Gistermiddag heb ik even een klein kuiertje gemaakt in De Deelen. Erg veel was er niet te zien, maar deze wortelstok van de gele plomp, die in één van de petgaten in het decemberzonnetje dobberde, moest toch wel even op de foto …
Door een minimale verandering van het standpunt ontstond er een heel ander beeld …
Samen met deze blauwe reiger, die eind oktober vanaf een keet in De Deelen zijn territorium eens goed in ogenschouw nam, kijk ik even terug op het weerbeeld in oktober. Dat wordt ook hoog tijd, want eigenlijk had hier het overzicht van november al moeten staan. Maar ja, als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan …
Ik heb oktober ervaren als een mooie, tamelijk rustige herfstmaand. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 10,2 ºC. Daarmee was het bij ons net wat warmer dan het langjarig gemiddelde van 9,9 ºC over de periode 1971-2000. Maar het verschil met vorig jaar is wel erg groot, toen was het in oktober in ons tuintje gemiddeld 13,1 ºC …
Over het aantal paddenstoelen in de afgelopen herfst hoor ik verschillende geluiden, sommige mensen zeggen dat er maar weinig paddenstoelen waren vanwege de droogte, anderen hebben juist erg veel paddenstoelen gezien. Omdat het betere knielwerk me steeds minder goed afgaat, had ik me voorgenomen om me dit jaar niet teveel met paddenstoelenfotografie bezig te houden. Terugblikkend kwam ik er achter dat ik toch weer veel meer paddenstoelen heb gekiekt dan ik me had voorgenomen …
Normaal gesproken valt er in ons tuintje in oktober ongeveer 74 mm neerslag, ditmaal bleef dat beperkt tot 38 mm. Ook landelijk was het met gemiddeld 34 mm neerslag een droge maand. Die relatieve droogte werd in november weer helemaal goedgemaakt, maar daar kom ik later nog wel op terug …
Behalve de door houtzagers met kettingzagen gemaakte boomsculpturen ontdekte ik in het ‘beeldenbos‘ tussen Heidehuizen en Olterterp ook nog een mooie, door de natuur geschapen boomsculptuur …
Voor mijn gevoel kan hij prima wedijveren met de hem omringende, door mensenhand gevormde boombeelden … 🙂
Nadat ik gistermiddag tijdens een ritje over het zonnige Friese platteland vruchteloos had uitgekeken naar een akker waar mais werd geoogst, heb ik uiteindelijk de auto bij Heidehuizen maar in de berm gezet om een boswandeling te maken …
De herfstkleuren zijn nu ongeveer op hun mooist, het bos toont vooral op zonnige plekjes een bonte schakering van nog steeds frisgroen, geel, bruin en alles wat daar tussenin zit …
Hier en daar staat nog een gave paddenstoel te pronken. Dat maakte het mij weer niet makkelijker, want daardoor werd ik toch weer een paar maal gedwongen om diep door de knieën te gaan …
Aan het begin van de wandeling was dat knielwerk nog goed te doen, maar nadat ik de bovenstaande paddenstoel had gekiekt, heb ik eerst toch maar rustig doorstappend koers gezet naar het bankje bij het vennetje …
– wordt vervolgd –
Dit zwanenkoppel dobberde afgelopen dinsdag op een grijze herfstdag rustig in het natuurgebied de Rottige Meente …
Op dezelfde plek zag ik in februari 2003 op een zonnige winterdag het onderstaande zwanenkoppel tussen het ijs dobberen …
Het zou wel aardig zijn om te weten of de zwanen op de eerste foto nakomelingen zijn van de zwanen op de tweede en derde foto, misschien zijn het zelfs wel dezelfde zwanen … Maar ja, zie onder water maar eens een ring af te lezen …
Nadat de zwanen uit beeld waren verdwenen, liepen Jetske en ik dinsdag via een door struikgewas omgeven paadje naar de vogelkijkhut aan de rand van het natuurgebied de Rottige Meente …
Daar nestelden we ons op de eerste verdieping samen voor één van de kijkgaten …
Dat leverde dit mooie, maar grijze uitzicht over de Rottige Meente op …
Door wat meer in te zoomen, werden de herfsttinten van de bomen op de legakkers zichtbaar. Niet eens zo gek ver bij ons vandaan was een grote zilverreiger neergestreken in een boom. De foto’s van zijn vlucht en de landing in de boomtop zijn vanwege onscherpte helaas niet door de ballotage gekomen …
De close-up van die zilverreiger is het aanzien gelukkig wel waard. Wonderlijk, dat zo’n grote vogel zo lang, zo roerloos op een dunne tak in een boomtop kan zitten …
En al die tijd wist ik bijna zeker dat ik hier al eens eerder was geweest. “Volgens mij is het al bijna 20 jaar geleden, maar ik weet bijna zeker dat ik eens in een winter in deze vogelkijkhut heb gezeten,” zei ik tegen Jetske.
Intussen ben ik gisteren in mijn rijk gevulde fotoarchief gedoken om daar bewijs voor te vinden. En jawel, ik ben er inderdaad eerder geweest. Ten bewijze daarvan zal ik in het weekend een paar foto’s tonen, die ik daar op 22 februari 2003 heb gemaakt.
Het was een dag zoals we ze de laatste dagen al veel hebben gehad: grijs en grauw, en af en toe regende het lichtjes. Desondanks besloten mijn fotomaatje en ik gisteren om er maar even op uit te trekken voor een gezamenlijke fotokuier …
Jetske stelde voor om een ritje te maken naar de Rottige Meente, een natuurgebied op de grens van de provincies Fryslân en Overijssel. Daar zouden we dan een kuiertje maken naar een vogelkijkhut …
Onderweg naar die hut kwamen we langs een vaart, waar een paar knobbelzwanen ons meteen de rug toekeerden om vervolgens langzaam in zuidwestelijke richting bij ons vandaan te dobberen …
Nadat we een paar foto’s hadden gemaakt van de elegante dieren, vervolgden we onze weg naar de vogelkijkhut …
Afanja's Weblog 