Tjonge jonge, wat een treurnis dit weekend …
In Amerika schiet een of andere gek 20 kinderen en 6 volwassenen dood …
In ons eigen land wint de ene Johannes een liedjeswedstrijd net niet, en sterft een andere Johannes een langzame dood op een zandplaat …
En op de Merskenheide was het al niet veel beter …

Hoewel het druilerige weer niet echt lokte, heb ik mezelf er zaterdagmiddag toch maar toe gedwongen om even een kuiertje te maken, want alleen maar binnen zitten is ook niet alles. Het werd een fotokuiertje bij de Merskenheide, waar het vooral grijs, stil en kil was …

Om af en toe wat beschutting te vinden tegen de straffe zuidwestelijke wind, koos ik voor het westelijke en het noordelijke pad. De enige levende zielen die ik onderweg tegenkwam, waren een paar wandelaars die net als ik diep weggedoken in hun kraag groetend hun weg vervolgden …

De Merskenheide telt maar één bankje, en dat staat helemaal aan de oostkant. Daar wilde ik met het oog op de wind maar niet helemaal naar toe lopen, want dan zou ik vervolgens de hele terugweg volop tegenwind hebben. Gelukkig was ik uitgerekend op het moment dat het even zachtjes begon te regenen bij de nogal grillig gevormde boom, daar kon ik mooi even overdekt zitten op één van de dikke takken …

Echt lekker zat het er niet, zodat ik al snel in westelijke richting aan de weg terug naar de auto ben begonnen …

In de noordwestelijke hoek van het gebied heb ik het pad even verlaten om aan de andere kant van het kreupelhout nog een paar plaatjes van de heide te schieten. Dat had ik beter niet kunnen doen, want daar trof ik de nog verse bloederige resten aan van een konijntje, dat mogelijk kort tevoren door een buizerd te pakken was genomen. Ik zal jullie de plaatjes besparen, laat ik me beperken te zeggen, dat de ingewanden keurig opzij waren gelegd, zodat het diner zo zou kunnen beginnen …

Zoals ik al zei: wat een treurnis …
En wat het weer betreft lijkt er voorlopig nog geen verbetering in zicht, dat stemt ook al niet vrolijk. Daarom heb ik besloten om met in gang van morgen maar over te schakelen op de eindejaarsmodus. Dat wil zeggen dat ik met dit grijze herfstachtige weer niet meer met frisse tegenzin aan de wandel ga. Voor mijn beweging drentel ik af en toe wel wat in de tuin op en neer, en foto’s haal ik wel uit het archief …

Verder heb ik even zitten rekenen over de serie “De lange witte winter”. Als ik a.s. woensdag deel 3 publiceer, dan kan ik verder eind december 2009 en eind december 2012 vrijwel synchroon laten lopen. Het is maar dat u het weet.  🙂