It Eilân onder water

Nadat we een kleine omweg hadden gemaakt om mijn dikkere handschoenen op te halen, reden we naar It Eilân bij Goeingahuizen (Google Maps). Vorige week donderdag was ik daar enkele uren voordat deze retentiepolder onder water werd gezet …

Nu verwachtten we er een nieuw binnenmeer te zien, en dat kwam ook helemaal uit. Nadat we de brug achter ons hadden gelaten, volgden we het pad naar de ringdijk om de polder. Jetske raakte daar al snel even aan de praat met een andere fotograferende wandelaar …

Eenmaal op de dijk kregen we een mooi weids uitzicht over de onder water gezette polder voorgeschoteld.We hadden het nauwelijks beter kunnen treffen, we hadden niet alleen zon, maar ook een paar prachtige wolkenstraten …

Had ik hier al gezegd dat we hier ook naar toe waren gekomen om het riet te zien glanzen in de zon? Wel, dat is wel degelijk gelukt. Riet heeft een zekere magie. zeker in deze tijd van het jaar. De wuivende pluimen schitteren nu eens als goud, en even later als zilver …

Diverse eendensoorten maakten dankbaar gebruik van de nieuwe bak met water die ze werd geboden op It Eilân. Later meer foto’s van It Eilân …

Fuzzy foto’s van hoog water

Gisteren werd het maar nauwelijks licht, er hing een zwaar wolkendek waar het urenlang zachtjes uit regende. Het was geen weer om er even lekker op uit te gaan. Omdat ik toch wel even een kijkje wilde nemen bij de onder water gezette retentiepolder bij Smalle Ee, vroeg ik Aafje of ze me voorafgaand aan haar boodschappenritje daar even langs wilde rijden. Hoewel het niet logisch was om daarbij eerst een 4 km lange doodlopende weg in te rijden, wilde ze dat wel doen, zodat ik korte tijd later vanuit de rijdende auto wat fuzzy foto’s kon maken …

De polder bij Smalle Ee ligt op nog geen 5 km van ons huis. In voorjaar en zomer wordt het land gebruikt voor extensieve veehouderij. Nu waren de stuwen naar de polder opengezet en was er een prachtige plas van ca. 1,5 km bij 250 m ontstaan. Ik kan me herinneren dat grote delen van de landerijen ten noorden en ten westen Drachten er in de jaren ’60 ’s winters nog zo bij lagen …

Tegenwoordig is het een bezienswaardigheid, we waren dan ook niet de enige kijklustigen. Menigeen zal alvast denken aan de vorstperiode die voor de deur staat. Dit zou een machtige ijsvlakte kunnen worden om op te schaatsen. Onder normale omstandigheden stopt Wetterskip Fryslân in zo’n situatie met het bemalen van de polders. Met de enorme hoeveelheid water die er nu staat, zal er voorlopig doorgepompt moeten worden.** Dat zal helaas voor onbetrouwbaar of ronduit gevaarlijk ijs zorgen. We gaan het zien …

** Wetterskip Fryslân schrijft op haar website:

“Waterbeheer gaat voor vorst

We kunnen in het waterbeheer op dit moment nog geen rekening houden met de vorstperiode die vanaf zondag wordt verwacht. Ons vorstprotocol treedt in werking als aan twee voorwaarden wordt voldaan. Er moest sprake zijn van een verwachte periode van aanhoudende vorst. En het boezempeil moet richting een normaal niveau zijn gedaald, met een niet te grote en ook afnemende toevoer van water. Dat laatste is niet het geval met de huidige hoge waterstand en de noodzaak om water af te voeren.” 

It Eilân, een dag te vroeg

Woensdag zijn er door Wetterskip Fryslân in het dorp Aldeboarn zandzakken langs het riviertje de Boarn gelegd, omdat het water daar over de lage kade dreigde te lopen. Daarom had ik verwacht dat de naburige retentiepolder It Eilân gistermorgen al onder water gezet zou worden. Ik was er echter een dag te vroeg …

Maar ik heb er wel een mooi fotokuiertje gemaakt. Terwijl ik over de voetgangersbrug liep, zwom er net een grote zaagbek voorbij. Verder was het er heerlijk rustig. Het water lag er als een spiegel bij en aan de horizon gloorde wat licht. Ik ben maar niet tot de dijk aan het eind van het pad op It Eilân gelopen, die energie zou ik later nog wel kunnen gebruiken …

Terug op de parkeerplaats heb ik nog even het ca. 3 m hoge uitkijkplatform beklommen voor de laatste foto. Alle landerijen achter die boerderij staan zeer waarschijnlijk vandaag al onder water, zoals dat ook in januari 2012 al eens het geval is geweest om het waterpeil op de Friese boezem wat te verlagen …

Laag-bij-de-gronds gezwam

Najaarsstorm Ciaran heeft ervoor gezorgd dat er al een dik bladerdek in het bos ligt …

Ik gooi er vandaag nog eens wat paddenstoelen en andere laag-bij-de-grondse zwammen tegenaan, die ik onlangs met de nodige moeite in beeld heb kunnen vangen …

Uitwaaien bij de Leijen

Nadat we uitgebreid hadden zitten bijpraten, besloten fotomaatje Jetske en ik gistermiddag toch nog maar even naar buiten te gaan. Omdat Jetske zin had om even ergens aan de waterkant uit te waaien, reden we even naar de Leijen. …

Omdat een kuier door drassig rietland er voorlopig nog niet in zit, kozen we deze keer niet voor de vogelkijkhut bij Doktersheide. In plaats daarvan reden we even naar het Paviljoen en het strandje bij Rottevalle …

Daar troffen we gelukkig net een droog halfuurtje, waarin we echt even konden uitwaaien. Daarna moesten we ons toch nog even haasten om droog bij de auto te komen …

Terug naar de Merskenheide

Ik had me al enige tijd voorgenomen om eens een ritje naar de Merskenheide te maken op de iLark. Het wisselvallige weer gooide echter steeds roet in het eten. Maandagmiddag besloot ik het erop te wagen. Er koerste weliswaar nog een enkel klein buitje in onze richting, maar dat leek me geen probleem te zijn …

Hoewel de iLark er niet echt op is gebouwd, besloot ik toch stapvoets de heide op te rijden. Ik had me ten doel gesteld om voor het eerst sinds 2015 weer eens het bankje in de verre noordoosthoek van de heide te bereiken. En dat zou me lopend zeker niet lukken. Rustig voort hobbelend met af en toe een stop om wat foto’s te maken, kwam ik uiteindelijk bij het bankje aan. Daar kreeg ik nog net de kans om even te zitten en een paar sprinkhaantjes en een pantserjuffer te fotograferen, voordat dat ene buitje toch nog de Merskenheide bereikte …

Nadat ik nog een foto had gemaakt van het beeld van de heide vanaf het bankje, heb ik me eerst maar even teruggetrokken tot onder de bomen in de zuidoosthoek van de heide. Lang duurde de bui gelukkig niet, zodat ik al snel wat verder rond kon kijken. Aan de westkant van het gebied kleurt de heide mooi, vermoedelijk heeft daar tijdelijk een schaapskudde gegraasd. Hier aan de oostkant is van een paarse glans over de heide geen sprake. Pijpenstrootje en andere grassen floreren hier door een overtollige stikstofdepositie …

Dit was voorlopig even het laatste ‘verhalende’ logje. Vanaf morgen ga ik me eens een tijdje bezighouden met macro’s die ik de afgelopen maanden in de tuin of ergens in de natuur heb gemaakt.

Kieviten in de regen

Van de kijkhut bij de Leijen reden we naar de hut in de Jan Durkspolder. Daar was het zo mogelijk nog stiller dan op en rond de Leijen. En de wolken waren er nog wat donkerder …

Helemaal tegen de oostelijke oever van de plas stonden een paar grote groepen kieviten. De vogels verzamelen zich in deze tijd van het jaar om op te vetten en daarna samen de trek naar zonniger oorden aan te vangen. Een paar maal vlogen de kieviten massaal op. Vaak is dat een teken dat er een grote roofvogel in de buurt is, maar die hebben we niet kunnen ontwaren …

Zodra de vogels weer in het water stonden, keerde de rust in en om de plas terug. Er vloog nog een blauwe reiger voorbij, die een stukje verderop in het water landde. Als in een poging om een naderende bui te ontwijken, trok hij zich terug achter een klein bosje dat aan de westkant van de hut in het water staat. Die poging om droog te blijven is jammerlijk mislukt, vrees ik. Amper een minuut later begon het zachtjes te regenen, en die zachte regen ging al snel over in een hele stevige regenbui …

Zodra het even droog werd, besloten Jetske en ik onze biezen te pakken. Vlak voordat een volgende bui losbarstte, waren we weer bij de auto. Pas toen we ons huis naderden werd het weer droog. We lijken hier een soort abonnement op te hebben, want ons vorige bezoek aan de Jan Durkspolder eindigde op 1 augustus op dezelfde manier …