Op 5 april ben ik een middagje samen met onze oudste kleinzoon Tijmen op pad geweest. We hebben een prachtige fotokuier gemaakt in het rietland bij Earnewâld. Daar kregen we behalve diverse vogels ook nog een rietsnijder voor onze lenzen, en alsof dat nog niet genoeg was, kregen we op weg terug naar huis ook nog eens de kans om een groepje reeën te fotograferen. Dat ontlokte Tijmen glunderend de opmerking: “Wij hebben vandaag echt een geluksdag, hè pake …” Dat kon ik alleen maar beamen …
Op 20 mei trof ik in de buurt van Oudega het onderstaande tafereeltje aan: twee paarden met hun veulens. Verder commentaar lijkt me overbodig, dit vredige plaatje spreekt helemaal voor zichzelf …
Op 9 juni trok er noodweer over het zuiden van ons land, waarbij Pinkpop de volle laag kreeg met onweer en zware windstoten. Bij ons was het een mooie en warme dag. Het meest opzienbarend was, dat er tussen 15:30 en 16:00 uur van zuid naar noord een wolkenformatie met vreemde ribbelpatronen overdreef. De pas gerestaureerde windmotor bij Earnewâld stond blinkend te pronken onder de vreemde wolken …
Terwijl ik donderdagmiddag aan het Nonnepaed tussen Oudega en Garyp naar de overvliegende ganzen stond te kijken, zag ik dat er een stukje verderop een torenvalk op een dampaal zat …
Om hem wat beter in beeld te krijgen, liep ik stapje voor stapje behoedzaam in de richting van die lelijke boortoren en het elegante torenvalkje, terwijl ik af toe even halt hield om een foto te maken …
Een automobilist die van achteren over de smalle weg naderde, had blijkbaar in de gaten waar ik mee bezig was, want hij stopte even en wachtte vervolgens tot ik weer een foto had gemaakt …
Nadat ik de sympathieke automobilist met een opgestoken duim had bedankt, vervolgde die zijn weg. Omdat het valkje nog steeds op zijn paal zat, deed ik vervolgens opnieuw een paar stapjes naar voren …
Dat was net wat teveel van het goede voor de torenvalk. Nadat hij was opgevlogen en het gegak van de ganzen was verstomd, keerde de rust aan het Nonnepaed terug. Nou ja, behalve aan het eind van de weg dan …
Bij de boortoren wordt dag en nacht doorgewerkt. Omdat het voor verschillende lezers blijkbaar onbekend is, dat er ook in Fryslân nogal wat gas wordt gewonnen, kom ik daar binnenkort nog eens even op terug. U zult versteld staan …
We hebben nogal wat regen gehad de laatste tijd, hier en daar staat het water op het land …
We’ve had a lot of rain lately, here and there is water on the land…
Dat betekent dat er weer volop werk is voor deze milieuvriendelijke windmotoren …
This means that there is plenty of work for these environmentally friendly windengines …
Terwijl het in het zuiden van het land een groot deel van de dag regende, konden de molentjes gisteren in het noorden van Nederland hun werk in tamelijk zonnige omstandigheden doen …
While it was raining in the southern part of the country, these windmills could do their work in rather sunny conditions in the northern part of the Netherlands …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van! Wishing you all a wonderful weekend!
Warm is het nog steeds niet, maar de scherpste kantjes zijn intussen gelukkig wel van de kou af, daarom ben ik vandaag maar weer eens wat langer op pad gegaan. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Jan Durkspolder gereden, waar ik een tijdje in de eerste vogelkijkhut heb gezeten (kaartje Google Maps). Veel viel er niet te zien, het water staat er momenteel hoog, waardoor de weinige vogels die er waren ver van de hut zaten …
Toen ik enige tijd later over de Westersânning weer richting Oudega reed, zag ik een zestal reeën door de weilanden lopen …
Eén van de reebokken keek weliswaar even op toen ik de auto in de berm liet uitrollen, maar ik werd kennelijk ook nadat ik was uitgestapt om wat foto’s te maken niet als een bedreiging gezien …
De gracieuze dieren vervolgden rustig hun weg naar de slotkant, want daar zijn nog steeds de lekkerste hapjes te vinden …
Na deze altijd weer verrassende ontmoeting ben ik via ommelandse wegen naar het Weinterper Skar gereden, waar ik een uurtje later zo waar even in de zon op het bankje kon zitten nagenieten …
Met het warme en broeierige weer van woensdag en donderdag komt er van echte fotokuiertjes niets terecht, want dan willen mijn benen me maar amper dragen. Op dergelijke dagen huldig ik bij voorkeur het motto ‘auto in, airco aan’. Een rustig rit over de Friese plattelandswegen levert met een beetje geluk ook wel een paar aardige plaatjes op, zoals de pootje badende pinken of de foto’s van de dreigende wolkenpartijen …
Met het oog op Skywatch Friday heb ik donderdagmiddag een tochtje gemaakt in de omgeving van Oudega en Earnewâld. Omdat ik toch in de buurt was, besloot ik tegen drieën even naar de eerste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te rijden. Dat is een prima plekje om even wat te drinken en je hebt er een mooi weids uitzicht over het polderland en de lucht erboven. Nog voordat ik de auto tot stilstand had gebracht, zag ik op het pad naar de vogelkijkhut een vreemde vogel zitten. Eerst maar even een paar foto’s vanuit de auto maken, bedacht ik me, en daarna maar even een ander parkeerplekje zoeken dan normaal …
Enkele minuten later liep ik stilletjes een eindje in de richting van de vreemde vogel. Steeds knielde ik na een paar stappen even neer om een foto te maken. In eerste instantie had ik het idee dat het wellicht een zieke ooievaar was, maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart toch wat sneller te slaan. Het leek me om een heilige ibis te gaan, en dat werd al snel bevestigd door een fotograaf, die intussen ook in alle rust uit zijn auto was gestapt en in sluipgang naderbij was gekomen …
De heilige ibis komt voor in Afrika, Zuid-Irak en (vroeger) in Egypte. In het oude Egypte werd dit dier vereerd als symbool van de god Thoth, daaraan dankt hij zijn naam. Als exoot komt de heilige ibis ook voor in West-Europa. Een grootschalige introductie heeft plaatsgevonden in Frankrijk. Avifauna in Alphen aan den Rijn heeft een grote groep dieren vrij rondvliegen waarbij enkele wilde exemplaren zijn aangesloten die waarschijnlijk van Franse dieren afstammen. Hetzelfde geldt voor de meeste andere groepen heilige ibissen in de Benelux, al komen ook ontsnappingen bij particulieren voor. Waar dit exemplaar vandaan komt, weet ik niet, maar om zijn linkerpoot draagt hij in elk geval een ring …
Terwijl de andere (professionele) fotograaf zijn camera met een joekel van een zoomlens op het statief zette en de draadontspanner aanbracht, maakte ik nog even wat videoshots van de heilige ibis. Het filmpje is zoals gebruikelijk in HD-kwaliteit opgenomen en kan dus op volledig scherm worden afgespeeld voor het mooiste resultaat …
In de vogelkijkhut hebben de andere fotograaf en ik nog wat zitten praten en fotograferen. Eén van de foto’s die hij van de heilige ibis heeft gemaakt, staat intussen op zijn website Photo Marcello Romeo onder het hoofdstuk “Recent”. En als je die foto dan vergelijkt met de mijne, dan verraden vakmanschap en materiaal toch wel wat de beste foto is. De ontmoeting met de heilige ibis en de kans om hem te fotograferen was er voor mij echter zeker niet minder om. 🙂
Op 23 februari liet ik hier een aantal foto’s zien van het rietsnijden met snit, de ouderwetse manier waarop het riet werd vroeger gesneden. Aan het eind van die middag hebben we iets verderop in de Weerribben nog wat opnamen gemaakt van een rupsvoertuig, waarmee het riet tegenwoordig waar mogelijk wordt gemaaid …
Omdat ik me op die middag in de Weerribben weer voornamelijk bezig heb gehouden met video-opnamen, heb ik toen vrijwel geen foto’s van de rupsmaaier kunnen maken. Vorige week donderdag kreeg ik vlak bij huis de gelegenheid om dat gemis goed te maken, toen ik aan de Wolwarren ten zuidwesten van Oudega een rupsmaaier in het rietland zag rijden …
Ook in de rietcultuur schrijdt de mechanisatie nog steeds voort. Met een dergelijke rupsmaaier kan een groot stuk rietland in enkele uren door twee man worden gemaaid. Eén persoon stuurt de machine, terwijl de ander de door een transport naar boven aangevoerde bossen riet achterop het voertuig in de bak legt …
Hoewel bij deze manier van werken de meeste ruigte in de bossen riet wordt meegenomen naar het bedrijf, waar het afval er later wordt uitgekamd, blijft er altijd nog wel wat ruigte op het land achter. Dat wordt vervolgens in kleine hoopjes bijeen gebracht en verbrand …
Toen de rook mij het zicht op het rietveld en de rupsmaaier begon te benemen, ben ik nog even een stukje verderop gaan staan. Morgen volgen er nog wat foto’s vanuit een ander standpunt …
Afanja's Weblog 