De tapuit – nr. 86

Terwijl ik het weiland met paardenbloemen in de verte aan het fotograferen was, vloog er op een bepaald moment een klein vogeltje voor me langs. Vanuit een ooghoek zag ik dat hij op een dampaal iets verderop landde. Meteen zette ik de achtervolging in, waarna ik mijn camera op hem richtte …

Zodra ik hem in de zoeker had, meende ik hem te herkennen. Het leek een tapuit te zijn (heidehipper in het Fries), en daarmee had ik weer eens een primeurtje. Ik heb het nog even nagekeken, tot dat moment had ik – voor zover bekend – 85 vogelsoorten in mijn fotoarchief. De tapuit is dus nr. 86. Nadat ik twee foto’s van de tapuit op die grote dampaal had gemaakt, leek hij het welletjes te vinden en vloog hij naar een hek een stukje verderop …

De tapuit staat sinds 2004 als bedreigd op de Nederlandse rode lijst. Het is een kleine insectenetende zangvogel, die zich bij voorkeur ophoudt in heidegebieden, duinen en zandverstuivingen. Hier tussen de weilanden leek hij me niet direct op zijn plek, maar mogelijk houdt hij zich normaal gesproken op bij de zandwinput op een flinke steenworp afstand …

Hoe dan ook, ik was en ben blij met de foto’s die ik van deze sterk bedreigde vogel heb kunnen maken …

Sweltsjes bij de ‘Blaustirns’

Dinsdag ben ik weer eens naar de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ op de oever van het meertje de Leijen gewandeld. De laatste keer was half februari, toen er nog een laagje ijs en sneeuw op de Leijen lag …

Het was er nu weer een stuk aangenamer en groener dan in februari. Terwijl het in de winter gemaaide riet alweer mooi groen kleurde, lag er naast het pad een vergeten bosje riet weg te kwijnen …

Vanuit de vogelkijkhut viel niet veel te zien. Bij het boomeilandje lang een vissersbootje afgemeerd en er vloog een paar maal een zwarte stern (blaustirns in het Fries) voorbij, dat had ik al snel bekeken …

Vanaf de andere kant van de hut hoorde ik op dat moment ergens vanuit het riet verschillende keren de ‘misthoorn’ van de roerdomp klinken. En dus heb ik aan de andere kant een luikje geopend, maar hoezeer ik ook in het rond spiedde wanneer hij zich liet horen, hij liet zich niet zien …

Dat deden een paar teruggekeerde boerenzwaluwen wel. Terwijl ik de roerdomp zocht, hoorde ik achter me plotseling het geruis van vleugeltjes en het kenmerkende gepiep van de zwaluwen (sweltjes in het Fries). Het was duidelijk dat ze graag de hut in wilden, om op de gebruikelijke plek een nestje te bouwen, maar dat ze problemen hadden met die grote gedaante van ondergetekende …

Omdat de roerdomp zich niet liet spotten en omdat er verder ook niet veel te beleven viel, besloot ik me terug te trekken uit de hut, zodat de zwaluwen rust en ruimte hadden om hun werkzaamheden uit te voeren …

Onderweg naar de auto heb ik nog een poging gedaan om een rietzanger aan de andere kant van de vaart te kieken, maar ik was veel te traag. Zodra ik hem in de kieker had, schoof de rakker steeds weer een stukje op. Maakt niet uit, de aanblik van de zwaluwen en het geluid van de roerdomp hadden mijn dag voldoende kleur gegeven …

Water brengt leven

Water is een voorwaarde voor leven. En water brengt ook altijd extra leven in onze tuin. Vorige week zag ik b.v. een pimpelmeesje dat zich even kwam opfrissen in het pierenbadje achter de vijver …

Nadat we zaterdagavond laat wandelende salamanders hadden aangetroffen op de keukendeur en op het terras, kreeg ik zondag aan het eind van de middag een kansje om voor het eerst dit jaar een foto van een salamander in de vijver te maken …

Een mus in de bloesem

“Alles is raar dit jaar. Zelfs onze 76e Nationale Bevrijdingsdag zullen we dit jaar zoveel mogelijk in eigen huis en tuin moeten vieren. Het wordt een viering in beperkte vrijheid. Geen festivals, geen optochten met oude legervoertuigen en geen vuurwerk,” schreef ik vorig jaar op 5 mei.

Ik had toen niet verwacht dat we 12 maanden later nog in vrijwel dezelfde situatie zouden zitten. En ik kan ook niet zeggen, dat ik er erg blij mee ben. Maar hé, kom op … Dan vieren we Bevrijdingsdag toch gewoon volgend jaar weer op grootse wijze met zijn allen …!?

Vorig jaar heb ik Bevrijdingsdag hier op bescheiden wijze gevierd met wat vrolijke oranje bloemen. Die had ik in dit koude voorjaar niet voor handen, maar er valt nu toch ook wel het één en ander te genieten, als je het maar wilt zien. Wat te denken van de bloesem van de buurvrouw waar wij elk jaar ook van mogen genieten … Precies een week geleden viel mijn oog bijvoorbeeld ineens op een mus die met zijn kopje in die bloemen dook. Toen ik inzoomde, kon ik zien dat hij van de zaadjes in de bloem zat te snoepen …

Maar ja, ieder voordeel heb zijn nadeel … Met de stormachtige wind van de afgelopen dagen waaien de bloemen in grote trossen naar beneden. De meeste zijn daarbij vrij hinderlijk, maar af en toe valt ook daar wel van te genieten. Dit trosje in het vogelbadje vond ik bijvoorbeeld toch wel erg decoratief …

De jongen vliegen uit

Maandagmiddag was het geschetter van de merels in de tuin van de buurvrouw een tijdlang niet van de lucht. Daar moest wat aan de hand zijn …

Niet veel later hoorde ik geritsel in het bladerdek rond de bamboe in onze tuin. Ik hoefde maar een paar stappen te doen, toen ik een jonge merel in de haagbeuk zag fladderen …

Op de grond leek tussen de bamboe nog een jong te zitten, maar die heb ik niet kunnen lokaliseren. Pa merel hield vanaf de schutting de zaak nauwlettend in het oog. En dat is maar goed ook met al die katten op de buurt. Nadat ik het jong in de haagbeuk op de foto had gezet, besloot ik me terug te trekken. Vanaf het terras en vanuit huis heb ik pa en ma merel de rest van de dag geholpen om rondzwervende katten uit de tuin te houden…

Op Koningsdag hadden twee jonge merels het veiligheidshalve gelukkig wat hogerop gezocht. Ze zaten hoog en droog in de prunus, waar ze ook regelmatig van hun natje en droogje werden voorzien …

Het voeren zelf heb ik niet gefotografeerd. Zodra één van de ouders ergens in de buurt op een tak of de schutting neerstreek, ben ik onder de boom vandaan gegaan om ze niet te storen. Maar omdat de voedseltransporten door bleven gaan, heb ik er vanaf het terras nog wel een stukje video van kunnen maken …

Rond het middaguur kwam pa merel nog even bij me op het terras. Daar ging hij parmantig voor me staan. Of hij dat deed om me te bedanken voor alle goede zorgen of omdat hij gewoon ijdel is, ik weet ’t niet …, maar ik heb er wel dankbaar gebruik van gemaakt …

Daarmee sluit ik dit vierluik over de merels af. Ik sluit echter niet uit dat er op enig moment nog een vervolg komt. Er wordt intussen namelijk hard gewerkt aan bouw en inrichting van een tweede nest. Ditmaal in de pergola boven de vijver. Kijk, daar gaat ma net met wat mos in de snavel naar het nest …

Scharrelaars in de tuin

Kijkend naar de foto’s van gisteren, lijkt het misschien alsof al dat lekkers in de vorm van bessen, wormen en rupsen de merels kwam aanwaaien, maar niets is minder waar …

Er moest hard voor gezocht en gewerkt worden om die hongerige keeltjes het zwijgen op te leggen. Toen meneer merel op zeker moment met een radeloze blik in de ogen voor me op het terras stond, heb ik hem geadviseerd om nog maar eens in de buurt van de vijver rond te kijken. Achter de tobbe, bij de dotter …

Daar was mevrouw merel hem net een slag voor. Met trots legde ze even een vette worm, die ze net daarvoor bij de vijver te pakken had gekregen, voor me op het terras. Nadat ik er een foto van had gemaakt, nam ze hem via de veilige route achter in de tuin mee naar het nest bij de buurvrouw. Meneer merel zag ik enige tijd later met een snavel vol bessen die kant op gaan via de prunus …

Al snel waren ze weer terug. Eerst alleen meneer merel, daarna scharrelden ze samen aan de andere kant van de vijver bij de boomstam rond …

Ik sluit vandaag af met een foto van mevrouw merel, die met een paar bessen in haar snavel mooi werd uitgelicht door de zon. Morgen o.a. een paar foto’s van de jonge merels …

  • wordt vervolgd

Lekkernijen in overvloed

Vanaf het moment dat we wisten dat er jonge merels waren, zagen we de ouden maar zelden meer zonder dat ze iets in hun snavel hadden …

Nu eens kwam pa merel met een snavel vol kronkelende wormen aan, dan weer had hij ergens wat verse bessen gevonden. Onderweg naar huis diende de hazelaar achter in de tuin vaak als rust- en uitkijkpunt, voordat het voedsel naar het nest werd gebracht …

Omdat de dotterbloem in de vijver intussen te groot was geworden om nog plaats te bieden aan badderende merels, hebben we op het heuveltje achter de vijver een nieuwe badplaats ingericht. Het laatste deel van de hazelaar dat nog geen nieuwe plek had gekregen, hebben we gebruikt als voetstuk voor een tijdelijk vogelbadje …

Geheel verkwikt kan pa merel na zo’n bad weer op pad en lang duurt het nooit voordat hij er weer is. Wat hij nu weer gevonden had …? Een paar bessen en twee malse rupsen …

Ook ma leverde al snel haar aandeel aan de voedseltransporten …

  • wordt vervolgd