Ik weet ’t … deze tête-a-tête narcissen passen niet echt bij de tijd van het jaar …
… maar ze passen wel bij het zonnige karakter van deze dinsdag …
Tagarchief: Fryslân
Over de brug naar It Eilân
Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …
Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw. Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …
Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …
Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …
De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …
We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg. Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …
N381, meer dan een weg
Dinsdagmiddag was ik uitgenodigd voor de presentatie van het boek “N381, meer dan een weg” in het Witte Huis in Donkerbroek. Projectmanager Peter Kroeze van ‘N381 Natuurlijk‘ overhandigde het eerste exemplaar van het boek aan gedeputeerde Sietske Poepjes van de Provinsje Fryslân. “N381, meer dan een weg” markeert de afronding van de eerste fase van de vernieuwing en verdubbeling van de N381 van Drachten tot de Drentse grens …
De verdubbeling van de N381 is gerealiseerd foar en mei de mienskip (voor en met de gemeenschap). Het Friese mienskip is een breed begrip, maar in dit geval gaat het vooral om de weggebruikers en de omwonenden van de N381. Door te luisteren naar hetgeen er leeft in de omgeving en daar ook naar te handelen, is de N381 ècht meer dan een weg geworden. In dit rijk geïllustreerde 143 pagina’s tellende boek staan diverse persoonlijke verhalen en achtergronden over de voorbereiding en de aanleg van de nieuwe N381 …
Ook voor mijn verhaal m.b.t. de afsluiting van de Nije Heawei, de smalle weg die het Weinterper Skar tot eind 2016 doorsneed, zijn in het boek vier pagina’s uitgetrokken. Het doet me deugd om te zien dat het artikel niet alleen is geïllustreerd met een door fotograaf Martin Rijpstra gemaakt portret van mij op één van de nieuwe bankjes, maar ook met vijf door mij in het Weinterper Skar gemaakte foto’s …
De verdere verdubbeling van de N381, tussen Donkerbroek en Oosterwolde, start naar verwachting eind 2018. Voor zover lijf en leden het toestaan, zal ik me in het Weinterper Skar vanaf nu weer richten op al het moois dat dit pareltje in de Friese natuur nog steeds te bieden heeft. Die zandpaden en bankjes zijn er tenslotte niet voor niets.
Achter de slagboom
De eerste gezamenlijke fotokuier die Jetske en ik dit jaar hebben gemaakt, was op 1 maart in het Weinterper Skar …
Bij aankomst zagen we dat het zandpad intussen was afgesloten met een slagboom, en helaas had ik geen sleutel …
Er restte ons niets anders dan een gang over het natte, zwaar lopende zandpad …
Bij de splitsing aangekomen was mooi te zien hoe de slenk zich door de noordkant van het gebied slingert …
De aanblik van de plek waar tot vorig jaar oktober de Nije Heawei liep en waar elk jaar brede orchissen de berm van de weg kleurden, was een stuk minder mooi …
Het was te koud om lang lekker op het bankje te kunnen zitten, maar vanaf deze plek leek het al bijna alsof er niets was gebeurd …
Vier hoog
We stonden stil voor een rotonde of een stoplicht in Leeuwarden, en ik had verder even niks om handen …
’t Is wat het is
“En hoe houden we meneer K. in beweging?” vroeg de behandelend neuroloog dr. W. ons eind 2005, nadat Aafje en ik een jaar de tijd hadden gehad om te wennen aan de diagnose MS.
“Wel, daar heb ik het volgende op gevonden,” antwoordde ik, “ik ben een weblog begonnen. Dagelijks maak ik – met mijn fotocamera in de aanslag – ergens in de natuur een wandeling, een zogenaamde fotokuier. ’s Avonds publiceer ik één of meerdere foto’s met begeleidende tekst op mijn weblog. Dat moet me lichamelijk en geestelijk toch redelijk lenig houden, lijkt me zo …”
Mits ik me dagelijks aan die afspraak zou houden, kon de neuroloog goed met dat voorstel leven. Het alternatief was een programma in de sportschool, zei hij, en dat zag ik toch echt niet zitten. “Fietsen of lopen van niks naar nergens”, noemde ik het gezwoeg op hometrainers en loopbanden …
Bijna tien jaar heb ik me aan die afspraak kunnen houden, maar als gevolg van diverse lichamelijke klachten is er de laatste jaren geleidelijk de klad wat in gekomen. Het bloggen lukte nog wel, maar de fotokuiertjes namen in frequentie af en werden allengs wat korter. Vanaf het moment dat de acnes begin 2017 ondraaglijke vormen aannam, is er in alle opzichten sprake van een vrijwel gehele stilstand …
Tja, en stilstand is na verloop van tijd echt achteruitgang, dat heb ik intussen aan den lijve ondervonden. Aan kracht en conditie heb ik dit jaar fors ingeleverd, en mijn gewicht is meer toegenomen dan me lief is. Daar moet dus weer aan gewerkt worden. Omdat ik al kuierend momenteel nauwelijks los vertrouwd ben, staat er sinds enkele maanden dan toch een hometrainer in mijn hoek van de kamer …
Tot voor kort kon ik nog niet zoveel met die hometrainer, omdat mijn getergde buikwand bij het minste of geringste weer protesteerde. Omdat het sinds enkele weken lukt om de pijn m.b.v. een TENS-apparaat (tijdelijk) wat te onderdrukken, kan ik nu eindelijk een begin maken om de draad weer op te pakken …
Om toch niet ten onder te gaan aan het gevoel van niks naar nergens te fietsen, heb ik een hometrainer uitgezocht, waar de iPad aan gekoppeld kan worden. Die geeft m.b.v. Google Street View een weergave van zelf uit te zetten fietstochten. Zo heb ik gistermiddag nog even een ritje gemaakt, dat ik in mijn jongere jaren regelmatig maakte: van Oudehaske langs de oever van het Tjeukemeer naar mijn geboortegrond in Echten …
Zo lang de TENS zijn werk blijft doen, probeer ik de komende tijd mijn werk te blijven doen. Terwijl ik mijn virtuele tochtjes maak om aan te sterken, zal het op mijn weblog voornamelijk draaien om foto’s die ik dit jaar heb gemaakt tijdens de schaarse ritjes die ik daadwerkelijk heb gemaakt. Van narcis tot paddenstoel, van voorjaar tot herfst … Het zal allemaal voorbij komen. En als het meezit, kan ik tegen de tijd dat het winter is echt weer wat meer op pad.
’t Is wat het is …
Het raadsel van de takkenzooi
Vorige week publiceerde ik een logje met foto’s over een raadselachtige takkenzooi die ik begin oktober aantrof in de windmotor aan de Westersanning in de Jan Durkspolder. Wat was daar aan de hand …? Waren die takken er in geblazen door de wind? Was het ’t werk van baldadige jongelui …?
Nadat ik gistermiddag eindelijk weer eens met een voldaan gevoel terugkwam van een bezoekje aan het ziekenhuis, heb ik even een ritje gemaakt naar de Jan Durkspolder …
Een stukje noordelijker dan bij de Westersanning heb ik ditmaal de benen even gestrekt aan de Manjepetswei ter hoogte van de Alde Geau. Vanaf deze kant fotografeer ik de bewuste windmotor normaal gesproken alleen ’s winters wanneer er geschaatst wordt. Zoals ook vanaf deze afstand goed te zien is, zijn de takken weer uit draaiende delen verdwenen. En intussen kan ik dankzij een reactie die dinsdagavond binnenkwam het raadsel rond de takkenzooi ook ontsluieren. De windmotor moest tijdelijk gecamoufleerd worden …
Lezer M. Wijma schreef dinsdagavond: “Er is daar een film opgenomen ‘Redbad‘. Die film is in de tijd dat er nog geen windmolens waren. Zo hebben ze geprobeerd om hem wat te camoufleren. Er zijn daar ook alle hekjes, telefoonkastjes langs de weg, gemaal, etc gecamoufleerd met riet, takken zo dat het niet opvalt in de film …”
Stom!!! Dat wist ik immers ook wel. Ik had nota bene ’s avonds bij Omrop Fryslân TV een item gezien over de opnamen van de spektakelfilm ‘Redbad’ waar in totaal ruim 600 figuranten en 150 paarden meewerkten. “Het is een jongensdroom, vroeger speelden we altijd al riddertje” en “Once in a lifetime” waren een paar reacties van de deelnemende figuranten.
Afanja's Weblog 