Even pas op de plaats …
Tagarchief: mist
Windmotor in de mist
Ook vandaag gooi ik er nog maar even een paar mistfoto’s tegenaan, ze zijn weliswaar vorige week donderdag gemaakt, maar ze zouden ook van vandaag kunnen zijn, want ook nu leven we weer in een kleine wereld. Eigenlijk komt dat me wel goed uit. Sinds zaterdag deelt de MS weer een plaagstootje uit, en dus doe ik het noodgedwongen weer even rustig aan …
Nadat ik donderdagmiddag bij het strandje van Smalle Ee wat foto’s had gemaakt van de palenrij en de aalscholvers in de mist, ben ik even richting De Veenhoop gereden. Ten oosten van dat dorpje staat de grote windmotor De Veenhoop, maar die was nu in geen velden of wegen te zien. Achter het hek leek de wereld op te houden …
Ook vanaf het bruggetje bleef de molen verborgen achter een fijne vochtige vitrage en de dikke mist …
Een knobbelzwaan leek wat doelloos heen en weer te zwemmen in de Binnenringvaart …
Nadat ik nog een tijdje over het fietspad had gelopen, kwam de windmotor voorzichtig tevoorschijn uit de dikke grijze mist …
Het was te koud om even lekker bij de picknicktafel te kunnen zitten, maar ik ben wel even afgedaald om de windmotor even compleet met zijn spiegelbeeld vast te kunnen leggen. Daarna heb ik snel de warmte van de auto weer opgezocht …
Aalscholvers in de mist
Het was een bijzondere dag donderdag. Nadat de zon vrijwel de hele ochtend vrolijk aan een strakblauwe hemel had staan stralen, schoof er rond het middaguur ineens een dikke mist de straat in. Voor mensen die op zo’n moment node op de weg zitten, is dat geen pretje, voor mij bood de mist weer nieuwe uitdagingen en perspectieven …
Omdat ik uit ervaring weet dat de palenrij bij het strandje van Smalle Ee ook in de mist een erg fotogeniek object is, besloot ik daar tegen enen eerst maar eens naar toe te rijden. Als er geen dagjesmensen bij het strandje zijn, kun je er vaak wel wat aalscholvers aantreffen, die de paaltjes gebruiken als rustplaats om hun verendek te laten drogen …
Ik had geluk, want ook donderdag zaten er weer wat meeuwen en aalscholvers op de paaltjes. Een van de vogels bleef verwoede pogingen ondernemen om met wijd gespreide vleugels zijn veren te laten drogen. Nu eens stond hij met zijn snavel een tijdje naar het noorden te wijzen …
Dan weer draaide hij zich ruim een kwartslag om de blik naar het zuidwesten te richten. Welke windrichting hij ook probeerde en hoe hij af en toe ook wapperde met zijn vleugels, snel ging het niet met het drogen van zijn verendek. Er stond geen zuchtje wind en de talloze kleine mistdruppeltjes leken alleen nog maar in aantal toe te nemen …
Het was een genot om daar een tijdje te midden van de grijze en stille leegte aan de waterkant te staan, lekker leunend tegen het glijbaantje. Maar uiteindelijk werd het toch tijd om op zoek te gaan naar andere min of meer mysterieuze mistlandschapjes. Op naar de windmotor De Veenhoop …
Paaltjes in de mist
Na de nevel kwam de mist …, en het werd een mooie, fotogenieke mist op de donderdagmiddag …
Het had geen enkele zin om op zoek te gaan naar zonneharpen, want de zon had geen schijn van kans om door die dikke grijze deken heen te prikken …
Er restte mij niets anders dan op zoek te gaan naar onderwerpen die zich beter lenen voor een mistig dagje …
De eerste locatie waar ik voor koos, was het strandje bij Smalle Ee, waar de paaltjes en de rietkragen in de mist leken te verdwijnen …
In de verte zaten een paar aalscholvers, die vruchteloze pogingen leken te ondernemen om hun veren te drogen. Daarover morgen meer …
Mistig rietland
Op deze grijze dinsdag laat ik het hier even bij een stemmig plaatje van een stukje rietland in de Weerribben. Wachtend op zonnig voorjaarsweer houd ik me vandaag namelijk op virtuele wijze in het rietland op, om de laatste opnamen voor de film “Werk in het Weerribbenriet” in te voegen …
Poollichtjacht bij Paesens-Moddergat
Natuurlijk had ik jullie hier vandaag graag willen verrassen met een aantal kleurrijke foto’s van het poollicht, waarop we gisteravond of afgelopen nacht kans leken te maken. Ook ditmaal zat het er helaas weer net niet in. Nadat de zonnestorm gistermiddag bij de aarde arriveerde, leken de metertjes en grafieken lange tijd de goede kant op te gaan. Rond 20:30 uur werd het tijd om maar eens ergens een donker plekje op te zoeken, maar niet voordat ik Johan had gebeld. Sinds Johan mijn poollichtfoto’s van oktober 2003 had gezien en mijn enthousiaste verhalen daarover had gehoord, hadden we namelijk afgesproken dat we nog eens samen op poollichtjacht zouden gaan als zich een serieuze kans op dat prachtige verschijnsel zou voordoen. Johan zat al op mijn telefoontje te wachten … 🙂
Een uurtje later stonden we -gewapend met fotocamera’s, koffie, koek èn mijn iPad- op een parkeerplaats aan de Lauwersseewei ten noordoosten van Dokkum. In eerste instantie leek de situatie ideaal, we hadden ruim zicht op het noorden en dankzij het gebrek aan storend maanlicht was het echt pikkedonker. Al snel kregen we gezelschap van een man die net als Johan hoopte voor het eerst het noorderlicht te zien. Dat viel echter nog niet mee. Hoewel we naar alle kanten nog steeds ruim zicht op de horizon hadden, was in de lichtbundels van de passerende auto’s te zien dat er veel vocht in de lucht hing. Dat èn het grote aantal auto’s dat hier ondanks het late tijdstip vlak ten noorden van ons voorbij raasden, zinde me niet. Daar kwam dan ook nog bij, dat er maar weinig beweging zat in de grafiekjes en metertjes. Nadat we onze eerste kop koffie op hadden, stelde ik Johan voor om nog maar even door te rijden naar Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) …
Rond 22:30 uur beklommen we de zeedijk bij het monument, dat herinnert aan de scheepsramp die de vissersvloot van Paesens en Moddergat in maart 1883 trof. Voor mij is dit min of meer heilige grond, omdat ik er op 31 mei 2003 bij zonsopkomst een onvergetelijke zonsverduistering heb gefotografeerd, maar dit terzijde. Ook hier waren we niet alleen, bij het monument stond een kleumend stelletje te wachten op de dingen die maar niet kwamen … Lang hielden ze het niet meer uit, nadat ik ze op basis van de laatste gegevens had bijgepraat over de stand van zaken en de verwachtingen. Johan en ik hebben er nog een half uurtje staan koffie drinken en praten. Regelmatig scanden we de noordelijke hemel met onze blik, maar meer dan de lichtjes en de ronddraaiende lichtbundel van de vuurtoren op Schiermonnikoog kregen we niet te zien …
Rond elf uur vonden wij het ook welletjes. Nadat we over de intussen spiegelgladde trap de dijk waren afgedaald, zijn we door een dichte mist in een bedaard tempo huiswaarts gereden. Deze koude poollichtjacht heeft me in plaats van mooie foto’s slechts een paar extra stijve benen en een vermoeid lijf opgeleverd, maar het was absoluut gezellig om zo samen in de nachtelijke uren op pad te zijn.
Het is weer eens gebleken, dat poollicht nog steeds moeilijk te voorspellen is. Alleen als aan alle factoren is voldaan, kan het poollicht ook in ons land worden gezien. Maar om een kans te maken om het te zien, zul je toch naar buiten moeten. Gisteravond was het weer net niet, maar de zon is nog maar net begonnen aan zijn actieve fase. Een volgende keer zal het ongetwijfeld raak zijn. De aanhouder wint! 🙂
De zwanen varen er wel bij
Na een prachtig najaar is de eerste week van de meteorologische winter ronduit herfstachtig verlopen. De verschillen kunnen weer niet groter zijn met de eerste decade van december 2010. Vorig jaar kwam de gemiddelde temperatuur over de eerste 10 dagen van december uit op -2,7 ºC en viel er ongeveer 27 mm neerslag in ons tuintje, voornamelijk in de vorm van sneeuw …
Een jaar geleden scharrelden de zwanen hun kostje noodgedwongen bijeen in mistige en bevroren weilanden, omdat veel sloten en vaarten al waren bedekt met een flinke ijsvloer waar hier en daar al een baan op was uitgezet …
Over de afgelopen tien dagen is de gemiddelde temperatuur hier uitgekomen op 5,1 ºC. Een stevige westelijke circulatie voerde met een stormachtige wind zware regen- en hagelbuien aan, die 84 mm neerslag in ons tuintje achterlieten …
Maar de zwanen varen er wel bij. Het koppeltje dat zich regelmatig laat zien in de omgeving van Poppenhuizen, dobberde gistermiddag genoeglijk in het zonnetje in een sloot rond …
Begin november maakten diverse media melding van een horrorwinter die ons te wachten stond. Het kan natuurlijk nog best een koude winter worden, waarin het mogelijk wordt om te schaatsen op natuurijs, maar voorlopig zit er nog geen kou in de lucht. De komende week staan er opnieuw een paar stormachtige dagen met veel wind en regen op het programma. De kans op een witte kerst -het zou de derde op rij zijn- lijkt me uiterst klein, maar de tijd zal het leren.
Afanja's Weblog 