De zacht rimpelende weerspiegeling in een vennetje bij Bakkeveen spreekt voor zich, lijkt me …
Tagarchief: Friesland
Skywatch Friday 222
Op zoek naar herfstkleuren, kwam ik woensdag langs de molen ‘De Weyert’ in Makkinga (kaartje Google Maps)…
Looking for autumn colours, I passed the windmill ‘De Weyert’ in a village called Makkinga on Wednesday (Google Maps) …
De molen is gebouwd in 1868 en heeft oorspronkelijk gediend als houtzaagmolen in Gorredijk …
The mill was build in 1868 en was originally used for the sawing of wood in a small village called Gorredijk …
In 1913 werd de molen in Gorredijk afgebroken en weer opgebouwd in de buurtschap Twytel bij Makkinga, waar hij ging dienen als korenmolen …
In 1913 the mill was pulled down in Gorredijk and rebuild in a small township called Twytel near Makkinga, where it was used for the crushing of corn …
In 1925 werd de molen verplaatst naar de huidige locatie in Makkinga …
In 1925 the mill was moved to the current location …
De molen is in 1984 gerestaureerd en wordt door vrijwilligers van de Stichting de Weyert als levend maalbedrijf op windkracht in bedrijf gehouden …
De mill was renovated in 1984 and volunteers keep it running …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Laatste oktoberzon
De laatste oktoberzon speelde een tijdlang met de schutting en de bladeren van de haagbeuk.
Daarna ging ze geruisloos onder, de bladeren zacht ritselend in het donker achter zich latend …
Via Bethlehem terug naar af
Tegenover Hotel Lauswolt staat een lief, klein boerderijtje. Op kaarten uit 1685 en 1718 staat op deze plek al een boerderij aangegeven.Vermoedelijk ontleent de boerderij zijn naam ‘Bethlehem’ aan een kapel of klooster met diezelfde naam, dat hier in de buurt heeft gestaan …
In 1811 moesten de bewoners van de streek verplicht een achternaam aannemen. Durk Jans, geboren in 1738 in Beets, woonde toen met Grietje Haijes, met wie hij in 1763 was getrouwd, op deze boerderij. Op 16 december 1811 namen ze officieel de achternaam Bethlehem aan. Tegenwoordig staat het boerderijtje, dat nog steeds wordt bewoond, er tiptop bij …
We laten Bethlehem achter ons en keren terug naar het startpunt van de wandeling. De auto staat een kleine 500 meter verderop, dus er moet nog even doorgestapt worden, en dat valt intussen lang niet mee. We komen langs het stulpje van Rutger Hauer, dat op het landgoed Lauswolt staat. Hauer woont officieel in Hollywood, maar als hij in Nederland is, bewoont hij hier een verbouwde boerderij …
Even later zijn we dan terug bij de Scherpschutterslaan, waar ik ben begonnen aan deze prachtige kuier rond Hotel Lauswolt en waar de auto op me staat te wachten. Blij toe, want eigenlijk was deze wandeling wat teveel van het goed, maar intussen is het leed van de stijve en pijnlijke benen alweer vergeten. Het was zeker de moeite waard …
Een rondje Lauswolt
Intussen had ik weliswaar al een vermoeden waar ik me bevond, maar dat werd pas bevestigd toen ik even later aan de bosrand stond. Aan mijn linkerzijde strekte zich een glooiende en gladgeschoren golfbaan uit, aan mijn rechterzijde stond het vermaarde Hotel Lauswolt. Het beste nieuws was echter nog, dat er een bankje stond waar ik een tijdje lekker heb kunnen zitten, zodat mijn benen weer wat kracht konden verzamelen, want het was duidelijk dat ik nog een flinke wandeling voor de boeg had …
Enigszins uitgerust heb ik korte tijd later mijn weg weer vervolgd. Kijk, hieronder staat het beroemde Koetshuis op het Landgoed Lauswolt, waar in januari 2007 de basis werd gelegd voor het kabinet Balkenende (CDA), Bos (PvdA) en Rouwvoet (Christen Unie) …
Voor de oorsprong van het Friese landhuis Lauswolt moeten we terug naar de zeventiende eeuw. Het landgoed is genoemd naar de oorspronkelijke bezitters, de familie Lauswolt uit Beetsterzwaag. Naar verluidt liet de welgestelde herenboer Jan Janszoon Lauswolt, grootgrondbezitter te Beetsterzwaag hier in 1748 een met geboomte omgeven boerderij bouwen. Het ontoegankelijke eilandje en het hek op de brug met het jaartal 1748 zijn denkelijk alles wat nog herinnert aan die oude boerderij …
Lauswolt bestond op dat moment behalve uit boerengrond nog grotendeels uit heideveld en woeste grond, en dat zou zo blijven tot het moment dat Jonkheer Augustinus Lycklama à Nijeholt er in 1868 voor negentigduizend gulden een groot herenhuis liet bouwen. Naast het herenhuis verschenen een stal, het eerder genoemde koetshuis en een koetsierswoning. Later volgden een park, bloemenkas, groentetuin en tuinmanswoning. De parken zijn in de loop der jaren alleen maar omvangrijker geworden en er werden bossen aangelegd …
Van het einde van de negentiende eeuw tot halverwege de twintigste was het landgoed achtereenvolgens in het bezit van Rijnhard Baron van Harinxma thoe Slooten (neef van Lycklama) en zijn dochter Adriana Janke, maar in het begin van de jaren vijftig ging het bezit naar de Algemene Friesche Levensverzekering Maatschappij. Deze heropende het pand in 1954 in de functie die het nog altijd heeft: als hotel …
Tegenwoordig maakt Lauswolt onderdeel uit van de Bilderberggroep. De officiële benaming luidt nu Bilderberg Landgoed Lauswolt. Het hotel is niet vrij toegankelijk, maar als je de juiste paden weet te bewandelen, ben je toch zo binnen, volgens mij …
In de voortuin van het hotel bevinden zich al enkele jaren een paar kunstkoeien. Het laagje goudverf zal wel symbool staan voor de gouden kranen die badkamers, wastafels en toiletten waarschijnlijk sieren … 😉
Morgen het laatste stukje van deze verrassende fotokuier, dan wuiven we even naar Rutger … 🙂
Meer informatie over de geschiedenis van Lauswolt e.o. is hier te lezen.
Op onbekend terrein
Terwijl ik voor dat hek stond, was ik even helemaal het spoor bijster. Dit was duidelijk niet Rutger Hauers’ woonstede, want die bevindt zich veel dichter bij de Poostweg, en bovendien leek het er niet eens op. Maar wat was het dan wel …, waar bevond ik me nu precies …?
Omdat ik net over een pad was gekomen waar ik bijna tot mijn enkels in de modder zakte, zag ik het niet zitten om via dezelfde weg terug te keren. Ik besloot mijn weg maar gewoon te vervolgen, ik zou wel zien ik waar ik uit zou komen …
Een paar minuten later zag ik ineens een bruggetje, dat verscholen in het bos over een sloot of gracht leidde. Intussen was elke stap extra me eigenlijk al teveel, maar desondanks kon ik de verleiding niet weerstaan om dat bijzondere bruggetje eens wat nader te bekijken …
Het bleek te gaan om een oud ijzeren bruggetje met een houten dek, dat net als de bospaden was bedekt met een laag bladeren. Midden op de brug stond een wel heel bijzonder ijzeren hek. Stapje voor stapje de draagkracht van het bruggetje testend ben ik even tot aan dat hek gelopen …
Het hek leek beter in de verf te zitten dan de brug, maar het zat op slot, en wellicht is dat al sinds 1748 het geval. Het erachter gelegen eilandje bleef zodoende onbereikbaar voor me, en misschien was dat maar beter ook …
Nadat ik nog even een foto vanaf de noordkant had genomen, heb ik mijn weg maar weer in zuidelijke richting vervolgd. Daar lonkte zo te zien het licht van een open vlakte en daar werd me even later ook ineens duidelijk waar ik was …
– wordt vervolgd –
Herfst aan de Scherpschutterslaan
Na een aantal grijze dagen op rij, scheen de zon hier donderdagochtend even. Let wel, ik schrijf bewust ‘even’, want toen ik zo ver was om ergens een zonnig fotokuiertje te maken, trok de lucht alweer helemaal dicht en korte tijd later regende het zelfs even …
Vrijdag kreeg ik een herkansing, en die heb ik met beide handen aangegrepen. Aan het begin van de middag besloot ik even naar de Poostweg tussen Olterterp en Beetsterzwaag te rijden. Daar startte ik mijn herfstkuier over de Scherpschutterslaan …
Een paar maal per jaar maak ik hier toch wel een kuiertje. Bijna altijd ga ik dan al snel linksaf naar het Witte Meer, beter bekend als de ijsbaan van Beetsterzwaag. Ditmaal besloot ik de ijsbaan letterlijk links te laten liggen en wat verder door te lopen over de Scherpschutterslaan …
Al kijkend en fotograferend liep ik een tijdje over de knisperende herfstbladeren die de Scherpschutterslaan als een dik tapijt bedekten. Toen ik op zeker moment eens achterom keek, realiseerde ik me dat ik al een stuk verder was gelopen, dan ik me eigenlijk had voorgenomen …
Ik kon nu twee dingen doen: op mijn schreden terugkeren en gewoon over de Scherpschutterslaan terug lopen naar de auto, of het eerste het beste pad naar rechts nemen, zodat ik een stukje verderop terug kon lopen over het pad dat parallel loopt aan de Scherpschutterslaan en dat grenst aan Rutger Hauer’s stulpje …
Korte tijd later stond ik voor een wit hek dat de toegang tot een landhuis afsloot …
– wordt vervolgd –
Afanja's Weblog 