Sinds april had ik hem niet meer gezien, maar ik had de fazanten zaterdagmiddag nog maar nauwelijks 200 meter achter me gelaten, toen ik ineens de zwarte ree weer zag, die ik hier in het verleden diverse keren heb kunnen fotograferen …
En ditmaal liep er nog zo’n fraai donker gekleurd exemplaar aan zijn zijde …
Hoe donker ze zijn, is pas goed te zien als er van links ook nog een normaal getinte ree het beeld binnen stapt …
Nadat ik gisteren rond het middaguur een tamelijk vruchteloos en teleurstellend bezoekje had gebracht aan de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder, werd mijn dag op de terugweg in fotografisch opzicht gered door een tafereeltje in een weiland aan de Tsjollen tussen Oudega en Earnewâld …
In het weiland aan de linkerkant van de weg stond een ree te grazen. Terwijl ik daar een eerste foto van maakte, kwam er van rechts een tweede ree het weiland in lopen …
En nog weer een moment later kwam er een derde ree tevoorschijn. Een passerende fietsster fleurde het wat grauwe en niet echt fraaie beeld van de stallen en schuren op de achtergrond wat op met haar rode jas …
Attent als altijd kwamen de kopjes van de grazende reeën regelmatig even omhoog om de omgeving te scannen op tekenen van gevaar of ander onraad …
Nadat de reeën zich een minuut of zeven later hadden teruggetrokken, heb ik mijn ritje vervolgd …
Nadat ik me woensdag en donderdag in het Weinterper Skar voornamelijk had bezig gehouden met macrofotografie, werd het tijd om het op vrijdag eens anders aan te pakken, want het macrowerk vergt veel van mijn bovenbenen. Daarom heb ik er vrijdag voor gekozen om maar eens wat video-opnamen te maken in het schar. Met de camera op het statief kon ik het werk goeddeels zittend af.
Vervolgens ben ik er thuis eens goed voor gaan zitten om de landschappelijke beelden, gelardeerd met een kikkerconcert, enige dartelende vlinders en een gemoedelijk grazende ree tot een 20 minuten durend filmpje aaneen te smeden. Je moet er even voor gaan zitten, maar dan heb je ook wat: “Maityd yn it Weinterper Skar” oftewel “Voorjaar in het Wijnjeterperschar” …
November is de boeken in gegaan als een natte maand, maar hier in en rond Drachten viel het allemaal nog wat mee. Er stonden weliswaar regelmatig grote plassen op het land, maar dat leverde hier en daar wel aardige weerspiegelingen op …
De Amerikaanse windmotor bij de Hooidammen en vele vergelijkbare exemplaren in de omgeving konden het allemaal prima aan om overtollig water weg te pompen, zodat het niet voor overlast zou kunnen zorgen …
Halverwege de maand heb ik de voormalige afvalstortplaats de Weperbult bij het Fochtelooërveen beklommen. Eenmaal op de top aangekomen, werkten zon, wind en wolken lekker mee aan een fraaie tegenlichtserie bij de sculptuur van Ids Willemsma …
En november was tot slot ook de maand, waarin ik in de buurt van Earnewâld tot tweemaal toe de kans kreeg om een zwarte ree, die daar al geruime tijd rondscharrelt, te fotograferen …
November was eigenlijk helemaal niet zo’n gekke maand …
De meteorologische herfst, die loopt van 1 september t/m 30 november, begon warm. Op 5 september liep de maximumtemperatuur vrijwel overal in ons land op tot boven de tropische 30 graden. We konden die avond dan ook een prachtige, bijna tropische zonsondergang aanschouwen aan het Wad bij Paesens-Moddergat. Daarna kreeg bewolking de overhand, maar koud werd het niet in september. Als getuige van de klimaatverandering heb ik eind september in de kop van Overijssel voor het eerst een wespspin kunnen fotograferen …
Na september was het ook in oktober en november warmer dan normaal. In oktober kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje zelfs 2 graden hoger uit dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. In De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur voor de herfst van 2013 uit op 11,1 ºC. In ons tuintje ben ik uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 10,9 ºC, tegen normaal ca. 9,8 ºC over de periode 1971-2000 …
Omdat het begin oktober in Oost-Europa een tijdlang erg koud was, streken er grote groepen ganzen en veel zilverreigers in Fryslân neer. Veel van die ganzen trokken zich later weer terug, maar met de toenemende kou in het oosten is de laatste dagen vooral in avond en nacht het gegak van overvliegende ganzen weer regelmatig te horen. Oktober was verder rijk aan paddenstoelen, en op 18 oktober heb ik in het Winterper Skar nog een mooie pantserjuffer kunnen vereeuwigen …
Landelijk gezien was er sprake van een zeer natte herfst. Volgens het KNMI viel er gemiddeld over het land 347 mm regen, dat is bijna 100 mm meer dan normaal in de herfst. In De Bilt viel 390 mm, goed voor een derde plaats sinds het begin van de metingen in 1906. In het noorden zijn we er wat dat betreft goed voor weg gekomen. In ons tuintje is deze herfst 243 mm regen gevallen, tegen normaal ongeveer 231 mm, een te verwaarlozen verschil dus …
Wat wind betreft hadden we een stuk minder geluk. Op 28 oktober trok er voor het eerst sinds jaren weer een zware herfststorm over ons land, die vooral in een groot deel van Fryslân ernstige schade heeft aangericht. De gemeente Smallingerland schat dat er alleen al in en rond Drachten ca. 1.000 bomen zijn geveld. Vooral de tuin van de familie Meijer in Houtigehage bood een zeer trieste aanblik. Daar werden 38 van de 40 grote abelen langs de oprijlaan geveld door de vliegende storm. November bood vervolgens een veel rustiger en veelal grijs weerbeeld. Voor mij stond de maand toch ook voor een belangrijk deel in het teken van de ontmoeting die ik een paar maal had met een zwarte ree …
Behalve de grote zilverreiger kreeg ik woensdag ook de zwarte ree weer te zien. Daarbij had ik deze keer echt geluk. Ik kon welgeteld één niet al te scherpe foto van het bijzondere dier maken, daarna ging hij liggen …
Als ik ook maar iets later was geweest, dan had ik de ree helemaal niet gezien, want dit was het beeld van het stuk land, nadat het dier was gaan liggen. Niks te zien, zou je zeggen …
Omdat ik wist waar de ree ergens was gaan liggen, kon ik hem met behulp van de zoomlens terug vinden en ook nu was het geluk weer met me …
Vanwege de afstand zag het sierlijke dier kennelijk geen enkele bedreiging in me, zodat we elkaar rustig even konden bekijken. En zo stond ik dus even oog in oog met die prachtige zwarte ree …
Hoewel het eergisteren grijs en druilerig weer was, werd het toch een mooie maandagmiddag. Behalve het treffen met een grote zilverreiger had ik in de buurt van Earnewâld nog een bijzondere ontmoeting …
Er scharrelde een groepje reeën rond in een stuk blauwgrasland … en dat waren in dit geval niet zomaar wat reeën …
Bij het drietal op de eerste foto voegde zich na een tijdje de gitzwarte ree, die ik hier de laatste jaren al een paar maal eerder heb gezien …
In totaal hebben onze paden elkaar toch zeker al een keer of vier, vijf gekruist, de laatste keer dat ik hem zag, was op 7 november …
Op die dag is het me voor het eerst gelukt om een paar foto’s van hem te maken, maar helaas kreeg ik hem niet echt scherp in beeld …
Afgelopen dinsdag zat het eindelijk eens mee, de reeën bleven zo ongeveer een kwartier lang mooi binnen het bereik van mijn camera …
Terwijl ik lekker tegen de auto stond te leunen, stond ik heel even oog in oog met die prachtige gitzwarte ree …
Geluk? Zeker!
Maar geluk moet je zo nu en dan wel afdwingen, want ook in tijden van grote vermoeidheid komen de onderwerpen niet naar je toe. En dus zit er maar één ding op: als het even kan, dagelijks een ommetje maken met de camera in de aanslag.
Afanja's Weblog 