Oftewel: de ooievaar is weer thuis …
Op weg van de kijkhut in de Jan Durkspolder naar huis werd ik na de onrust rond de plas verrast met de aanwezigheid van de eerste ooievaar in deze contreien dit jaar …
Enkele kilometers verderop zag ik ook dat één van de nesten langs de Kommisjewei in Opeinde weer bezet was …
Of het een zonnig en warm voorjaar wordt, valt nog af te wachten, maar alles wijst erop dat het in ieder geval weer voorjaar wordt …
Het was een winderige en donkere dag in de aanloop naar Dudley, Eunice en Franklin …
In de luwte van de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder stonden een paar ganzen te dutten in ondiep water …
Plotseling ging er verder naar het oosten aan de andere kant van de plas een grote groep ganzen de lucht in …
Een paar andere ganzen kwamen vanuit noordoostelijke richting vlak langs de hut vliegen …
Intussen was er ook onrust ontstaan aan de zuidkant van de plas, daar kwamen de smienten massaal omhoog …
Even hoopte ik dat een zeearend de veroorzaker van de onrust was, maar dat viel tegen …
Het was een buizerd die laag over kwam vliegen. Daarna keerde de rust weer …
Het was ondanks de kille wind toch weer een fijn halfuurtje in de polder.
Nou, reken maar! Maar gelukkig niet bij ons. De schutting van één van de buren werd meteen bij de passage van storm Dudley op woensdagavond al geveld. Sindsdien ligt hij horizontaal gestrekt in de tuin. Uitgerekend die schutting werd in juni 2015 ook al eens geveld door een windhoos of een valwind …
Verder gingen er in de buurt aan verschillende kanten enkele bomen plat. Bij ons bleef het beperkt tot het regelmatig buiten zijn oevers treden van de vijver. Tijdens de zware buien stond er al snel een paar centimeter water op een flink deel van het terras …
Maar ja, dat is ook wel een beetje eigen schuld. Op ons verzoek heeft mijn meest handige zwager de afvoer van het regenwater vanaf het dak veranderd. Het water loopt daar nu via het dakje van het fietsenhok naar onze regenton. Wanneer de ton vol is, gaat het water via een ondergrondse overloop naar de achterkant van de vijver …
Onder normale omstandigheden gaat dat lang goed, maar bij de stormbuien van de afgelopen dagen loopt het nieuwe waterafvoersysteem tegen zijn grenzen. Zodra de vijver vol is, loopt het overtollige water het terras op, om zich daar te verzamelen in het zuidoostelijke kwadrant van het terras. Na enige tijd wordt een kleine verhoging aan de zuidkant van het terras overwonnen. Vanaf dat moment loopt het water langzaam over het paadje naar achteren. Waar het paadje bijna aan het eind van de tuin een bocht naar links maakt, vormt zich een grote plas. Als ook dat spaarbekken gevuld is, zoekt het water zich een weg naar de schuttingdeur. Daar loopt het vervolgens door de steeg naar de gemeentelijke regenwaterafvoer enkele meters verderop …
Uiteindelijk raken we het overtollige water dus wel kwijt, maar vanuit praktisch oogpunt is een ingreep op termijn wel het overwegen waard. Kijkend naar het leven in de vijver kan het vanuit oogpunt van natuur en milieu echter bijna niet beter functioneren dan op de huidige manier. De waterplanten tieren welig, en er hangen nu al twee dikke kikkers in de vijver rond …
Ook op grotere schaal valt het niet mee om het overtollige regenwater kwijt te raken. Daarom is het aloude Woudagemaal bij Lemmer weer onder stoom gebracht. De Leeuwarder Courant plaatste zojuist een filmpje over de werking van dit geweldig mooie stuk stoomtechniek:
Vandaag neem ik jullie mee op het tweede deel van mijn sneeuwwandeling in de Ecokathedraal in februari 2021. We beginnen bij de grote tegelwand ergens halverwege de Ecokathedraal, die met de mooie witte cirkels meteen de aandacht trekt. Daar vandaan gaan we door een mengeling van met sneeuw bedekte bouwwerken en natuur naar het hoogste en verste deel van de Ecokathedraal …
Gisteren liet ik hier een paal zien met daarop een mooie moscultuur. Een dag eerder had ik elders al een bankje met een bijzondere stoffering gezien …
Die dag maakte ik weer eens een fotokuiertje op een minder alledaags plekje. De komende dagen zal ik nog wel wat foto’s van dit plekje tonen …
Gelukkig stond dit bankje aan het begin van de uitgestippelde route, zodat ik het op dat moment alleen als foto-object hoefde te benutten …
Op een paar palen van het hek, dat toegang heeft tot het paadje door het rietland naar de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ bij de Leijen, heeft zich een interessante moscultuur ontwikkeld …
De vorige keer dat ik er langs kwam, heb ik er maar eens wat foto’s van gemaakt. Ik vind ’t gewoon mooi …
Er viel niet veel te beleven in de Jan Durkspolder die dag. Het rad van de windmotor draaide heel rustig zijn rondjes en af en toe passeerden er een paar fietsers …
Aan de oostkant van de hut zat in de verte een aalscholver op een paaltje wat te poetsen en te pronken. En daar had hij ook alle recht toe met de sierlijke, bijna zilveren veren op zijn kop en de witte vlek bij zijn poten. Heel even ging er een tweede aalscholver op één van de paaltjes zitten …
Lang duurde dat niet. Het was duidelijk, de eerste aalscholver haalde alles uit de kast om zijn soortgenoten te imponeren. En dat lukte ook heel aardig. Een paar ijselijke kreten waren genoeg om de bezoeker te verjagen …
