Reeën aan de Westersânning

Het aanhoudend grijze weer lokt me nog steeds niet voor mijn plezier naar buiten. Gisteren moest ik er twee keer op uit omdat ik afspraken buitenshuis had. Van die gelegenheid heb ik toch maar gebruik gemaakt om een ritje naar de Jan Durkspolder te maken. Op en rond het water viel niks te beleven, maar mijn ritje werd toch beloond …


Ik was net aan de terugweg over de Westersânning begonnen, toen ik in een aantal bruine vlekken in de verte een groepje reeën meende te herkennen. Om vrij zicht over het weiland te hebben reed ik een klein stukje achteruit, daar zette ik de auto met de rechterwielen in de berm …


Ze stonden ver weg, maar door afstand heb ik me nog nooit laten weerhouden om iets te fotograferen. Wazige of anderszins slechte foto’s kun je altijd nog weggooien, zeg ik altijd maar. Het werden ondanks het grijze weer nog alleszins acceptabele foto’s waar ik me niet voor hoef te schamen…

Normaal gesproken vind ik het op zo’n moment vaak wel aardig om dan wat langer te blijven zitten kijken. Daar had ik gisteren met het waterkoude weer geen zin in. Het was mooi om deze sprong reeën weer eens aan te treffen, want ik had ze al een paar maanden niet meer gezien, maar daarmee was het eerst ook wel weer klaar …

Zachte rimpelingen

Na de spectaculaire overwinning van Max Verstappen rolde er zondagmiddag een kortstondige golf van vreugde over het land …

Aan het begin van de nieuwe werkweek is de rust inmiddels teruggekeerd. Met nog hier en daar wat zachte rimpelingen sukkelen we verder in de grijze en donkere dagen voor kerst …

Intussen is het gebruikelijke speculeren over een witte kerst alweer begonnen. Laat ik daar dit van zeggen: het kan nog alle kanten op … 🙂

In een plas

Sinds die paar zonnige uurtjes op donderdagmiddag is het hier weer aanhoudend grijs geweest …

Daarom laat ik ’t vandaag maar weer bij een paar herfstachtige plaatjes uit het archief van begin december 2006 …

Dof en grijs papijs

Dat mooie, gladde ijsvloertje in de vijver heeft er maar één dag gelegen. Zondagavond heb ik er nog een tijdlang gespeeld met het gekleurde tegenlicht van de Hue-spot over het glanzende ijs. De foto’s die dat heeft opgeleverd, bewaar ik nog even. Vandaag volg ik nog even de loop der dingen …

Terwijl de temperatuur maandagochtend opliep tot een maximum van 2,4 ºC rond het middaguur, viel er wat lichte korrelhagel. Daardoor had het ijs zijn magische glans al snel verloren. Wat restte was een soort dof en grijs papijs …

Toen het tegen de avond opnieuw begon te vriezen, kreeg het ijs weer enige glans. Daar heb ik ’s avonds het gekleurde tegenlicht van de Hue-spot nog maar eens op gericht. Dit is één van de foto’s die ik er ’s avonds van heb gemaakt …

Morgen meer kleur …?

Verrassend

Na een grijze en vooral sombere week, waarin het effect van de qutenza-behandeling langzaam maar zeker merkbaar werd, volgde gisteren ineens een dag vol verrassingen.

Mijn fotomaatje had onverwacht vrij, en omdat de dames en heren meteorologen ons (weer) een zonnige dag in het vooruitzicht hadden gesteld, leek het Jetske een leuk idee om mij te verrassen met een ritje naar het plekje waar ze onlangs enkele honderden grutto’s had gefotografeerd. Nu had ik op dat moment wel mijn twijfels of de grutto’s daar nog wel zouden zijn, omdat ze na verloop van tijd weer uitzwermen over de provincie. En over het weer had ik eerlijk gezegd ook nog mijn twijfels na de voorgaande dagen. Maar goed, een dagje met Jetske op pad is over het algemeen geen straf en dus gingen we tegen elven op pad.

Een half uurtje later betraden we de vogelkijkhut ’t Set (kaart Google Maps) aan de noordwest kant van de Ryptsjerksterpolder. Alle goede bedoelingen ten spijt viel het ter plekke nogal tegen. Er blies een koude wind over het water dat zich aan grijze nevelen trachtte te ontworstelen. En zoals ik al vreesde, waren de grutto’s gevlogen …

Omdat ik geen zin had om de dag nu al teleurstellend te laten eindigen, stelde ik voor om door te rijden naar het Wad. De oude palenrij in ’t Wad bij Paesens-Moddergat is tenslotte in alle weersomstandigheden fotogeniek. Onderweg vertelde ik Jetske over de mooie herinneringen die ik aan Paesens-Moddergat bewaar met een prachtige eclips bij zonsopkomst en kansjes op poollicht.

Al voordat we ons doel hadden bereikt, begon de lucht voorzichtig open te breken. Rond het middaguur beklommen we de zeedijk ter hoogte van it Fiskershúske bij Moddergat. Wat heiig, maar badend in een zee van zon lag het Wad aan onze voeten …

Het werden een paar verrassend mooie en vooral ook vermoeiende uurtjes daar op en aan het Wad. Vooral de steeds verder afbrokkelende palenrij heeft weer heel wat foto’s opgeleverd, waar ik voorlopig weer even mee vooruit kan. Nadat ik op de heenweg had gereden, nam Jetske de terugreis voor haar rekening, zodat ik mijn geteisterde lijf en leden rust kon geven …

Bedankt Jetske, het was weer een topdag!

Skywatch Friday 454

Vorige week maakte ik weer eens een ritje over het Friese platteland …

Last week I made another ride over the Frisian countryside …

Grijze, laaghangende bewolking dreef traag over de uitgestrekte weilanden …

Gray, low-hanging clouds slowly drifted over the vast meadows …

Flets zonlicht wist af en toe even door het wolkendek heen te breken …

Pale sunlight could occasionally break through the cloud cover …

Bij Nes (Akkrum) werd het Watertorenhotel even heel zacht in het zonnetje gezet…

Near Nes (Akkrum) the Watertorenhotel was put in a soft spotlight …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Grijze weerspiegelingen

Op deze winderige en natte zondag schotel ik jullie nog maar even wat van de rust ademende foto’s voor, die ik donderdagmiddag heb gemaakt op de ietwat glibberige steiger bij zeilschool De Veenhoop …

Behalve de fraaie, rustgevende weerspiegelingen is op de vierde foto op bijna 15 km afstand in noordwestelijke richting de bijna 115 meter hoge Achmeatoren in Leeuwarden te zien. In augustus heb ik van die Friese wolkenkrabber nog een fotoserie gemaakt …