Hé … geef me nog eens een kusje …
Een kusje …? Gewoon hier midden in de wei …?
Ja, dat was vroeger toch ook goed genoeg …?
Nou, kom dan maar … gekkie … 😉
Tagarchief: weiland
Jonge kievit in de wei
Gisteren had ik het genoegen weer enige tijd te worden rondgetoerd door mijn fotomaatje. Zo’n ritje als passagier bevalt me op zijn tijd wel. Het is best lekker om je ogen eens wat langer van de weg te kunnen houden en het landschap op een andere manier aan je voorbij te zien glijden. Ondanks het grijze wolkendek werd het weer een mooie en afwisselende rit …
We hadden het er net over gehad dat het ook in de Kop van Overijssel tamelijk droevig gesteld was met het aantal weidevogels, toen Jetske links van het landweggetje waarover we rustig voort hobbelden een jonge kievit ontwaarde, die onder toeziend oog van pa of ma druk bezig was om zijn kostje bijeen te scharrelen …
Het viel nog niet mee om het tweetal vanaf de passagiersplek door het geopende raam aan de bestuurderskant scherp in beeld te brengen, want de afstand was eigenlijk net wat te groot. Toch ben ik blij met deze foto’s, waarop het pluizige kuifje van het ijverige jong al te zien is …
Met dank aan Jetske voor het onbaatzuchtig delen van deze waarneming, want als ik het me goed herinner, lag haar camera op dat moment onbereikbaar achter in de auto.
Reeën bij de rietdekker
Toen ik vorige week na een bezoekje aan de Jan Durkspolder huiswaarts reed, zag ik tussen Oudega en Earnewâld in een weiland grenzend aan het erf van een rietdekkersbedrijf een groepje reeën staan grazen. Ze stonden ver weg en ik heb wel eens reeën in een fotogenieker decor gefotografeerd, maar ik ben er toch maar even gaan staan, want ik vind zo’n groepje sierlijke reeën altijd weer de moeite waard …
Twee grutto’s in close-up
Toen ik vorige week woensdag op enige afstand de eerste grutto van het jaar voor de lens kreeg, kon ik niet bevroeden dat ik al drie dagen later een paar grutto’s van dichtbij zou kunnen fotograferen …
Niet ver van de plek waar ik die eerste grutto bij Soarremoarre fotografeerde, zat dit koppeltje vorige week zaterdag genoeglijk tussen de modderkluiten aan de rand van een weiland …
Terwijl zij tussendoor haar toilet op orde maakte, hield hij met een schuin oog de omgeving goed in de gaten, want je weet natuurlijk maar nooit wat die gluurder met zijn zwarte kastje van plan is …
Ik kan me niet herinneren dat ik al eerder zo vroeg in het jaar zulke fraaie foto’s van een paar grutto’s heb kunnen maken. Gelukkig blijft er voor de rest van het seizoen nog genoeg te wensen over. Wat te denken van een foto van een wakende pa grutto op een dampaal, een waarschuwend overvliegende grutto of zelfs jonkies van de grutto …
De start is veelbelovend geweest, we zien wel wat er verder nog op mijn pad komt … 🙂
Die met zijn gebogen snavel
Kijk eens aan, hij is ook weer terug, die met zijn lange gebogen snavel … de wulp (wylp in het Fries) …
Ik zie ze in onze contreien niet zo gek veel, daarom was ik vrijdagmiddag extra blij met deze ferm doorstappende en regelmatig diep in de grond prikkende wulp en zijn partner in een weiland tussen Oudega en Earnewâld …
Nu ik ze al zo vroeg in het jaar heb kunnen fotograferen, biedt dat toch weer hoop om ze later nog eens van wat dichterbij in beeld te kunnen vangen. Bij de grutto is dat intussen al gelukt … 🙂
Hij met z’n rooie kraaloogjes
Jawel, ook de strânljip oftewel de scholekster (Haematopus ostralegus) is weer terug met zijn rooie kraaloogjes …
Dartel en dorstig
Terwijl ik vorige week vrijdag via ommelandse wegen in de richting van het natte rietland in de Kop van Overijssel koerste, zag ik bij Soarremoarre de eerste lammetjes in een weiland dartelen …
Daar kon ik natuurlijk niet zomaar aan voorbij rijden, en dus ging de auto even de berm in voor een kleine tussenstop. Al snel werd duidelijk dat de lammetjes niet alleen dartel waren, maar ook dorstig …
Dit kleine ding zocht zijn heil aan de toch wel erg steile slootkant. Na een tijdje zag ik hem gelukkig weer veilig in de richting van zijn moeder en de andere lammetjes huppelen … 🙂
Afanja's Weblog 