich vrijwillig inzetten om geld op te halen, waarmee het onderzoek naar MS gesteund wordt. In verband met corona kunnen collectanten dit jaar ook via internet geld inzamelen.
Elke bijdrage, hoe klein dan ook, is van harte welkom. Doneren via Aafje kan door te klikken op de afbeelding hieronder:
De vreemde vogel liet zijn riedeltje nog steeds regelmatig horen vanuit de boom in het rietland. Hij liet zich echter niet zien, daarom besloten we door te lopen naar de vogelkijkhut met de toepasselijke naam ‘Blaustirns’. Het is de Friese benaming voor de zwarte stern, en dat is precies de vogel waarvoor we hier naar toe waren gekomen …
De zwarte stern is een trekvogel die als bedreigd op de Rode lijst staat. Die indruk kregen we zaterdagmiddag gelukkig geenszins. Vanaf het eerste moment dat we in de kijkhut zaten, vlogen er talloze malen zwarte sterns aan ons voorbij. Ik heb er nu eens een keer meer foto’s van kunnen maken dan ik hier nu kan laten zien …
Intussen kwam de bui die we eerder al boven Eastermar zagen hangen, langzaam maar zeker onze kant op. Na enige tijd hoorden we de donder in de verte over de Leijen rollen …
Wat ik niet goed begrijp, is dat sommige watersporters er desondanks voor kozen om het water op te gaan, zoals het motorbootje, of om er op te blijven zoals de kanoërs …
Jetske en ik hadden onze fotografische buit na een half uurtje wel binnen. Een echte duikvlucht om een visje te vangen en het voeren van bedelende jongen hadden we niet te zien gekregen, maar verder was ik zeer content over de medewerking die we hadden gekregen van de sterns. Daar besloten we op te stappen. Misschien konden we nog net voor de bui los zou barsten bij de auto zijn. …
Op de terugweg troffen we halverwege het pad door het riet een paar mensen aan. De man van het stel stond met de fiets aan de hand(!?) naar de boom te kijken. Daar klonk nog steeds het riedeltje dat we op de heenweg ook al hadden gehoord. De in een blauwe trui geklede man dacht dat het om een blauwborst ging.
Hij had hem alleen nog niet kunnen zien, daar bracht hij echter verandering. Behalve een fiets had hij ook een verrekijker meegenomen. Daarmee wist hij de vogel te lokaliseren, vertelde hij even later. Maar hoe goed hij ook zijn best deed om ons het juiste takje aan te wijzen, Jetske en ik kregen hem niet te zien …
Tot slot: hoewel we net niet helemaal droog bleven, waren we mooi op tijd bij de auto voordat de hemelsluizen echt open gingen. 🙂
Afanja's Weblog 