Een vreemd bouwwerk

Kijkend naar de onderstaande foto zou de indruk kunnen bestaan dat ik weer eens een bezoek aan de Ecokathedraal bij Mildam had gebracht. Dat is echter een misvatting. Deze foto’s heb ik in april 2011 gemaakt in het Waterloopbos bij Marknesse. Dat zit zo …

Toen ik de afgelopen periode bij mijn fotomaatje en verschillende andere bloggers foto’s zag verschijnen van het Waterloopbos, bedacht ik me ineens dat ik daar toch ook al eens was geweest samen met mijn fotomaatje. Gek genoeg kon ik de foto’s van dat bezoek niet terugvinden, niet op mijn weblog en in eerste instantie ook niet in mijn archief. Uiteindelijk heb ik ze na een intensive speurtocht in de krochten van mijn digitale archieven in ieder geval gedeeltelijk teruggevonden …

Vorige week ben ik samen met Jetske opnieuw naar het Waterloopbos geweest. Voordat ik de foto’s daarvan laat zien, wil ik de komende dagen toch nog maar even wat van de foto’s uit 2011 de revue laten passeren. Al was het maar vanwege het feit dat ze in schril contrast staan met de foto’s die ik er vorige week heb gemaakt …

– wordt vervolgd –

Winterkoning bij de krabbenscheer

Ook in de vijver lag de waterspiegel er gisterochtend volkomen roerloos bij. Een mooie gelegenheid om even een blik te werpen op de ‘verdronken’ krabbenscheer. Ik blijf het boeiend vinden om te zien hoe die wonderlijke waterplanten in het najaar naar de bodem zakken, om in het voorjaar weer naar de oppervlakte te komen …

Toen ik daar zo stond, hoorde ik ineens een geluid dat ik nog niet eerder in onze tuin had gehoord. Ik kende het echter wel … volgens mij had ik het al eens bij mijn fotomaatje Jetske in de tuin gehoord. Het leek me de roep van een winterkoninkje. Terwijl ik me op de hazelaar richtte, hoorde ik even later niet alleen het wat tikkende geluid weer, maar toen herkende ik ook het kenmerkende staartje van de winterkoning. Hij zat onder in de hazelaar …

Natuurlijk had hij een plekje in fel tegenlicht uitgekozen. Het zijn dan ook geen wonderschone plaatjes geworden, maar omdat het ’t eerste portret van een winterkoning in eigen tuin betreft, kan het wat lijden vind ik. Daar komt nog bij, dat hij op de laatste foto net een sprongetje teveel omhoog maakte, waardoor hij een gescalpeerde indruk maakt, maar een kniesoor die daar op let …

 

Adempauze

Even een dagje geen wind en wolken …

Water dat er een paar uur als een pas gepolijste spiegel bij ligt …

Kortom: even een adempauze in het herfstachtige weer …

Formaat doet er toe

Toen ik begin november samen met mijn fotomaatje de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder betrad, zat daar al een vogelaar met een joekel van een telelens. Nadat Jetske en ik aan weerszijden van de man een zitplaats voor één van de kijkluikjes hadden ingenomen, lieten we onze blik over de stille plas rond de hut glijden. Af en toe piepte of klikte één van de onze camera’s.

De man leek in eerste instantie met een wat meewarige blik naar onze bridgecamera’s te kijken, maar dat bleek mee te vallen. Eenmaal in gesprek over camera’s en fotografie vertelde hij, dat hij een 900 mm lens op zijn camera had geschroefd. Hij gaf mooie resultaten, maar hij was wel erg zwaar en dat was toch wel een nadeel, vond de man …

Kwalitatief verliezen onze wat fors uitgevallen compactcamera’s het van de zijne natuurlijk. Maar je bent er vanwege het veel geringere gewicht een stuk mobieler mee, en dat kuiert weer wat makkelijker. Op dat moment had ik het equivalent van de 65 x zoom in mm niet paraat. Daarom liet ik het er op dat moment maar bij dat mijn Powershot SX70 IS qua bereik de zijne waarschijnlijk zou overtreffen. Intussen heb ik dat natuurlijk nog even opgezocht, 65 x zoom is te vergelijken met 1365 mm …   🙂

En dus konden Jetske en ik even later met onze camera’s losjes in de hand nog even lekker aan de wandel. Vrolijk groetend lieten we de zwaar bewapende vogelaar achter in de vogelkijkhut …

Nat landschap

Het begint zo langzamerhand een natte boel te worden. Op de plek waar deze foto’s zijn gemaakt niet zo erg niet zo erg, want dit is het ondergelopen polderland langs de Wolwarren tussen Oudega en de Headammen …

’s Zomers sta je hier op de noordelijke oever van de Wijde Ee, die op de achtergrond zichtbaar is. ’s Winters staat het hier vrijwel elke winter onder water. En als ik nu wat uitzoom, dan zien we ook nog weer een hek verschijnen …

Wat zou het mooi zijn om hier over een paar weken weer schaatsers hun eerste streken te zien zetten, zoals dat ook in januari 2016 het geval was. Voorlopig ziet het daar helaas echter niet naar uit …

De grutto – vogel van ’t jaar

Onze nationale vogel, de grutto, is door het publiek uitgekozen tot Vogel van het Jaar. Dat werd gisteravond bekend gemaakt in ‘De Wereld Draait Door’. Het televisieprogramma heeft deze verkiezing samen met Vroege Vogels en de Vogelbescherming georganiseerd, naar voorbeeld van de vergelijkbare verkiezing in Nieuw-Zeeland en Australië …

Afgelopen voorjaar heb ik deze prachtige weidevogel, die in Fryslân ook wel bekend is als ‘Kening fan de Greide’ (Koning van de Weide), bij verschillende gelegenheden geportretteerd. Deze serie heb ik eind juni gemaakt bij de Surhuzumer Mieden

Naar verluidt zijn er in de meeste delen van Fryslân dit jaar iets meer grutto’s tot broeden gekomen dan vorig jaar. Maar over de hele lijn gaat het nog steeds erg slecht met de grutto en andere weidevogels. We zullen tot volgend voorjaar moeten wachten, voordat ze zich weer in onze contreien laten zien …

Achter ’t hek

Sommige hekken zijn de moeite van het bekijken eigenlijk niet echt waard. Dit is daar een fraai voorbeeld van …

Om de dam af te sluiten zijn er 3 of 4 hekken tegen elkaar aan gekwakt. Op zo’n moment kun je maar beter kijken wat er achter het hek te zien is in plaats van al te veel aandacht aan het hek te besteden: hek – weide – schapen …